Een rondje nieuws #2 (uitgebreid)

Het concept is duidelijk, de opmerkelijkste nieuwsfeiten van de afgelopen dagen onder de loep. Ditmaal niet uitgaande van een bepaalde website maar vanuit de verschillen die twee of meerdere bronnen hanteren op één feit. Zit je gordel goed om? Geniet van de rit…

Om te starten begin ik met een artikel dat ik vond in De Morgen, toch een krant die zichzelf een kwaliteitslabel op spelt, samen met De Standaard.

Vliegtuigje maakt noodlanding op strand in Portugal en doodt twee, een man en kind van acht. Het artikel meldt eerst dat het vlakbij de Portugese hoofdstad plaatsvond en even later spreken ze over dertig kilometer ten zuiden van de hoofdstad in Caparica. Volgens Google Maps gaat het slechts om 11km (te voet, inclusief veerboot) en de snelste route met de wagen bedraagt 13,3km. Ohja, even ter info, het artikel werd aangemaakt (oftewel laatst aangepast gisterenavond 19u07). Ter vergelijking nemen we hun tegenhanger er even bij De Standaard, hun versie van hetzelfde feit werd laatst aangepast/aangemaakt gisteren om 23u05. Het eerste wat me opviel is dat eerstgenoemde krant een vrij summiere omschrijving geeft en vijf foto’s bij plaatst terwijl DS het op twee foto’s houdt uit dezelfde collectie maar wel een uitgebreidere stukje proza. DS weet dat de man 56 jaar is en het kind, zoals DM meldde acht. DS weet echter wel dat het plaatsvond in St. João da Caparica, wat met de wagen 18,9 kilometer en te voet 13,2km (opnieuw met de veerboot), helaas gaan ze mee in zee met de eerdere berichtgeving (mogelijk van Portugese origine) dat het dertig kilometer verwijderd is van Lissabon. Mogelijk is Google Maps dus geen correcte maatstaf. De Standaard heeft door zijn iets latere updates meer details vergaard. Zo blijkt het niet te gaan om vader en dochter en zijn de twee niet gerelateerd. Als tegengewicht koos ik de Britse BBC als broadsheet (de tegenhanger en kwalitatief interessantere vorm van de tabloid, die ook maar half zo groot was van omvang, vandaar de naam) afvaardigen. Het eerste wat me opvalt is dat er een andere foto aan het artikel gekoppeld is. En het artikel werd vier uur geleden laatst aangepast, wat neerkomt op 21u30 (lokale Belgische tijd). Je merkt een compleet andere aanpak bij de BBC, ze geven een relaas van ooggetuigen en nemen niet zomaar informatie over van andere bronnen. Ik besef dat BBC overal ter wereld correspondenten heeft en dat ze nieuws dat zich in een straal van 100km rond een hoofdstad toch vrij snel, precies en accuraat hun relaas kunnen doen. De Belgische kranten beschikken hier niet over, mogelijk hebben ze tijdens tv-nieuws wel een Nederlandstalige correspondent gevonden. In geval ze voor het Iberisch schiereiland slechts een afgevaardigde hebben, vrees ik dat die niet van, mogelijk, Madrid naar Lissabon is gereden, wat al snel zes uur rijden kost, opnieuw volgens Google Maps.
Ik begrijp dat het bericht van De Morgen mogelijk niet meer aangepast is nadat het aangemaakt werd. Het kan echter zijn dat dit wel gebeurd is sinds dat ik dit artikel schreef, waardoor het nu uiteraard lijkt alsof ik wat onzin zit uit de kramen. Waarmee ik onmiddellijk mijn standpunt verklaard zie, welke informatie geloof je? De eerste die je onder ogen krijgt? Hierbij legde ik verkeerdelijk het verband dat het om vader en dochter ging maar dit kan aan mij liggen. Geloof je latere, uitgebreidere verklaringen? Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat de mogelijkheid bestaat dat je de eerder verkregen informatie overboord moet gooien? Mogelijk zijn er tegen de ochtendgloren alwaar nieuwe aspecten aan het licht gekomen. BBC gaf in hun artikel aan dat hen is opgevallen dat een vleugel een vreemde uitlijning blijkt te hebben, terwijl beide Belgische kranten in alle talen zwijgen over mogelijke redenen en dat ze het onderzoek afwachten. Blijkbaar hebben ze toch al iets opgestoken van het recente modewoordje fake news. Terwijl ik ook nog even Google op ‘vliegtuigje Lissabon’, klik ik het artikel aan van een artikel van onze noorderburen. Hierbij valt me onmiddellijk op dat het aangemaakt werd 19u33 en laatst aangepast om 19u53. Het eerste wat zij berichtten is dat er twijfel bestaat over het mannelijke slachtoffer. Een Portugese bron/website (geen idee wat de reputatie ervan is) lijken een man van in de vijftig te suggereren terwijl andere een man van in de dertig.

