Een rondje nieuws #2 (uitgebreid)

Het concept is duidelijk, de opmerkelijkste nieuwsfeiten van de afgelopen dagen onder de loep. Ditmaal niet uitgaande van een bepaalde website maar vanuit de verschillen die twee of meerdere bronnen hanteren op één feit. Zit je gordel goed om? Geniet van de rit…

Om te starten begin ik met een artikel dat ik vond in De Morgen, toch een krant die zichzelf een kwaliteitslabel op spelt, samen met De Standaard.

Vliegtuigje maakt noodlanding op strand in Portugal en doodt twee, een man en kind van acht. Het artikel meldt eerst dat het vlakbij de Portugese hoofdstad plaatsvond en even later spreken ze over dertig kilometer ten zuiden van de hoofdstad in Caparica. Volgens Google Maps gaat het slechts om 11km (te voet, inclusief veerboot) en de snelste route met de wagen bedraagt 13,3km. Ohja, even ter info, het artikel werd aangemaakt (oftewel laatst aangepast gisterenavond 19u07). Ter vergelijking nemen we hun tegenhanger er even bij De Standaard, hun versie van hetzelfde feit werd laatst aangepast/aangemaakt gisteren om 23u05. Het eerste wat me opviel is dat eerstgenoemde krant een vrij summiere omschrijving geeft en vijf foto’s bij plaatst terwijl DS het op twee foto’s houdt uit dezelfde collectie maar wel een uitgebreidere stukje proza. DS weet dat de man 56 jaar is en het kind, zoals DM meldde acht. DS weet echter wel dat het plaatsvond in St. João da Caparica, wat met de wagen 18,9 kilometer en te voet 13,2km (opnieuw met de veerboot), helaas gaan ze mee in zee met de eerdere berichtgeving (mogelijk van Portugese origine) dat het dertig kilometer verwijderd is van Lissabon. Mogelijk is Google Maps dus geen correcte maatstaf. De Standaard heeft door zijn iets latere updates meer details vergaard. Zo blijkt het niet te gaan om vader en dochter en zijn de twee niet gerelateerd. Als tegengewicht koos ik de Britse BBC als broadsheet (de tegenhanger en kwalitatief interessantere vorm van de tabloid, die ook maar half zo groot was van omvang, vandaar de naam) afvaardigen. Het eerste wat me opvalt is dat er een andere foto aan het artikel gekoppeld is. En het artikel werd vier uur geleden laatst aangepast, wat neerkomt op 21u30 (lokale Belgische tijd). Je merkt een compleet andere aanpak bij de BBC, ze geven een relaas van ooggetuigen en nemen niet zomaar informatie over van andere bronnen. Ik besef dat BBC overal ter wereld correspondenten heeft en dat ze nieuws dat zich in een straal van 100km rond een hoofdstad toch vrij snel, precies en accuraat hun relaas kunnen doen. De Belgische kranten beschikken hier niet over, mogelijk hebben ze tijdens tv-nieuws wel een Nederlandstalige correspondent gevonden. In geval ze voor het Iberisch schiereiland slechts een afgevaardigde hebben, vrees ik dat die niet van, mogelijk, Madrid naar Lissabon is gereden, wat al snel zes uur rijden kost, opnieuw volgens Google Maps.
Ik begrijp dat het bericht van De Morgen mogelijk niet meer aangepast is nadat het aangemaakt werd. Het kan echter zijn dat dit wel gebeurd is sinds dat ik dit artikel schreef, waardoor het nu uiteraard lijkt alsof ik wat onzin zit uit de kramen. Waarmee ik onmiddellijk mijn standpunt verklaard zie, welke informatie geloof je? De eerste die je onder ogen krijgt? Hierbij legde ik verkeerdelijk het verband dat het om vader en dochter ging maar dit kan aan mij liggen. Geloof je latere, uitgebreidere verklaringen? Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat de mogelijkheid bestaat dat je de eerder verkregen informatie overboord moet gooien? Mogelijk zijn er tegen de ochtendgloren alwaar nieuwe aspecten aan het licht gekomen. BBC gaf in hun artikel aan dat hen is opgevallen dat een vleugel een vreemde uitlijning blijkt te hebben, terwijl beide Belgische kranten in alle talen zwijgen over mogelijke redenen en dat ze het onderzoek afwachten. Blijkbaar hebben ze toch al iets opgestoken van het recente modewoordje fake news. Terwijl ik ook nog even Google op ‘vliegtuigje Lissabon’, klik ik het artikel aan van een artikel van onze noorderburen. Hierbij valt me onmiddellijk op dat het aangemaakt werd 19u33 en laatst aangepast om 19u53. Het eerste wat zij berichtten is dat er twijfel bestaat over het mannelijke slachtoffer. Een Portugese bron/website (geen idee wat de reputatie ervan is) lijken een man van in de vijftig te suggereren terwijl andere een man van in de dertig.

Terwijl het ene artikel focust op het vliegtuigje en de foute, gevolgde procedures, gaan sommige bronnen eerder kijken naar de slachtoffers, het kleine meisje dat er met haar ouders ontspande en een willekeurige man die plots zowel voor vijftig als dertig kan doorgaan.

Wat je bron ook is, hoe zeker ben je van je stuk als iemand je er op aanspreekt bij de bakker? Ga je in discussie treden omdat ik bijvoorbeeld zou zeggen dat het zich slechts afspeelde op 10 kilometer van Lissabon, terwijl je je toch duidelijk herinnert dat ze gemeld hadden dat het dertig kilometer betrof, of ga je me in de waan laten en denken dat ik me vergis? Of ga je je standpunt veranderen en geloof je wat ik zeg? Ga je zelf toch nog even dubbelchecken om mijn versie te controleren?
Of wat doe je als iemand zegt dat het wel erg is voor die familie en vooral dat kleine meisje dat onschuldig op het strand speelde? Tja, voor degenen in het vliegtuig zal het ook geen pretje geweest zijn en hun beoordelingsfout zullen ze een leven lang meedragen. En ja, die man blijkt niet haar vader maar een complete vreemde voor het achtjarige kind. Is zijn dood minder tragisch?

