ASS en erkenning

Gisteren werd ik ontboden bij de maatschappelijk werkster van CM. Het enige wat ik wist, was dat VAPH enkele bijkomende vragen heeft.

Ik was op de hoogte dat mijn diagnose niet erkend wordt door het VAPH en het is ondertussen duidelijk waarom. Terwijl het psychiatrische ziekenhuis beschikt over een afdeling diagnostiek en het PZ hoog aangeschreven staat in Vlaanderen is het niet erkend. Het zal waarschijnlijk te maken hebben met het feit dat het PZ zich niet specialiseert in ASS maar heel algemeen is. De twee erkende faciliteiten in het Antwerpse hebben een ruime wachtlijst en zijn vrij prijzig. Ik zou er wel terecht kunnen voor een verdere gedetailleerdere diagnose. Ik sta echter weigerachtig om me opnieuw open te stellen aan nieuwe personen (zelfs al zijn het professionelen/deskundigen).

In tijden dat ik zowat alles in twijfel trek, begin ik zelfs te denken dat mijn diagnose niet correct is. En dat terwijl ik toch vrij zeker ben dat ik op het spectrum zit. Blijkbaar worden er overal verschillende maatstaven gehanteerd. Omdat er vaak, en dus ook bij mij, sprake is van comorbiditeit, heeft het VAPH bijkomende informatie nodig over alcoholgebruik en depressie, alsook over mijn jeugdjaren (waarbij mijn moeder al aangegeven had, zich weinig specifieke zaken te herinneren, en dat er algemeen wordt aangenomen o.a. door mijn auticoach dat zij ook op het spectrum zit). Ze willen ook meer details over mijn verblijf in het buitenland.

Het VAPH staat echter los van de aanvragen die werden gestart (integratietegemoetkoming, inkomensvervanging, e.d.). Als je echter in een bepaalde categorie valt, krijg je onmiddellijk je VAPH aanvraag erkent. Toch een beetje meten met twee maten en gewichten. Zeker als je weet dat CM mijn aanvraag opnieuw opstartte nadat me werd gevraagd op welke moeilijkheden ik bots. Uiteraard ben ik daarbij telkens uitgegaan van worst case scenario’s. Zoals ik telkens ook meld, heb ik slechts hulp nodig als het slecht met me gaat. Als ze afzien van een minimum aan hulp, zal ik binnen korte termijn wel behoren tot de categorie die niet zelfredzaam is. Blijkbaar hebben ze weinig of geen kaas gegeten van ASS.

Door mijn vrijwilligerswerk ontdekte ik dat een paralympisch atlete problemen ondervond met hetzelfde agentschap om een speciale matras te krijgen om doorligwonden te voorkomen. Volgens haar woorden moet je hen eerst kunnen aantonen dat doorligwonden hebt. Zo blijkt dat ze niet anticiperend werken. Het is niet representatief, besef ik, en vergelijkingen moet en kan je niet maken. Soit, blijkt dat officiële erkenning van VAPH niet echt nodig blijkt. Ik bedoel daarmee dat er andere mogelijkheden zijn om hulp te krijgen. Het is wel een hele zoektocht als je geen specifieke benoembare hulp vereist. De GGZ is nog niet op punt staat. Dat werd gisteren opnieuw pijnlijk duidelijk toen de maatschappelijk werkster me toch richting psychiatrie duwde. Ik vrees dat we dan opnieuw naar de jaren stillekes gaan. Je kan je niet probleemloos in de maatschappij mengen, hoppa, naar de psychiatrie! Fijn om weten dat de mensheid nog steeds zo fijnbesnaard is, en gewetensvol. Het vaak gehoorde ‘je kan beter een ledemaat missen, dan er constant pijn in te hebben’ (niet doelend op fantoompijnen) geldt nog steeds. Ik besef dat er veel mensen misbruik trachten te maken van de voorzieningen. Ik ben geen profiteur, ik zal mijn best doen om alles op mezelf te nemen, zelfs de problemen van anderen. Zelfs mijn laatste euro’s zou ik aan anderen geven, terwijl ikzelf een week of meer amper eet. Want anderen hebben het altijd slechter.