Terwijl het ene artikel focust op het vliegtuigje en de foute, gevolgde procedures, gaan sommige bronnen eerder kijken naar de slachtoffers, het kleine meisje dat er met haar ouders ontspande en een willekeurige man die plots zowel voor vijftig als dertig kan doorgaan.

Wat je bron ook is, hoe zeker ben je van je stuk als iemand je er op aanspreekt bij de bakker? Ga je in discussie treden omdat ik bijvoorbeeld zou zeggen dat het zich slechts afspeelde op 10 kilometer van Lissabon, terwijl je je toch duidelijk herinnert dat ze gemeld hadden dat het dertig kilometer betrof, of ga je me in de waan laten en denken dat ik me vergis? Of ga je je standpunt veranderen en geloof je wat ik zeg? Ga je zelf toch nog even dubbelchecken om mijn versie te controleren?
Of wat doe je als iemand zegt dat het wel erg is voor die familie en vooral dat kleine meisje dat onschuldig op het strand speelde? Tja, voor degenen in het vliegtuig zal het ook geen pretje geweest zijn en hun beoordelingsfout zullen ze een leven lang meedragen. En ja, die man blijkt niet haar vader maar een complete vreemde voor het achtjarige kind. Is zijn dood minder tragisch?

Een andere nieuwsitem gaat over een grap van journalist Johan Slåttavik. Het artikel vond zich slechts gisteren een weg naar de Belgische media maar circuleerde al langer in het Engelse milieu. Een frappant voorbeeld zijn de zoekresultaten als je google laat zoeken naar ‘empty bus’. De foto’s die je te zien krijgt, kloppen nog, maar de resultaten gaan allemaal over Johan’s grapje… Waarbij ik me plots afvraag wat een jong kind over enkele jaren gaat denken als hij voor school een lege schoolbus wil opzoeken om af te drukken en bijvoorbeeld fotootjes van de kinderen van zijn klas wil inplakken… Maar hij krijgt te maken met portie ongebreideld racisme zoals we de laatste decennia aan gewoon geraakt zijn.

Als we het over grappenmakers hebben, kan deze me wel boeien. Voorts merk ik dat er veel mensen rondlopen die amper weten wat er gaande is in de wereld (voorbeelden zijn uiteraard legio maar ik zal me beperken). Zo is er een Chinees die wat extravagant wil doen en een reisje naar Zwitserland onderneemt om twee centiliter levenswater (uisce beatha zoals de vroege middeleeuwse Ierse monniken het noemden, later verangliseerd tot whiskey). Ieder zijn hobby, maar als je echt geen blijf weet met je geld, heb ik nog wel verschillende (humane) opties die je meer en langduriger genot kunnen schenken…

Je hebt waarschijnlijk, hoop ik, gehoord over Earth Overshoot day. De dag op het jaar dat de aarde zijn jaarlijkse productie overschrijdt en we dus op krediet leven. Het kapitalisme heeft ons blijkbaar aangeleerd dat je perfect kan leven met een miljardenschuld (totale schuld VS USD18,286,510,000,000, volgens wiki op 31 maart 2017, volgende site zou het actuele bedrag moeten aangeven – hallucinant – en de rest van de wereld gaat het niet beter af. En kijk hoe goed België scoort!). Dus, geld gaat ons niet af, de aarde onderhouden lukt ons al evenmin. Ondertussen werkt de mens wel naarstig om erfelijke ziektes te voorkomen, wat indirect niet echt helpt om de stijgende populatie tegen te gaan. Begrijp me niet verkeerd, ik wens niemand een familielid, vriend of kennis toe die ondraaglijk lijdt of een bepaalde aandoening heeft. Het lijkt me alleen vreemd dat onze aarde het overtal niet meer aan kan. De wetenschap kan dan wel oplossingen bieden maar anderzijds vrees ik dat er een gevoel of mentaliteit heerst van ‘we halen er uit wat er in zit, we zien wel wanneer het foutloopt en dan zoeken we wel een oplossing’. Niet echt anticiperen, al blijken er schuchtere pogingen ondernomen te worden die wijzen op beterschap.