Een andere nieuwsitem gaat over een grap van journalist Johan Slåttavik. Het artikel vond zich slechts gisteren een weg naar de Belgische media maar circuleerde al langer in het Engelse milieu. Een frappant voorbeeld zijn de zoekresultaten als je google laat zoeken naar ‘empty bus’. De foto’s die je te zien krijgt, kloppen nog, maar de resultaten gaan allemaal over Johan’s grapje… Waarbij ik me plots afvraag wat een jong kind over enkele jaren gaat denken als hij voor school een lege schoolbus wil opzoeken om af te drukken en bijvoorbeeld fotootjes van de kinderen van zijn klas wil inplakken… Maar hij krijgt te maken met portie ongebreideld racisme zoals we de laatste decennia aan gewoon geraakt zijn.

Als we het over grappenmakers hebben, kan deze me wel boeien. Voorts merk ik dat er veel mensen rondlopen die amper weten wat er gaande is in de wereld (voorbeelden zijn uiteraard legio maar ik zal me beperken). Zo is er een Chinees die wat extravagant wil doen en een reisje naar Zwitserland onderneemt om twee centiliter levenswater (uisce beatha zoals de vroege middeleeuwse Ierse monniken het noemden, later verangliseerd tot whiskey). Ieder zijn hobby, maar als je echt geen blijf weet met je geld, heb ik nog wel verschillende (humane) opties die je meer en langduriger genot kunnen schenken…

Je hebt waarschijnlijk, hoop ik, gehoord over Earth Overshoot day. De dag op het jaar dat de aarde zijn jaarlijkse productie overschrijdt en we dus op krediet leven. Het kapitalisme heeft ons blijkbaar aangeleerd dat je perfect kan leven met een miljardenschuld (totale schuld VS USD18,286,510,000,000, volgens wiki op 31 maart 2017, volgende site zou het actuele bedrag moeten aangeven – hallucinant – en de rest van de wereld gaat het niet beter af. En kijk hoe goed België scoort!). Dus, geld gaat ons niet af, de aarde onderhouden lukt ons al evenmin. Ondertussen werkt de mens wel naarstig om erfelijke ziektes te voorkomen, wat indirect niet echt helpt om de stijgende populatie tegen te gaan. Begrijp me niet verkeerd, ik wens niemand een familielid, vriend of kennis toe die ondraaglijk lijdt of een bepaalde aandoening heeft. Het lijkt me alleen vreemd dat onze aarde het overtal niet meer aan kan. De wetenschap kan dan wel oplossingen bieden maar anderzijds vrees ik dat er een gevoel of mentaliteit heerst van ‘we halen er uit wat er in zit, we zien wel wanneer het foutloopt en dan zoeken we wel een oplossing’. Niet echt anticiperen, al blijken er schuchtere pogingen ondernomen te worden die wijzen op beterschap.

En er zijn zoveel vervuilers, de auto-industrie bijvoorbeeld. Die kunnen jarenlang doen wat ze willen en riante winsten opstrijken, toegegeven dat het slechts voor enkelen is, niet de arbeiders uiteraard. Om nog maar te zwijgen over olie. Aan sneltreinvaart verwoesten we de aarde, de wetenschap zorgt ervoor dat onze mensheid langer en beter leeft, anderzijds leven we in de uitlaatgassen van onze productie-/consumptiemaatschappij die leven amper kwalitatief maakt. Het is algemeen geweten dat ons vee (voor consumptie) een enorme ecologische voetafdruk heeft. Ons vleesverbruik is onstilbaar. De fastfoodketens die als paddenstoelen uit de grond rijzen/rezen de afgelopen decennia was buiten proporties. En dan krijg je volgend nieuws op je bord… Eerst iedereen verslaafd maken aan de snelle, vettige hap en daarna voor alternatieven zorgen om nog meer winsten te maken. Het zou me trouwens amper verbazen mochten farmaceutische bedrijven investeren in de fastfoodsector, maar nu ben ik waarschijnlijk een conspiracy theorist. Onlangs zag ik trouwens op Discovery Channel of aanverwante een docu dat er in Nederland een gelijkaardig project loopt, al ging het daarbij over het klonen van dierlijke cellen. In dat project is echter nog heel wat werk vereist. De minuscule substituut hamburger was amper zichtbaar en daarvoor hadden ze heel wat tijd, ruimte en werkuren voor geïnvesteerd. Alles behalve een rendabele oplossing, al heeft het wel toekomst. Als we opnieuw zowat de helft van de aarde kunnen vrijgeven, zal het langer leefbaar blijven. Ik vond ook een klok die de wereldbevolking aanduidt. Opnieuw: je hoort me niet zeggen dat ik rampen en aanslagen toejuich, maar aan dit tempo is de mensheid toch gedoemd, niet? Ik juich ook epidemies etc niet toe, blijkbaar treffen die vooral onderontwikkelde landen. De conspiracy theorist in me zegt dan dat zij meer vervangbaar zijn dan de zogenaamde ontwikkelde westerse mens. We leven sinds april 2017 met 7,5 miljard mensen. Amper tweehonderd jaar geleden waren we net met 1 miljard. Sinds de grote hongersnood (1315-1317 of 1322 al naargelang de bron) en de zwarte dood (1346 tot eigenlijk de laatste pandemie 1859) bleef de populatie binnen de perken. Soit, ik maak me dan druk in de nieuwe ziektes en aandoeningen (stress, burn-out, depressie en een hele hoop anderen) die de westerse wereld teisteren en in derdewereldlanden sterven dagelijks nog mensen door muggenbeten en diarree, jawel, je kan de mensheid tot die vergelijking herleiden.

Weer even genoeg gelezen? Dat treft! Ik vind dat ik weer voor een tijdje genoeg geschreven heb. Alles maar dan echt alles bezorgt me kopzorgen. Daardoor lijkt het alsof alles verkeerd loopt. Het besluit dat ik alle vrijwilligerswerk (tijdelijk) heb stopgezet, mag niet vreemd klinken. Ik moet weer even tot mezelf komen. Tijd vinden om weer plezier te krijgen in het leven. Jawel, ik heb ook zo’n nieuwe aandoening.

En toch vraag ik me af, of blijf ik me afvragen of mijn interpretatie van de wereld (lees: alles) echt zo fout [(f)autistisch] is? Voor alle duidelijkheid, mijn vragen zijn retorisch… Enkel en alleen bedoeld om de lezers van mijn schrijfsels te doen nadenken en misschien zelfs feiten van een ander perspectief te tonen.