Mijn laatste ongeluk was een hulpkreet. Toen beloofde ik plechtig om wel te beginnen zeggen wat er op mijn hart ligt, welke problemen ik heb, etc. En dat terwijl ik een heel leven lang zo goed mogelijk mezelf geïntegreerd heb. Er voor gezorgd dat ik geen last ben voor anderen. Mijn carnavalskostuum had ik een heel jaar aan. Veertig jaar lang ben ik amper mezelf geweest. En nu moet ik plots brutaal eerlijk zijn om te verkrijgen waar ik recht op heb? Als ze dan nog alles in twijfel trekken, blijven er slechts weinige opties over.

Voor de geïnteresseerden: dit is hoe het Vlaamse Agentschap voor Personen met een Handicap ASS beschouwt. Voor hen die op dit artikel beland zijn via bepaalde zoektermen, het VAPH past dit naar de letter toe. Nu begrijp ik plots de link tussen ASS en zelfmoord.

Procedurefrustraties, hulp en ondersteuning aan ASSers #2

Vervolg op Procedurefrustraties, hulp en ondersteuning aan ASSers.

Net terug van mijn afspraak en aanmelding voor de integratietegemoetkoming. Dit is, blijkbaar, de enige optie die ik heb om mijn psychologische begeleiding financieel intensiever te maken. Een absolute must zodat ik niet dieper wegzak en andere duurdere ondersteuning nodig heb.

Er werd me net verteld dat het heel moeilijk zou worden om me aangemeld te krijgen bij het VAPH. Mijn zelfredzaamheid en hulpvraag vormen hier voor de belangrijkste obstakels. De MDT coördinator van CM vindt het daarom niet essentieel om de procedure verder te zetten. Aangezien ik momenteel al gebruik maak van een psychologe (auticoach) en RTH, vindt de coördinator dat dit volstaat voor me. Ik heb mijn hele leven lang al oplossingen, strategieën gezocht om me in de maatschappij staande te houden. Na mijn diagnose zo’n twee jaar geleden, hoopte ik om toch de hulp te krijgen die ik nodig heb. Omdat ik financieel amper rondkom door allerlei problemen kan ik de sessies bij de auticoach niet opvoeren. Dat leidt vooral naar meer annuleringen van afspraken omdat ik eraan onderdoor dreig te gaan. Ik vertoon me dan ook alleen maar buitenshuis als ik mijn beste ik kan voorstellen. Als ik me slecht voel, crash ik volledig en zijn de gemakkelijkste taken, onuitvoerbaar.

De integratietegemoetkoming waarvoor ik vandaag werd aangemeld, zal ook nog enkele maanden duren. Tot vier maanden kan het duren vooraleer ik een uitnodiging kan verwachten om voor een controlearts te verschijnen. Jawel, een nieuwe arts die mijn hele verhaal zal moeten horen. Tijdens de aanmelding werden me vragen gesteld die allemaal in het verslag van DOP en diagnoseverslag van PZ Duffel staan. Nog steeds wordt van me verwacht dat ik hen persoonlijk te woord blijf staan. Blijkbaar zijn medische verslagen niet meer belangrijk genoeg om te lezen. Of het hele dossier wat me een jaar gekost heeft om op te stellen van het DOP blijkt niet meer interessant genoeg. Ze stellen nochtans een heel plan op wat nodig is voor VAPH.

Het moge duidelijk zijn dat ik ondertussen relatief gefrustreerd ben. Dat ik mijn weg zelf ga (moeten) proberen vinden, waar deze me ook zal heen voeren. Als het niet via officiële weg kan, of ze alles zolang rekken dat ik ten lange leste iets onomkeerbaar fout ga doen. Waarschijnlijk zal het daarop uitdraaien, weer naar alcohol en drugs grijpen. Terug in de psychiatrie belanden. Weer antidepressiva.
Twee jaar na mijn opname ondertussen. Hoewel ik opnieuw naar een psychiater kan gaan, is het praktisch onmogelijk omdat je eerst al over het geld moet beschikken. Ja, het wordt terugbetaald voor het grootste gedeelte. Maar als je ziekenkas dit pas op het einde van de maand doet, eet ik een aantal dagen niet meer (of zeker niet gevarieerd en/of gezond). Twee jaar verder en waar sta ik nu? De psychiatrie is niet waar ik moet zijn, maar als de hulp en ondersteuning achterwege blijft, welke opties blijven er dan nog over?