En er zijn zoveel vervuilers, de auto-industrie bijvoorbeeld. Die kunnen jarenlang doen wat ze willen en riante winsten opstrijken, toegegeven dat het slechts voor enkelen is, niet de arbeiders uiteraard. Om nog maar te zwijgen over olie. Aan sneltreinvaart verwoesten we de aarde, de wetenschap zorgt ervoor dat onze mensheid langer en beter leeft, anderzijds leven we in de uitlaatgassen van onze productie-/consumptiemaatschappij die leven amper kwalitatief maakt. Het is algemeen geweten dat ons vee (voor consumptie) een enorme ecologische voetafdruk heeft. Ons vleesverbruik is onstilbaar. De fastfoodketens die als paddenstoelen uit de grond rijzen/rezen de afgelopen decennia was buiten proporties. En dan krijg je volgend nieuws op je bord… Eerst iedereen verslaafd maken aan de snelle, vettige hap en daarna voor alternatieven zorgen om nog meer winsten te maken. Het zou me trouwens amper verbazen mochten farmaceutische bedrijven investeren in de fastfoodsector, maar nu ben ik waarschijnlijk een conspiracy theorist. Onlangs zag ik trouwens op Discovery Channel of aanverwante een docu dat er in Nederland een gelijkaardig project loopt, al ging het daarbij over het klonen van dierlijke cellen. In dat project is echter nog heel wat werk vereist. De minuscule substituut hamburger was amper zichtbaar en daarvoor hadden ze heel wat tijd, ruimte en werkuren voor geïnvesteerd. Alles behalve een rendabele oplossing, al heeft het wel toekomst. Als we opnieuw zowat de helft van de aarde kunnen vrijgeven, zal het langer leefbaar blijven. Ik vond ook een klok die de wereldbevolking aanduidt. Opnieuw: je hoort me niet zeggen dat ik rampen en aanslagen toejuich, maar aan dit tempo is de mensheid toch gedoemd, niet? Ik juich ook epidemies etc niet toe, blijkbaar treffen die vooral onderontwikkelde landen. De conspiracy theorist in me zegt dan dat zij meer vervangbaar zijn dan de zogenaamde ontwikkelde westerse mens. We leven sinds april 2017 met 7,5 miljard mensen. Amper tweehonderd jaar geleden waren we net met 1 miljard. Sinds de grote hongersnood (1315-1317 of 1322 al naargelang de bron) en de zwarte dood (1346 tot eigenlijk de laatste pandemie 1859) bleef de populatie binnen de perken. Soit, ik maak me dan druk in de nieuwe ziektes en aandoeningen (stress, burn-out, depressie en een hele hoop anderen) die de westerse wereld teisteren en in derdewereldlanden sterven dagelijks nog mensen door muggenbeten en diarree, jawel, je kan de mensheid tot die vergelijking herleiden.

Weer even genoeg gelezen? Dat treft! Ik vind dat ik weer voor een tijdje genoeg geschreven heb. Alles maar dan echt alles bezorgt me kopzorgen. Daardoor lijkt het alsof alles verkeerd loopt. Het besluit dat ik alle vrijwilligerswerk (tijdelijk) heb stopgezet, mag niet vreemd klinken. Ik moet weer even tot mezelf komen. Tijd vinden om weer plezier te krijgen in het leven. Jawel, ik heb ook zo’n nieuwe aandoening.

En toch vraag ik me af, of blijf ik me afvragen of mijn interpretatie van de wereld (lees: alles) echt zo fout [(f)autistisch] is? Voor alle duidelijkheid, mijn vragen zijn retorisch… Enkel en alleen bedoeld om de lezers van mijn schrijfsels te doen nadenken en misschien zelfs feiten van een ander perspectief te tonen.