Mijn maatschappijkritische blik

Met een blog kan je alle richtingen op. Geen idee waarheen deze post leidt, we zien wel. Het is niet van mijn gewoonte maar af en toe wat improviseren, kan geen kwaad. Een blog heeft meestal tot doel om een doelgroep aan te spreken, of een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Mijn doel is echter om op welke manier ook, anderen, gelijkgestemden, soortgenoten, mede-ASS’ers te helpen. In eerste plaats is het vooral om mezelf te leren kennen.

Ik ben zowat halverwege mijn leven en ik heb nog steeds geen idee wat ik ermee aan moet. Mijn schoolcarrière was eerder een verplicht nummertje waardoor ik er niet heb uitgehaald wat er in zat. Helaas moet je in België, toendertijd zeker, beschikken over een stukje papier (aka diploma) om te bewijzen waartoe je in staat bent. Dat was (en misschien is het dat nog steeds) de maatstaf. Gelukkig heb ik de kans gekregen om in Ierland te gaan werken. Daar heb ik me voldoende kunnen bewijzen dat de managers me promoveerden. Niet aan de hand van een sollicitatiegesprek want die liepen steeds fout. Ik kan gerust zeggen dat ik vrij grote verantwoordelijkheden heb gehad. De specifieke jobs waarin ik me opgewerkt had, had ik nooit via de traditionele manier voor kunnen kwalificeren. Het was dan ook in foute inschatting van me om met de opgedane ervaring in België snel terug werk te vinden. Voor de jobs waar ik van mezelf dacht voldoende bewezen te hebben, dien je in België te beschikken over een universitair diploma. Door mijn CV (vnl. opleidingen) kwam ik dus nooit in aanmerking om ook maar de eerste ronde te doorstaan. Na verloop van tijd ga je dan je zoekgebied verruimen en bots je op de tegengestelde wereld, overgekwalificeerd. Zelfs met ongebreideld enthousiasme om zelfs de meest eentonige of dociele taken te verrichten, kwam ik niet voor in aanmerking. Jawel, voorbeelden in overvloed. Je kan gerust stellen dat ik jarenlang solliciteerde naar een heel ruim assortiment aan jobs. Het feit dat ik liefst niet per telefoon communiceer, is hierdoor bijna altijd fataal om de volgende ronde te bereiken. Als je tijdens een periode voor twintig verschillende jobs hebt aangeboden, kan ik niet onmiddellijk een bedrijf aan een specifieke job linken. Dan heb ik liever eerst een mailtje zodat ik me toch ietwat kan voorbereiden. Helaas werken bedrijven niet zo. Het speelde dus in mijn nadeel om zoveel te solliciteren met uiteindelijk een zware depressie tot gevolg. Het feit wat iedereen zegt, dat je wel werkt vindt als je echt wil en zoekt, is dus larie en apekool. Misschien geldt dit wel voor mensen die zich gespecialiseerd hebben in een bepaalde job, maar als je beschikt over een breed pallet aan ervaringen en skills zonder echte specialisatie, wordt het een ander paar mouwen. Ik botste steeds op een muur, een ontbrekend aspect dat cruciaal blijkt voor de job. Ik zocht niet overmoedig en overambitieus naar jobs. Als er gevraagd werd naar tweetaligheid (NL-F), zoals in België vrijwel altijd geëist wordt maar amper nodig is, laat ik die vacature onbeantwoord. Ik richtte me altijd op vacatures waarvan ik wist dat ik ze zonder al te veel aanpassing aankon. In het filteringsproces van bedrijven bleef ik steeds over als residu. Als ik eenmaal opnieuw aan de slag kan, hoop ik via een soort van stagecontract mezelf te kunnen bewijzen in plaats van de gevreesde en steeds faliekant sollicitatieprocedure. En dan vraag ik me af, als ik te maken krijg met werknemers of die dan echt zoveel beter zijn…

In tussentijd maak ik me over alles en nog wat zorgen. Over mezelf dan nog het minst omdat ik weet dat ik me goed en snel kan aanpassen. Nadat ik voldoende ingewerkt en geïntegreerd ben, zal ik naast mijn vaste takenpakket ook reeds verbeteringen in gedachte hebben om de procedures te optimaliseren. Zoals je wellicht zelf al hebt ervaren, zijn de meerderheid onmogelijk, onbegrijpelijk of zelfs onmenselijk. Vaak een gevolg van dweilen met de kraan open. Telkens een pleister op de wonde in plaats van het probleem efficiënt aan te pakken. Daardoor heb je na een aantal jaren een procedure die verschillende aanpassingen heeft ondergaan om aspecten te verbeteren zonder naar het geheel of de oorzaak te kijken. Al te vaak is het bijzonder moeilijk om veranderingen aan te brengen aan bestaande procedures. Zoals bij de wetgeving moet er ook juridisch nagegaan worden of er geen achterpoortjes zijn of het financieel niet te belastend is en vooral de aansprakelijkheid. Er komen zoveel individuen bij kijken met ieder zijn eigen kennisgebied en verantwoordelijkheden en dat botst altijd wel ergens onderweg. Het komt er op neer dat er vaak niets wordt gedaan omdat dat gemakkelijker is of kostenbesparend (zelfs boetes e.d. ingecalculeerd), de weg van de minste weerstand. Om maar te zeggen dat er bijzonder weinig speling is om verbeteringen aan te brengen of je moet op de proppen komen met een idee dat het bedrijf meer opbrengt dan de kost om het te veranderen. Aangezien dat vaak natte vinger-werk is, succes! En dan vraag ik me af, is dit waar onze menselijkheid naartoe is geëvolueerd?

Menselijkheid. Dat is iets waar ik me bijzonder bezorgd over maak. Als je al gehoord hebt over de levenscyclus van een beschaving (stages of an empire) kan je opmaken dat onze beschaving op zijn laatste benen loopt. Er bestaan verschillende modellen, afhankelijk van welke geschiedenisevenementen in beschouwing neemt. Ik ga er hier twee quoteren en je kan zelf beslissen in welke fase we vandaag zitten.

1. The age of outburst (or pioneers).
2. The age of conquests.
3. The age of commerce.
4. The age of affluence.
5. The age of intellect.
6. The age of decadence.
7. The age of decline and collapse.

of

Stage 1. A country starts out with good money which is either gold or silver or backed by gold or silver.

Stage 2. As it develops economically and socially it begins to take on more and more economic burden adding layer upon layer of public works.

Stage 3. As its economic affluence grows, so does its political influence and it increases expenditures to fund a massive military.