Hoe het bij mij overkomt is eerder dat ik het al bijna 40 jaar heb overleefd en nu ook wel zonder hulp afkan. Mijn overlevingsstrategieën tot voor mijn diagnose waren alles behalve gezond te noemen. Dus wat ik eigenlijk hen indirect hoor zeggen is, doe maar verder hoe je bezig was… Kwa hulpverlening en ondersteuning is dat wel tof om te horen. Maar zoals eerder reeds gezegd, zullen ze eerder mensen helpen die zichtbare problemen hebben. Heb toch even tijd nodig om hiervan te herstellen om niet te belanden in de anonieme statistieken van mensen die hulp nodig hebben en het niet kregen omdat het blijkbaar – volgens hen – een ingebeelde ziekte is. Anderzijds heb ik al gedacht om mezelf iets zichtbaars aan te doen. De gevolgen daarvan zullen dan waarschijnlijk wel psychologische ondersteuning vereisen, al val ik dan waarschijnlijk wel terug in het psychiatrische plaatje.

Begrijpen wie begrijpen kan…

Hopen op beterschap en licht aan het einde van de tunnel.

Deze morgen opnieuw op een ietwat deftig uur opgestaan, 7u. Dat zorgt ervoor dat ik toch al iets heb kunnen eten voor ik moet vertrekken tegen 11u. Heb een aantal zaken om te bespreken bij de auticoach maar het zal uiteindelijk uitdraaien op slechts twee onderwerpen: woning en VAPH-aanvraag. Jawel, beiden blijven aanslepen en wel zo erg dat ik er amper door kan functioneren. Het houdt me 24/7 bezig.
Op maandag ben ik langs de maatschappelijk werkster van CM geweest. Daar heb ik nogmaals mijn diagnostisch verslag afgegeven en een document om GTB op te starten. Aangezien zij en de controle/adviserend geneesheer beiden deel uitmaken van het multi-disciplinair team, hoop ik dat het verslag als voldoende wordt geacht. Ik heb haar kenbaar gemaakt dat ik op deze manier niet lang meer zal volhouden. Ik begrijp dat het geen nut heeft om hen onder enige druk te zetten, maar het kwam direct vanuit mijn hart. En het komt erop neer dat als er geen schot in de zaak komt, ze waarschijnlijk meer zullen moeten betalen. Mijn diagnostisch van verslag van het psychiatrisch ziekenhuis te Duffel wordt blijkbaar niet aanvaard omdat het niet beschouwd wordt als een exclusief autisme-centrum. In Duffel worden alle mogelijke diagnoses gesteld en wordt er gezocht naar hulp op maat. Ze leveren een batterij aan testen, een aantal weken observatie, e.d. die een indicatie geven maar geen exclusief uitsluitsel. In dat verslag staat zwart op wit dat ik gebaat zou zijn met auticoach, en uitgebreide psychologisch ondersteuning. Psychiatrische opvolging zou niet nodig zijn. In de aanloop tot erkenning bij het VAPH loopt een jarenlange periode waarvan het einde nog steeds niet in zicht is. Ik heb ook duidelijk gezegd dat de erkende diagnose verkrijgen financieel gewoon niet lukt. Net zoals het vinden van een deftige eenpersoonswoning niet voor meteen is. En net deze zaken zorgen ervoor dat ik binnenkort opnieuw bij een psychiater moet aankloppen. Het blijkt een straatje zonder einde te zijn, al die procedures en hulpverlening. Het moge duidelijk zijn dat aankloppen bij een crisisopname-centrum vrij kortbij ligt.

En ondertussen proberen we rustig te blijven onder alle druk, onzekerheden en mijn gedachten die in een neerwaartse spiraal dwarrelen.

Over alles en niets

Het is weer zo’n dag waarbij ik met zoveel zaken tegelijk bezig ben, dat ik na een tijdje een vol, koud kop koffie onder de Senseo ontdek. Bij belangrijkere of potentieel gevaarlijke zaken hou ik er wel continue mijn hoofd bij. Helaas beginnen net die zaken me mateloos te vervelen of Murphy’s Law komt opspelen en duren net dan dubbel zo lang.