Reclames, zin en vooral onzin

Goh, die reclames… zijn die altijd al zo verschrikkelijk geweest? Zonet hoorde ik een reclame van een merk van maandverband. Omdat ik niet tot hun doelgroep behoor, ben ik waarschijnlijk steeds oost-indisch doof geweest. Het begint met te informeren dat er zo’n 3,5 miljard vrouwen op aarde rondlopen en die dus niet allemaal hetzelfde kunnen zijn. Inderdaad, zegt een stemmetje in me. Maar dat ze daarna zeggen dat ze wel in vier categorieën blijken onderverdeeld te kunnen worden, gaan er toch alarmbelletjes rinkelen en denk ik dat dat toch vrij kort door de bocht is. Ik ben echter geen ervaringsdeskundige maar ik kan me inbeelden dat zo’n product bijzonder onaangenaam kan aanvoelen op die bewuste plaats, naast het feit waarom je het product al dient te gebruiken. Toch vrees ik dat vier soorten niet de gehele vrouwelijke bevolking kan plezieren. Alle geluk zijn vrouwen vrij inventief bijvoorbeeld als het aankomt op comfortverbetering.

Ondertussen toch iets bewuster naar reclames geluisterd. Het verbaasd me enorm dat sommige producten überhaupt verkocht raken. Serieus! Eerder was me uiteraard al wel opgevallen dat ze vaak seizoensgebonden zijn. Op de vroege warme temperaturen waren ze blijkbaar niet voorzien. Niet veel later, terwijl het weer alweer omgeslagen was, werd je overspeeld met barbecuebenodigdheden en aanverwanten zomerse producten. Wat me deed inzien waarom de toeristische sector niet al te opgezet is met lange termijn weersverwachtingen.

En dan heb je de wasmiddelen nog, en poetsproducten… Hierbij heb ik nog meer de indruk dat hetzelfde product in verschillende verpakkingen zit. De ene geur al iets aanvaardbaarder dan de anderen.

Het blijft me verbazen dat sommige producten reclame vereisen. Wat is de reële opbrengst van een clipje van 10 – 20 seconden op een doorsnee avond? Dat zulke filmpjes niet eenmalig getoond worden maar tot vervelens toe, zal het kostenplaatje toch vrij hoog brengen. Nee, ik wil hier bewust geen opzoekwerk naar verrichten, althans niet op dit moment. Mijns inziens moet je toch al een serieus aantal van je product aan de man brengen om de reclamekosten eruit te halen. Dat indachtig is het vaak absurd dat deze op het volk losgelaten worden. De prijs voor enkele seconden op tv zal al aanzienlijk verlaagd zijn door de jaren, vanwege het overaanbod aan zenders. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik live alleen naar zenders kijk die hun programma’s niet onderbreken. Programma’s die dit wel doen, worden opgenomen zodat ik ze later kan bekijken, met intentie om door te spoelen maar ook om een pauze in te lassen indien nodig. Je kan het vergelijken met een nieuw hoofdstuk in een boek. Al gaat die vergelijking niet helemaal op omdat de zenders er bewust voor kiezen te knippen in het boek net voor de laatste pagina van het hoofdstuk.

De reclame op de radio is nog enigszins doenbaar. Of heb ik me daar ook bij geconditioneerd om niet bewust te luisteren, zoals bij verkeersinformatie die me absoluut niet aanbelangt of eindeloos gezwets van de presentator, waarna er – nadat het opvalt – overgeschakeld wordt naar een cd’tje of gewoon de uit-knop een aai krijgt. Misschien is het visuele aspect wel belangrijk. Op tv kan je je product meer verkopen dan op de radio. Ik begrijp dat modellen ook aan de kost moeten komen, maar een product aanprijzen om zijn gezonde of vermagerende effecten, moet je niet komen aandraven met een model dat er uit ziet als iemand die beter net iets meer kan eten. Je hebt modellen in alle maten en gewichten, keuze te over, zou ik zeggen. En naast valse informatie, krijg je een hoop stereotiepen rond je oren/ogen geslagen.

En je hebt de wondermiddelen. Nouja, niet echt, maar met vernieuwd, verbeterd recept, of met een bepaald ingrediënt dat het zalfje (of wat-dan-ook) plots dubbel zo potent zou maken. Enkele jaren geleden was aloë vera zo’n craze. Je zal me niet horen zeggen dat de plant geen nuttige voordelen aanbiedt. Integendeel, maar de aanwezigheid zal vrij beperkt zijn en eerder een psychologisch effect, mogelijk door geur. Soit, geuren in afwasmiddel is en blijft iets vreemd, dit is enkel voor het gemak van de mens. Het enige wat ik wil, is een middel dat schoonmaakt, vrij neutraal tot niet geurt en niet schadelijk is voor het milieu. Het feit dat het niet schadelijk is voor het milieu zou het ook voor mij persoonlijk niet schadelijk mogen zijn, al zou ik er niet mee inzitten dat mijn handen rood, groen of blauw kleuren (of geel, citroen heb je ook nog). Je zou dat al bijna kunnen interpreteren als een statussymbool in bepaalde middens, zo van ‘kijk, die heeft net de afwas gedaan’.