Stage 4. Eventually it puts its military to use and expenditures explode.

Stage 5. To fund the war it steals the wealth of its people by debasing their coinage with base metals or by replacing their money with currency that can be created in unlimited quantities.

Stage 6. The loss in purchasing power of the expanded currency supply is sensed by the population and the financial markets triggering a loss of faith in the currency.

Stage 7. A mass movement out of the currency into precious metals and other tangible assets takes place. The currency collapses and gold and silver rise in price as they account for the huge quantity of currency that was created. This process transfers massive wealth to those who had the foresight to position themselves beforehand in real money, gold and silver.

Je zal kunnen beamen dat menselijkheid vaak ver te zoeken is. Bij bedrijven is het motto ‘klant is koning’ alleen van toepassing op het algemene klantenbestand en amper op individuelen. Dat bedrijven rendabel moeten zijn, staat buiten kijf. Als er echter hebzucht en/of gulzigheid bijkomt, wordt het problematisch. Een probleem op zich is dat zij hun producten goedkoper kunnen aanbieden door massaproductie en de winkel om de hoek, lokale vakman, vaak in de wind komt te staan. Maar het probleem zorgt voor een vlindereffect, velen kunnen zich slechts de goedkoopste items veroorloven, hierdoor verdwijnen de kleinere (vaak lokale, familie-) bedrijven. Het zorgt dus voor een algemene neerwaartse spiraal dat resulteert in een steeds groter wordend verdeeldheid van rijkdom en armoede. En dan vraag ik me af, hoelang gaat het nog duren vooraleer de bevolking er genoeg van heeft…

Doordat het verschil steeds groter wordt, vallen er steeds meer mensen uit de boot. Meerdere bevolkingsgroepen vallen plots een trapje lager, of beter gezegd, hun trede wordt afgezaagd, met alle gevolgen van dien. Schrijnend is ook het aantal nieuwe ziektes. Het feit dat verschillende aandoeningen onvoldoende wordt erkend of gebagatelliseerd. Dat een land moet besparen op onderwijs en sociale zekerheid om de budgetten in te zetten in defensie is ridicuul. Een zekere Amerikaanse president was toevallig onlangs in ons kleine landje en heeft het voor elkaar gekregen dat het budget voor defensie wordt opgevijzeld. Hoeveel kostte zijn bezoekje aan ons land trouwens? En dan hebben ze nog het lef om bepaalde eisen te stellen. Dat zijn vrouwtje enkele bezienswaardigheden wil bezoeken, kan ik begrijpen, maar dat ze eisen stelt naar wc-papier etc terwijl ze eerst wel eigen (10) gezanten uitstuurt om de boel te verkennen, kan er dan niet in bij me. De hele hoofdstad moest wijken als zijn Beast door de straten zou moeten rijden. Het ontgaat me compleet dan het soort mensen dat niet op een cent moet kijken net zoveel voordelen (voorkeursbehandeling) krijgen. En dan vraag ik me af, hoe je je als samenleving nog verbonden kan voelen met politici, zij die zoveel bonussen opstrijken, net zoals de topbankiers die een hele land (landen) in crisis dompelen. Of hoe een politici of ander autoritair persoon nog geloofwaardig geacht kan worden, of hoe zij onze stem moeten zijn…

Wat zo mogelijk nog erger is, is dat hele bevolkingsgroepen worden benadeeld. Dat zij niet meer als volwaardige mensen beschouwd worden. Je bent tenslotte maar een volwaardig persoon in de samenleving als je geld in het laatje brengt voor de overheid. Waarbij we opnieuw beland zijn bij menswaardigheid. Als de grote bedrijven zonder enige schroom hun hele hebben en houden verhuizen naar lageloonlanden om zodoende nog grotere winsten op te strijken en het oorspronkelijk land opzadelen met werkloosheid. Of als de grote bedrijven hun winsten via belastingparadijzen doorsluizen om hun inkomsten ten volle te benutten terwijl jan-met-de-pet hierover niet kan beschikken en zodoende alle lasten moet dragen van het land. Het spreekt voor zich dat de gemiddelde werknemers in dit ontwijkingsproces de vruchten plukt. En dan vraag ik me af, hoelang dit nog door gaat vooraleer er opnieuw crisissen opduiken.

Dat de zieken, gehandicapten, gepensioneerden enz. ook hiervan het slachtoffer zijn. Net omdat de politiek zijn budgetten moet herschikken. Dat zelfs het educatieve aspect geslachtofferd wordt. In welke mate zijn we dan aan het degenereren als samenleving? Op allerlei manieren wordt dan nog verdeeldheid gezaaid door bevolkingsgroepen tegen mekaar op te zetten of uit te spelen. En net daardoor blijven de mensen blind tegenover de echte vijand, de grote boosdoener. En dan vraag ik me af, waarom niemand actie onderneemt? Is het omdat iedereen bang is voor de individuele consequenties?

Tja, als je met dit soort problematiek bezighoudt en met meer vragen zit dan je antwoorden hebt, wordt het moeilijk om je plaatsje in de maatschappij te hervinden. Net daardoor zet ik me belangeloos in voor vzw met goede intenties. Omdat ik amper kan rondkomen met mijn uitkering en niet arbeidsgeschikt ben, zoek ik steeds naar verstrooiing. Mijn uitkering laat me ook niet toe om eens een dagje ergens heen te gaan. Ik kan amper rondkomen en vaak eet ik dagen niet al heeft dat niet alleen te maken met het financiële aspect. Helaas is mentale gezondheid minder belangrijk, zo blijkt, dan fysische. Een simpel voorbeeld is toen ik in de crisisopname terecht kwam. Al degenen in mijn groep, zaten er allemaal vanwege depressie, sommigen al niet meer voor de eerste keer. Het feit dat er ellenlange wachtlijsten zijn in de zorgverlening maakt het niet gemakkelijker. Maar zolang de overheid de gelden er niet voor vrijmaakt om het volk zo goed mogelijk van dienst te zijn, en in plaats daarvan militairen in het straatbeeld krijgen, werkt ook averechts. Wie krijgt er een veiliger gevoel als er op straat zwaar bewapende soldaten rond paraderen? En dan vraag ik me af, wanneer de samenleving door krijgt dat je pas kan spreken van vooruitgang als het volk mentaal gezond is, en dat het schoolsysteem optimaal functioneert?