Sinds ik terug ben van vakantie heb ik gemerkt dat ik toch een andere ingesteldheid heb. Het is niet zo dat enkele dagen uitwaaien de oplossing voor alles is, maar het heeft me wel goed gedaan. Helaas waren er ook de spreekwoordelijke noodzakelijke kwaden. Een van de weinigen aanwezigen in het appartementsblok waren de bovenburen die vermoedelijk hun stekje klaarmaakten voor het nieuwe seizoen. Ze hebben uiteraard laminaat en geen gemakkelijk schoeisel aan. In het aanpalende appartementsblok werden ook werken uitgevoerd. Van de tram die de ganse dag door de straat ijsbeert had ik dan weer minder last aangezien ik vlakbij een druk bespoorde treinlijn woon. De overgang van thuis zijn, klaarmaken voor vakantie, het beleven van het weekendje uit, het opnieuw klaarmaken voor de terugrit en de schoonmaak van het studiootje zorgen voor de nodige stress. Ik ben me bewust dat alles vlot zal verlopen, het gevoel probeert me telkens te waarschuwen voor alle mogelijke dingen die kunnen foutlopen en me dan continue er aan herinnert. Ik kan het het beste omschrijven met de beeldspraak van het duiveltje en het engeltje op de schouders. Bij mij zit aan de ene kant een engeltje die de morele zaken bepleit maar aan de andere kant zitten een elftal duiveltjes die alle zaken opnoemen waarbij Murphy’s Law verbleken.

Na de ‘perils’ van de terugkeer op maandag, had ik op dinsdag een nieuwe afspraak bij RTH. Uiteraard had ik de transportplannen minutieus uitgedokterd en de heenrit verliep zoals gepland. Toen ik echter ter plaatse aankwam, bleek dat de coördinator zich van uur had vergist waarbij ik een half uur in een vrij drukke omgeving mocht wachten. Ik had voorgenomen om de bus terug te nemen anderhalf uur nadat het gesprek startte. Door de vertraging werd deze niet gehaald en de volgende bus zou pas een uur later opdagen. De sessie werd daardoor wat verlengd totdat ik mijn bus zou opwachten. Nu was me tijdens de heenrit al opgevallen dat het busnummer niet vermeld staan aan de haltes waar ik opstapte noch aan de haltes onderweg. Dat deed al enkele alarmbelletjes afgaan. De bus die me terug zou brengen had een half uur vertraging. Ondertussen was de avondspits al van start gegaan en miste daardoor mijn aansluitende trein met enkele minuten, gevolg: opnieuw een half uur wachten. Doordat ik moeilijkheden ondervind om te eten voor een afspraak wou ik eenmaal uitgestapt uit de trein een broodjeszaak binnen te wandelen. Dit was de eerste keer dat de afspraak op een dinsdag gepland stond en wist dus niet dat die dag hun sluitingsdag is. Voldoende factoren die me deden inzien om braafjes naar huis te fietsen en me zo rustig mogelijk te houden. De afgelopen twee nachten terug in eigen bed, heb ik veel langer geslapen dan normaal, misschien door slaaptekort tijdens verblijf aan zee ofwel door mijn nieuwe hoofdkussens die ik sinds eergisteren in gebruik genomen heb, of een samenloop der omstandigheden.

Al enkele maanden medicatievrij. Toch heb ik besloten om opnieuw een psychiater te gaan frequenteren. Ik heb iemand gevonden die ik een beetje ken. Hij was net aan het einde van zijn contract in de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis waar ik in crisisopname ging. Ik kreeg hem echter niet aangewezen omdat hij zijn klantenbestand aan het verminderen was en een eigen praktijk ging opstarten in een naburige gemeente. Mijn auticoach wist me al te vertellen dat hij patiënten heeft die autisme hebben en kampen met depressies. Ik vrees echter dat ik nog een tijdje op een wachtlijst terecht zal komen, maar ik hoop dat het bij deze wel zal vlotten. Ik besef dat ik niet kamp met een klassieke depressie zoals me werd geïnformeerd na mijn diagnose te Duffel. Ik hoop echter om niet bestempeld te worden als chronisch depressief. Maar wat maakt het ook uit welke labeltjes er geplakt worden op je?

Wachtlijsten

Het komt eens in de media. De wachtlijsten allerhande zijn een enorm probleem. Dit maakt wel duidelijk waarom er zo moeilijk gedaan wordt over mijn VAPH dossier. Je moet eerst al een ‘officiële’ (lees: door hen erkende diagnose) betalen voor je hulp kan krijgen. Daarna kom je opnieuw op een wachtlijst en nog een, en nog een. Zoals eerder al geschreven ligt het niet aan de hulpverleners, zij doen alles wat ze kunnen en meer. En dan staat men versteld dat er zotte dingen gedaan worden…

Hoor wie klopt daar? December!