Als je product op de markt is en in de winkelrekken ligt, is de grootste slag al gestreden en zal het zijn afzetmarkt wel vinden. Het zal wel op belangstelling kunnen rekenen als er geen gevaarlijke middelen of omstreden ingrediënten in verwerkt zijn. Zoals ik al zei, ligt het in de winkelrekken, zal het verder wel lukken. Het probleem begint bij het feit dat je verschillende keuzes voorgeschoteld worden en de mens beïnvloedbaar is. Beeld je even je lokale winkel in en tel hoeveel verschillende opties je hebt voor wc-papier. Van twee-lagig en per zes tot x-lagig en per twaalf, enfin, accuraat is het niet en al zeker niet als je dit in de toekomst pas leest. Misschien is thee een beter voorbeeld. Vroeger, ja hier zijn we weer, waren er slechts enkele merken verkrijgbaar in de winkel en veel smaken had je niet. Tegenwoordig hebben ze al kleuren en smaken, vormen en maten. Een beetje-hobbykok moet ondertussen ook al beschikken over verschillende soorten oliën: een olijfolie voor te bakken en eentje – iets betere voor afwerking van slaatjes e.d. en zonnebloemolie. Dat zijn degenen die naast mijn kookplaat aanwezig zijn. Daarnaast heb je nog je appelciderazijn, rode en witte wijnazijn, en balsamicoazijn. Het is maar dat deze producten regelmatig gebruikt worden in de gerechten die ik bereid anders had de olijfolie zich bijzonder eenzaam gevoeld. En ja, eten is een primaire behoefte. Dat je wc-papier, of schoonmaakmiddel ruikt naar een fris dennenbos, kan me gestolen worden. Het enige wat ik wil is fris- en netheid. Voor dennengeur ga ik wel dagje naar de Ardennen, bedankt! Dat je je product impregneert met geur, daarnaast nog eens in het groot afprint op het etiket en duizendmaal op tv en radio moet verkondigen, geeft mij net een alarmbelletje met een stemmetje niet kopen.

Geen idee waar ik heen wil met dit artikel. Shopping-tv etc ga ik zelfs nog niet aansnijden. Ik vermoed dat de rebel in me opkomt als er zaken gesuggereerd worden of dat bepaalde items tijdens de reclames aangeprezen worden als nieuwe statussymbolen, e.d.

Om terug te keren naar de vrouwelijke helft van de bevolking, richt de reclamewereld zich voornamelijk op de grootste groepen in de maatschappij (al is dat afhankelijk van product tot product). Als het gaat om vakanties en aanverwanten zie je steeds  man, vrouw, zoon, dochter. Als alleenstaande is het me opgevallen dat je niet naar de lastminutes en aanbiedingen moet gaan kijken van reisoperatoren. Die worden berekend op het gegeven van 2 personen. Er zijn uiteraard alternatieven voor single reizen, jawel, ik heb ze gevonden maar nog niet uitgeprobeerd. Hoewel het landschap verandert, blijven veel bedrijven vastgeroest in de stereotiepen. Ik vrees dat er tegenwoordig meer eenoudergezinnen rondlopen, of althans een stijgende trend waarneembaar is. Waar is de tijd dat men in voorhistorische tijden nog trouwde om financieel voordeliger te varen? Blijkbaar moet je je schikken naar wat men (zal ze niet bij naam noemen) wil, doe je toch anders, krijg je bepaalde voordelen, kortingen, etc. niet.

Reclame kan nochtans tof zijn. Regelmatig zie je wel inventieve, leuke clipjes verschijnen. Toegegeven dat ik in het buitenland toch iets meer interesse toonde voor de reclames. Ze waren toch iets geraffineerder en vaak met een ingenieus verhaaltje en humor dan de platvloerse, stereotiepe bucht die wij door onze strot geramd krijgen. Jammer, zelfs reclamemakers moeten toch beseffen dat je met een vleugje humor meer kan bereiken.