Het moge duidelijk zijn dat er heel wat schort aan onze samenleving. En nee, ik heb niet overal een antwoord op, of toch niet op korte termijn. Maar daar schuilt net een probleem dat er te weinig op lange termijn gedacht wordt. Tegenwoordig moet je praktisch onmiddellijk duidelijke voordelen of verbeteringen zien. Wat duidelijk des mensen is, en waar ik me ook aan bezondig. Als je (veel) investeert, en het zorgt niet voor duidelijke winst, wordt het vaak afgeschoten vooraleer een kans kreeg. Maar dan krijg je het pleister op pleister effect dat ik eerder al aanhaalde. Na verloop van tijd blijkt dat de initieel duurdere, langetermijnoptie een betere oplossing had kunnen zijn. ‘Had kunnen zijn’ is dus voldoende om het geen kansen toe te dichten. Dat er studiebureaus zijn die zulke zaken berekenen, is nobel. Maar als een bedrijf naar oplossingen zoekt, moet het al heel vooruitstrevend zijn, om te opteren voor een dure, langetermijnoptie in plaats van een goedkope, tijdelijke optie.

Ben ik nu heel pessimistisch en een doemdenker? Of is het eerder een realistische en kritische blik op onze samenleving?

Alles of Nix

Even een reality check…

Dit heeft 0% te maken met ASS. Hoewel in rekening houdend dat zulke details overprikkeling zwaar beïnvloeden en dat het een continue stroom aan frustraties oplevert voor vele individuen in de gemeenschap. Daarvoor wil ik dus nu een zaag spannen of een vruchtbaar zaadje planten om hiertegen op te treden.

Onrechtvaardigheid raakt me hard. Helaas kan ik er niet altijd adequaat tegen optreden. Dit is vooral omdat ik flabbergasted (het Nederlandstalige alternatief dekt niet de lading in mijn opinie; overdonderd, overrompeld) ben over wat gebeurde (vooral als er agressie mee gemoeid is, ofwel gaat mijn licht uit en vallen er gewonden ofwel klap ik toe, vooral in geval van zinloos geweld, waarbij ik lijp kan worden). Langs de andere kant kan ik niet om met bureaucratie en het zich verbergen achter onmenselijke, en eveneens onrechtvaardige procedures, die ervoor zorgen dat een mens gefrustreerd raakt. Ik besef de achterliggende reden om zich wettelijk in te dekken. Als het echter de spuigaten uitloopt, krijg je een overprikkelde, ik vermoed ook agressieve, en geen grenzen kennende, ik. Hoe frustrerend is het wanneer een overgang naar een andere aanbieder (bedrijf) gemakkelijker verloopt dan een verandering in contract bij je huidige leverancier? In welke mate is het bedrijf in kwestie dan nog begaan met de klant?

Kort voorbeeldje, zolang een bepaald item gebruik maakt van een bundel, kan je de bundel niet opzeggen of van plan veranderen dat een lager tarief heeft. Maw hoe langer ze de overgang van het desbetreffende item kunnen tegengaan, hoe langer je op het niet langer gewenste dure plan blijft hangen. Verdere details: een eerder item werd door het bedrijf zonder problemen binnen twee dagen afgehandeld, naar wens. Een laatste item wordt echter afgeblokt omdat die handeling ervoor zou zorgen dat ik onmiddellijk het beoogde plan kan veranderen en nog maar €50 betaal in plaats van €150. Ik ben hier eerder al in detail over gegaan en zal het verder afhaspelen, in de mate van het mogelijke, met de ombudsdienst. Wat ik wil zeggen is dat het absoluut niet zou mogen kunnen en dat kwetsbare personen hier oneindig veel door in de problemen geraken.

Een ander voorbeeld is – ook al eerder vermeld – het feit dat je geen controle hebt over tal van issues. Een vrij onschuldig ogende is de sticker op mijn brievenbus dat ik geen ongeadresseerde post wens. Ik woon nog geen maand op mijn huidige adres en heb al een hele verzameling. De overgrote papiermassa heb ik niet meer, waarmee ik de regionale kranten bedoel die gevuld zijn met allerhande reclame. Helaas is niet iedereen overtuigt van die sticker er wordt er in mijn ogen gesluikstort. Een zware beschuldiging, maar het is niet aan mij geadresseerd en het is niet informatief zoals politieke propaganda beschouwd wordt. Mijn huidige ik weerhoud zich ervan om die reclame niet gewoon op straat te gooien. Met als achterliggende gedachte dat politie dit zou oppikken, de verantwoordelijke uitgever aanspreken over dit geval. Feit is dat wat ik ook doe (klagen bij gemeente en bij het betreffende bedrijf) dat de verkeerde persoon benadeeld en/of bestraft wordt. Ik veronderstel echter dat betreffende bezorger niet wordt betaald per bezorgd item (wat echter wel zou verklaren waarom er geregeld dubbele items te vinden zijn). Uiteraard houdt de post zich aan de wetgeving. Een ander probleem is dat de politieke partijen zo ingedekt hebben, dat ze hun propaganda via de post in je gleuf dumpen. Onder het motto, het is informatief voor onze onderdanen, twijfel ik enorm aan die oprechtheid. Hun disclaimer dat hun verstrekte informatie (inclusief statistics) enkel voor intern gebruik zijn, zegt voldoende over hoe ze zich al indekken tegenover andere partijen. Hun ideologieën en conclusies zijn daardoor – in mijn ogen – niet langer valabel. Ik heb er dus mee leren leven dat ik ongeadresseerde post onmiddellijk in een aparte verzamelbak dump. De politieke ga ik apart bewaren om tegen de verkiezingstijd op het gemeentehuis te gaan afleveren (ze weze gewaarschuwd en een update hierover volgt uiteraard!). Om maar te tonen wat ze een gewone, simpele huurder door de strot duwen en mee opscheppen. Het bedrag dat gespendeerd wordt aan allerhande promotiemateriaal tijdens verkiezingen zou mooi geïnvesteerd kunnen worden in nuttige voorzieningen (hierbij denkend aan het kapitaal dat geïnvesteerd wordt om een Amerikaanse president aan te stellen, die op zich weinig of geen inspraak heeft in wat hij/zij doet of zou willen doen, daarbij nogmaals bevestigend dat politieke afspraken – buiten de gemeentelijke – amper opgevolgd of gecompleteerd worden).