En de voorbereidingen zijn getroffen. Vaak is erover spreken al een start, nietwaar? Zeker in mijn geval. De last die van mijn schouder valt is enorm. Ik ondervind alleen moeilijkheden om dat rustgevend, zaligmakend gevoel lang vast te houden. Daardoor ben ik wat gaan rondsurfen (spelcontrole stelde rondsmurfen voor) op het web naar weekendtripjes. Enkele dagen weg van huis, naar een plek waar rustige wandelingen mogelijk zijn en met een voorraad boeken. Even moeten inzitten met koken, schoonmaken en de alledaagse sleur. Een ideaal moment zou het weekend van 10 december zijn, als het cyclocross is in de gemeente en er dan een drukte van jewelste is in mijn (dan tijdelijke eenrichtings-) straat. Voorlopig nog geen idee waarheen maar de Belgische kust, Limburg of de Ardennen zijn mogelijke opties. De reisduur is me niet al te goed gezind, alledrie zijn tussen de 3 en 4 uur per trein (en of bus/tram). Al vormt dat minder een probleem als je enkele daagjes gaat uitwaaien dan als je naar een afspraak moet. Overstappen en dergelijke blijven echter een naar gevoel geven. De afhankelijkheid van derden, het gemis aan controle zijn niet te onderschatten factoren en zeker als je twee of drie keer moet overstappen. Dat blijft continue in je hoofd rondspoken, vooral dan de wat-als-vragen.

Andere ideeën die in de pipeline zitten, zullen hoogstwaarschijnlijk niet meer behandeld worden in de uitloop van dit jaar. Dat geeft ook een tijdelijke rust. Dat is dan ook het grote voordeel van december. Een ander positief feit is dat de mensen vaak gelukkiger zijn, of althans minder chagrijnig dan anders. In een gezin kijken de kinderen alvast uit naar de vakantie, inclusief het grote kinderfeest en daarna kerst en oud/nieuw dat de ouders ook al een pak aangenamer maakt. Een groot verschil met de zomer is dat er toch minder volk buiten komt. Het kan voor mij dus ook niet koud genoeg zijn.

Op maandag nog een bezoekje brengen aan de maatschappelijk werker van de ziekenkas. De nodige gegevens invullen en afleveren ivm GTB. Anderzijds ook opnieuw mijn diagnostisch verslag gekopieerd afgeven en hopen dat het aanvaard wordt als diagnose voor het VAPH. Daarna volgen nog een bezoekje aan de auticoach die ondertussen bij collega’s zou gaan of de diagnoses van Fase3 (Afdeling voor psychodiagnostiek en therapeutische oriëntatie) van PZ Duffel volstaat als diagnose of ik alsnog, indien ik dat nodig acht, me op een wachtlijst laat zetten voor een door de VAPH erkende diagnose, met hun buitensporige kosten. Ook staat er nog een afspraak gepland met RTH, waarbij het hoofdzakelijk zal gaan over huisvesting en dat ze mogelijks ingezet gaat worden als gespreksleider voor de uitwerking hiervan samen met mijn familieleden. Helaas is deze laatste afspraak verlaat vanwege een masterclass en zal daardoor niet echt ten volle kunnen genieten van mijn geplande uitstapje. Het had bevrijdend kunnen werken te weten dit jaar geen afspraken meer in de agenda te hebben staan en dan te vertrekken voor een uitwaaiweekend. Maar zoals zo vaak steekt Murphy de kop op en loopt alles niet zoals je gepland had, of zoals je het liefst zou hebben.

Alvast een fijn weekend iedereen!

Door het bos de bomen niet meer zien, of omgekeerd…

Wat zou het handig zijn als iedereen deed en vooral wist wat van hem of haar verwacht wordt. De uitdrukking om van het kastje naar de muur gestuurd worden, is weer springlevend. Leve de bureaucratie! Tijdens mijn beroepsverleden toch af en toe aan mijn laars gelapt omdat iedereen weet hoe het voelt om van hot naar heir gestuurd te worden.