Zo miniem of klein of detail is het dus niet. En nee, ik ben nog altijd niet een persoon op geitenwollen sokken die de hippie uithangt. Ik ga het echt bijhouden om maar een nevenproject te houden dat me hopelijk minder negatief uitvalt dan ik nu inschat.

Mijn auticoach/psychologe kon me er vandaag interessante dingen over vertellen nadat ik haar initiële vraag beantwoord had over hoe het met gaat. Helaas was de sessie ten einde voor mijn tirade ten einde was.

Ik wil niet bestempeld, oh god niet opnieuw, als een gefrustreerd, negatief of zuur persoon. Ja, ik besef dat ik mijn lezer tot in den treure lastig val met futiliteiten, frustraties of wat je er ook van vindt. Ik ben niet van plan om een consumentenorganisatie op te starten (wait a minute, nog geen al te gek idee om minderheidsgroepen, gehandicapten en iedereen die uit de – haha – sociale boot valt te helpen). Hier ga ik nog even over doordenken en kijken welke opties reeds voorhanden zijn. (opnieuw een wordt vervolgd. Wat me weer doet denken aan de tekenfilmseries. Nostalgie.)

Het feit dat de hedendaagse maatschappij zo competitiegericht is, je constant je beste ik moet tonen, is voor de overgrote meerderheid van de gemeenschap reden om uiteindelijk toe te geven aan een burn-out of een fullblown depressie. Die trend zet zich onbeschaamd voort in het bedrijfsleven waar – als je niet uitkijkt – gepluimd wordt waar je bijstaat. Producten die interessant zijn, worden NIET aangeprijsd. Mijn advies: kijk uit met bundels, het is gemakkelijk, maar waarschijnlijk zijn er goedkopere alternatieven beschikbaar. Test hier op bundels, mobiele diensten, internet en vaste telefoon (bestaat dat nog?) Hoewel ik alles bij Tenelet had, ben ik ondertussen mobiel overgeschakeld naar Mobile Vikings omdat zij meer mijn data verbruik noden bevredigen. Ik ben van plan om binnen afzienbare tijd mijn internet over te zetten naar een goedkoper alternatief. Alleen op vlak van mijn voetbalverslaving moet ik nog beroep doen op – degene wiens naam ik niet meer wens uit te spreken. Al kan dat via een verbeterd internet abonnement opgelost worden.

Vragen, bemerkingen, opmerkingen, suggesties, geneer je niet en geef je reactie, vrijblijvend. Brainstormsessies (allerhande) plannen, die connecties hebben of raakvlakken met wat mij interesseert, aub, do not hesitate to contact me! Your help might be just the little push I need to conquer the world! Of om net ff heel optimistisch te doen, my help might just be the push you need to accomplish your targets!

Open brief aan telecomoperator

‘Beste’ operator,

Ik laat veel te lang over me heen walsen. Bedankt om me te laten inzien dat dat niet hoeft. Maar je hebt me op het punt (of er zwaar over) dat ik wel nu – en onmiddellijk – actie ga ondernemen, zoals de Engelstalige uitdrukking gaat, moet je met twee zijn om de tango te dansen. Nu ja, hier komt het-vel-van-de-beer-verhaal.

Het over me heen laten lopen is niet omdat ik niet gefrustreerd ben, onrechtvaardig behandeld voel of benadeeld ben. Je moet het eerder zoeken in het feit dat ze zich oppermachtig voelen (tja, op sommige vlakken bezitten ze een monopolie), zich onaantastbaar voelen (als bedrijf) en dat ik niet of onvoldoende op de hoogte ben van de procedure. En net dat laatste is veranderd. Ik heb namelijk een andere danspartner onder de arm genomen die me wel enkele basis-moves heeft aangeleerd. Zo klopt het absoluut niet dat een aanpassing in het contract tot drie weken kan aanslepen. Ik heb piekfijn mijn gebrekkige informatie overgemaakt en de consumentenbelangengroep heeft het ontvankelijk verklaard. Hoera, progressie (ja ik ben al van voor 15 maart bezig)!

Ik heb me, na een slechte en zo goed als slapeloze nacht, net een zesvoudige espresso geprepareerd. Je kan je inbeelden dat dat niet het moment is, dat je me ten dans vraagt. Of je moet een moshpit in gedachten hebben, dan graag!
Jawel, ik legde eerst nog de schuld bij mezelf. Je kan niet dansen, ik beperk de vooruitgang van mijn partner, etc. Het lag misschien aan mijn schoenen. Je kent het wel. Zoals ik eerder aangaf was een andere danspartner cruciaal in de vooruitgang.

Even opsommen, ik ben al een meer dan een halve maand in de weer om het contract van mijn moeder over te nemen. Tegelijkertijd wil ik niet langer het wurgcontract dat ze haar aangesmeerd hadden. De firma blijkt ermee weg te komen om alleen via telefonisch contact hun klanten ‘van dienst’ te zijn. Je krijgt gehaaide verkopers aan de lijn die er alles aan zullen doen om hun verkoopcijfers zo rooskleurig mogelijk te schilderen. Het bedrijf heeft het prima voor elkaar. Ik neem het de werknemers niet eens kwalijk want ik besef hoe het eraan toegaat op de helpdesk. Het is echter die compassie voor de persoon aan de andere kant van de lijn, die me op laatst doet toegeven aan een duurder contract dan nodig is. Via opzoekingswerk ben ik te weten gekomen tot €100 teveel gefactureerd te krijgen, per maand! Het is waanzinnig hoe ze de klant behandelen. Tja, ze misbruiken ze als een koning die niet weet waar zijn geld naartoe te gooien. De nieuwste kip met gouden eieren werd bijna een jaar geleden op de markt losgelaten. De verkoopmachine draaide op volle toeren en gingen telefonische het hele klantenbestand af om iedereen de kans te bieden van het nieuwe en verbeterde formule. Als je mijn moeder met computerjargon om de oren slaat, ligt ze KO. Hierdoor – en mogelijk omdat ze op een slecht moment opgebeld werd of simpelweg geen tijd had, kortom veel te vriendelijk is – ging ze akkoord met het op één na duurste abonnement dat ze aanbieden, een gezinsabonnement voor 1 persoon! Of ze bij het bedrijf niet kunnen zien dat er slechts één persoon woont en gebruik maakt van de diensten, moeten ze zeker kunnen zien. Ja, er staan wel drie mobiele nummers geregistreerd, maar ook niet op hetzelfde adres. Het hele contract is dus een soepje waar ze handig gebruik van maken. Waarschijnlijk bestaat er een procedure die de werknemers verbiedt om actie te ondernemen als er iets gevraagd wordt als het niet legaal bindend is. Of dat er een bepaalde dansregels bestaan waarvan alleen de instructeurs op de hoogte zijn.

Ondertussen heb ik een brief klaar waarmee ik deze voormiddag naar een verkooppunt ga van de betreffende operator, met alle nodige informatie, datumvermelding en handtekening van de eigenaar van het contract. Dat is wat de consumentendienst me heeft aangeraden. Ik ga proberen te verzwijgen dat ik deze informatie verkregen heb via een consumentengroep. Als ze echter uitstelgedrag gaan vertonen of hun verkoopsagressie op me loslaten, vrees ik dat net dat argument als eerste over mijn lippen gaat komen. Ik ga hen op de hoogte houden van alle mogelijke capriolen die me nog te wachten staan. Wordt zeker vervolgd!

Met vriendelijke groeten,
Danny (hij die het dansen beu is!)

Information overload

Het concept van multitasken is me niet vreemd. Over het algemeen lukt het me vrij aardig. De laatste dagen stoot ik bij ongeveer alles op een betonnen muur.

Een kort overzichtje. Je geeft aan niet opgebeld te worden (door provider) maar via email, twee gemiste oproepen later spreken ze in op de voicemail wat ze met de geannuleerde diensten moeten doen. Het is me maar al te duidelijk dat ze telefonisch de beste verkoopcijfers kunnen voorleggen. En ja, wat doe je met diensten die je niet meer gebruikt en er niet meer voor wil betalen? Juist, annuleren. Hoe interpreteert de provider dat? Misschien kunnen we hem telefonisch overpoweren en toch nog diensten aanbieden. Soit, mijn bronnen geven aan dat ik per maand €100 beter af ben met een ander contract. Dat gaat uiteraard niet goed zijn voor de statistieken van de persoon die dat moet behandelen. Meer dan €1000/jaar betalen voor diensten die je niet gebruikt, hoeft geen verdere uitleg.

Nadat de wijkagent was langsgekomen begin deze week, blijkt alles in orde en moet ik langskomen op het gemeentehuis zodat de chip op mijn ID kan aangepast worden. De mail dat ik moet langskomen verzonden op vrijdag 11u58. Openingsuren loket burgerzaken op vrijdag 9-12u. Die 500m overbruggen in 2min lukt net niet, vrees ik, toch bedankt.

Deze voormiddag mijn beklag gedaan over de medewerker van het MDT van CM bij de RTH begeleider. Ze gaat contact opnemen met de persoon in kwestie en uitleg vragen en verklaren hoe ze met personen met ASS moet omgaan. Niet in het minst omdat het onzichtbaar is. Het knaagt al meer dan een week aan me. Ik vrees alleen dat deze interventie hun dossier zou kunnen beïnvloeden. Het zou niet mogen, ik weet het, al te vaak zijn dat soort details wel een doorslaggevende factor en worden andere redenen naar voren gebracht.

Na de lunchpauze van het plaatselijk bankkantoor even tot daar wandelen. Na een fout in de administratie, een vergissing eerder, zijn hopelijk alle documenten nu wel rechtsgeldig en kan deze procedure worden afgesloten.

Dadelijk komt moeder langs. Ik heb een betalend contract bij McAfee en de toestellen van de familie ook beveiligd. Nu geeft McAfee al enkele weken aan een threat op haar toestel ontdekt te hebben. Ze komt haar toestel even droppen zodat ik alles eens deftig kan updaten, etc. Deze ochtend stuurt ze via FB chat dat ze niet meer op haar FB geraakt. Paniek! Gehackt! Nee, niet echt. Ik ken haar wachtwoord en besef dat niemand dat zomaar kan hacken, en echte hackers zullen zeker niet in haar FB activiteiten geïnteresseerd zijn (er zijn andere opties voor dit euvel maar daar ga ik haar niet mee bang maken). Voor de zoveelste keer de basisbeginselen uitleggen van computer en sociale media. Nu ik er aan denk kan ik misschien beter een document opstellen en haar afprinten (of een bestendige opdracht van maken en haar mailen elke x weken)[sarcasme]. Ja, ik haat het om me elke keer te herhalen.

Net twee lieveheersbeestje uit mijn appartement gegooid. Ik apprecieer hun lentegevoel maar hoop snel uit te vinden langs waar de twee zijn binnengekomen om me verder plezier van minder interessante, gevleugelde diertjes te vermijden. Ze vlogen met hun pantser af en toe tegen de dakvenster. Het duurde even voor ik zag wat ik hoorde. Een welgekomen afleiding tussen alle betonnen muren in.

Hopelijk wordt ik dadelijk weer niet van mijn sokken gereden door onvoorzichtige bestuurders. Eenmaal per week is ruim voldoende om mezelf alert te houden. Veters zijn sindsdien ook altijd stevig gestrikt wat ik anders vrijwel nooit deed. Al is een schoen kwijtspelen minder erg dan andere mogelijke alternatieven.

Voorts gaan we ons adres nog bij enkele minder prioritaire instanties aanpassen. Hopelijk met minder poespas dan ik ondertussen gewoon ben. En vooraleer het weekend ingaan, zal ik nog wel een aantal zaken vinden op mijn imaginaire to-do list die ervoor zorgen dat ik geen boek meer moet vastnemen vanavond voor ik in dromenland beland.

Aan al deze zaken tegelijk denken en bij sommige geen uitkomst voorhanden zien, gaat op lange duur voor kortsluiting zorgen. Of op iets kortere termijn toch zeker voor vonkjes. Uit voorzorg heb ik geen plannen gemaakt voor dit weekend. Ik zal wel aanvoelen wat lukt en vooral wat niet (een middagdutje wordt inmiddels vrij dringend). Prettig weekend aan u!

Verhuis etc.

Gisteren met volle moed gestart om alles een plaats te geven. Ik vermoedde dat de wijkagent zou langskomen wat vandaag ook het geval bleek. Mijn goede moed werd echter snel gedempt toen ik na enkele uren de vermoeidheid de kop begon op te steken. Op karakter ging ik echter door tot ik een voldoende voldaan had. Tot ik in mijn slaapkamer over enkele dozen heen kroop om een valies/koffer in een hoek te plaatsen. Tijdens het recht komen, hield ik wel rekening met de schuine wand, maar niet met de dwarsbalk die me dan ook een rake klap verkocht. Net geen KO maar daar hielden mijn goede intenties op om nog verder te werken.