Na mijn diagnose werden twee procedures opgestart: de eerste is DOP (dienst ondersteuningsplan). DOP ging me een jaar volgen (1x/maand) en maakte daar een verslag op ivm mijn wensen op woon- en werkvlak, dagbesteding etc. Dat verslag werd overgemaakt aan VAPH en daar ligt het nu ‘idle’ of inactief. Opnieuw die bureaucratie die de kop opsteekt want hun procedures zeggen dat er slechts 2 centra zijn die mijn diagnose mogen stellen en het belangrijkste (of toch top drie) psychiatrische ziekenhuis van België, behoort daar niet toe… Hoewel ze gesubsidieerd worden door de Belgische belastingbetaler en een specifiek diagnostisch centrum hebben. Geen idee waar het misloopt. Nu is er het laatste jaar wel wat veranderd op dat vlak, waar vrees ik het schoentje knelt. Het verslag van het psychiatrische ziekenhuis werd aanvaard bij mijn ziekenfonds. Nu blijkt dit onvoldoende voor het VAPH, die zowel het verslag van het psychiatrisch ziekenhuis als dat van DOP ontving.

Mijn controlearts wist me deze ochtend te zeggen dat hij geen idee had waarom ik een uitnodiging heb ontvangen. Tijdens het gesprek zag hij dat het waarschijnlijk is omdat de tweede opgestarte procedure (tijdelijk) on hold staat, GTB.

GTB is de gespecialiseerde dienst voor trajectbepaling en -begeleiding van mensen met een arbeidsbeperking of gezondheidsproblemen, een zusterorganisatie van VDAB. Ik ben enkele keren tot daar geweest en de laatste keer werd me gezegd dat ik eerst het fiat moest krijgen van de controlearts. Aangezien dit ontbrak werd de GTB begeleiding tijdelijk opgeschort.

Dus, zit momenteel de VAPH procedure in een impasse, ook had de GTB begeleiding niet mogen gestopt worden. Ik vermoed, ‘maar wie ben ik?’, dat zij pas in actie schieten als ze concreet iets kunnen betekenen. Vanaf dat ik werkbekwaam ben, met andere woorden. De controlearts ziet dit anders en GTB verstrekt ook begeleiding als je een ziekte- of invaliditeitsuitkering ‘geniet’. Nu weet ik niet in hoeverre zij hun verantwoordelijkheid hebben of dat ze mijn kennis en ervaring als voldoende beschouwen om vanaf werkbekwaamheid is vastgesteld, onmiddellijk verder te helpen, en dus zonder verdere begeleiding van hun kant, tot ik opnieuw ingezet zou kunnen worden. Een ander feit is toen dat ik naar GTB ging, allesbehalve klaar was voor de volgende stappen.

Een bijkomend probleem is de opvolging die de controlearts verwacht. Aangezien ik niet langer psychiatrische hulp krijg, moet een psycholoog een verslag opmaken. Hun ethiek (beroepscode) zegt echter dat zij geen pure medische verslagen opmaken. Of althans niet voor medische doeleinden zoals een psychiater wel gemachtigd is. Opnieuw bevind ik me in een doodlopend straatje. De controlearts vroeg me of ik nog langs psychiater ging en toen ik negatief antwoordde, zei ie me dat de psycholoog dan maar een verslag moet opstellen. Nu blijkt dat zij daar niet op moeten ingaan maar ik ga het haar toch opnieuw bevragen.

Een belangrijk feit bij autisme is toch dat je nood hebt aan duidelijkheid. Mijn verstand zegt ook wel dat de aanpassingen die onlangs werden verricht, alleen maar kunnen helpen bij de dienstverlening. Helaas ben ik me maar al te goed bewust dat veranderingen voor iedereen moeilijkheden veroorzaken en een aanpassingsperiode vergen. Een nog groter probleem is de ellenlange wachtlijsten die her en der bestaan. Daardoor heb ik geen zicht meer op het hele plaatje en ben ik compleet het spoor bijster. Het gaat zelfs zo ver dat ik nog amper interesse heb in het officiële erkende statuut van VAPH. Ik weet nog dat de DOP- begeleider me zei tijdens de eerste of tweede ontmoeting: ‘In het geval ze je dossier niet erkennen/aanvaarden, heb je tenminste toch een gratis busabonnement.’ Toch vreemd welke dingen je blijft onthouden tijdens zulke gesprekken.