Gisteren kreeg ik nog een mailtje van de bank dat er een probleem is met de huurwaarborg. De verhuurder heeft niet consequent geweest met de benamingen (ze verhuren vanuit een familiebedrijfje, een bvba). Dit is nodig om de rekening te kunnen blokkeren. De bank moet zijn bureaucratie laten gelden en moet zwart op wit kunnen aantonen dat de verhuurder volmacht heeft over het pand dat op naam van hun bedrijf staat. Hoera! Nog geen bericht ontvangen van de huisbazin. Doe me er ook aan denken dat ik haar moet zeggen dat de intercom/parlofoon niet werkt. Dat is wel lastig omdat ik niet kan zien noch ruiken wie er aan de deur staat. Om de onderbuurvrouw te sparen, loop ik dan maar snel tot beneden. Deze namiddag kwam er plots een manspersoon in blauw en oranje de trap op geklommen, de wijkagent. De Ierse vlag die de spiegel aan mijn voordeur bedekt, fungeerde par excellence als ijsbreker. Na een korte rondleiding en enkele vragen, vertrok hij naar de overkant waar ook druppelsgewijs nieuwe bewoners hun intrek nemen in de nieuwe appartementen. Toch wel opgelucht dat deze wijkagent wel de tijd uittrekt om te komen inspecteren zodat ik weet dat deze horde genomen is en dat het nu wachten is tot ik een uitnodiging krijg van de dienst burgerzaken om de chip op mijn ID te updaten.

Van verder werken is vandaag nog bitter weinig terecht gekomen. Ik heb wel een interessante website gevonden, bestetarief.be. Ook vond ik iklaatmenietpluimen.be nuttig omdat er blijkbaar nog meer mensen de telecomprijzen te gortig vinden. Aan de hand van de gemiddelde verbruiken van de laatste maanden, kwam ik via bovenstaande website uit bij een contract dat me maandelijks tot €100 bespaart! Jawel, maandelijks! Wel met een bundel niet wordt geadverteerd noch aangeprezen, maar ze bestaat wel. Voor mijn telefoon heb ik via dezelfde website al een alternatief gevonden dat me ook weer €€ bespaart. Toen ik lang geleden (+15j terug) een tijdje bij Proximus actief was, hadden ze een applicatie die op basis van de laatste vier maanden kon berekenen welk tarief je het voordeligst uitkomt. Blijkbaar is deze functie niet voor alle bedrijven interessant. Shame on you als je die dienst niet aanbiedt aan je klanten.

Dadelijk eerst een wandeling maken, een rustige avond tegemoet gaan met een hopelijk deftige nachtrust en morgen gaan we weer knallen (hopelijk meer figuurlijk dan letterlijk deze keer).

Internetprovider zonder schroom #verkoopsaggressie

Viel net bijna van mijn stoel. Alle geluk zat ik dicht bij de grond in een zitzak, maar toch. Om puur praktische redenen nam ik het huidige abonnement over van de internetprovider (mobiel, digtv, internet en telefoon). Het gaat hier om een pakket (bundel) dat per telefoon werd aangesmeerd. Ik keek net wat het bedrag zou zijn per maand en constateerde dat er op 27 maart 155 euro betaald moet worden. Wordt nog kwaad als ik er aan terugdenk toen ik dat ontdekte. Dit pakket is eerder geschikt voor grote gezinnen. Door een vlotte babbel trapte mijn moeder er waarschijnlijk met beide voetjes in. Die bundel staat garant voor een maandelijkse kostenplaatje van €120.

Het contract bij deze provider werd opgestart in 2011 ongeveer. Het werd enkele keren aangepast, de laatste keer was een upgrade ongeveer een jaar geleden die alle vorige diensten overschreef alsook de betalingswijzen. Nu kloeg mijn moeder wel eens over dat bedrag en zei enkele keren de sportkanalen op te willen zeggen. Daar zit bij nader inzicht het probleem niet. Ik ben de enige die intensief gebruik maakt van internet, moeder slechts eenmaal per dag en zij was ook al anderhalf jaar niet meer woonachtig op dat adres. Maar bleef wel betalen. Uiteraard ga ik zo snel mogelijk dit hele debacle aankaarten en corrigeren. Wat kan ik, op mijn eentje, nu doen met een gezinspakket. Mijn broer op zijn beurt had – sinds zijn vertrek – een eigen contract, maar zijn mobieltje stond nog op het ‘gezins’-contract. Ik heb hen beiden aangemaand hun gsm op hun huidige contract onder te brengen, wat mijn broer eerder vandaag al geregeld heeft.

Vanaf het moment dat ik alleen woonde in het ouderlijk huis, trok ik onmiddellijk de vaste telefoon uit. Het ontgaat me waarom iemand dit nog gebruikt. In het begin nam ik nog op, om mijn goodwill te tonen. Na exact vijf telefoontjes trok ik deze uit. Twee keer werd er gebeld door zogenaamde Microsoft-medewerkers, niet wetende dat ik contractueel voor hen heb gewerkt, en het reilen en zeilen van hen voldoende ken om niet in zo’n val te trappen. Twee keer door energiebedrijven die hun diensten probeerden te verkopen en een laatste was voor mijn moeder bestemd.
De installateur vroeg me deze middag waar mijn vaste telefoon is. Toen ik zei dat die er niet is en niet komt, antwoordde hij alleen dat als je het uit het pakket zou halen, een meerkost van €20 moet betalen. Say WHAT?

Hoe erg is het dat bedrijven een nieuw product of pakket aanbieden per telefoon waar goedgelovige burgers voordeliger proberen uit te komen, of meer krijgen voor hun geld, terwijl het tegenovergesteld waar is. Ondertussen bleek ook dat België de prijzen bewust vrij hoog hield en/of niet de diensten aanbieden die ze beloofden (of contractueel vastgelegd waren).

Soit, ik ben hier nu mijn frustratie even kwijtgeraakt. Aangezien het vandaag niet meer lukt om mijn tariefplan aan te passen (hun server verdraagt wsl maar 1 update per dag), zal dat het eerste zijn wat ik morgen doe of anders kunnen ze een kleurrijk (figuurlijk) mailtje verwachten.