ASS en erkenning

Gisteren werd ik ontboden bij de maatschappelijk werkster van CM. Het enige wat ik wist, was dat VAPH enkele bijkomende vragen heeft.

Ik was op de hoogte dat mijn diagnose niet erkend wordt door het VAPH en het is ondertussen duidelijk waarom. Terwijl het psychiatrische ziekenhuis beschikt over een afdeling diagnostiek en het PZ hoog aangeschreven staat in Vlaanderen is het niet erkend. Het zal waarschijnlijk te maken hebben met het feit dat het PZ zich niet specialiseert in ASS maar heel algemeen is. De twee erkende faciliteiten in het Antwerpse hebben een ruime wachtlijst en zijn vrij prijzig. Ik zou er wel terecht kunnen voor een verdere gedetailleerdere diagnose. Ik sta echter weigerachtig om me opnieuw open te stellen aan nieuwe personen (zelfs al zijn het professionelen/deskundigen).

In tijden dat ik zowat alles in twijfel trek, begin ik zelfs te denken dat mijn diagnose niet correct is. En dat terwijl ik toch vrij zeker ben dat ik op het spectrum zit. Blijkbaar worden er overal verschillende maatstaven gehanteerd. Omdat er vaak, en dus ook bij mij, sprake is van comorbiditeit, heeft het VAPH bijkomende informatie nodig over alcoholgebruik en depressie, alsook over mijn jeugdjaren (waarbij mijn moeder al aangegeven had, zich weinig specifieke zaken te herinneren, en dat er algemeen wordt aangenomen o.a. door mijn auticoach dat zij ook op het spectrum zit). Ze willen ook meer details over mijn verblijf in het buitenland.

Het VAPH staat echter los van de aanvragen die werden gestart (integratietegemoetkoming, inkomensvervanging, e.d.). Als je echter in een bepaalde categorie valt, krijg je onmiddellijk je VAPH aanvraag erkent. Toch een beetje meten met twee maten en gewichten. Zeker als je weet dat CM mijn aanvraag opnieuw opstartte nadat me werd gevraagd op welke moeilijkheden ik bots. Uiteraard ben ik daarbij telkens uitgegaan van worst case scenario’s. Zoals ik telkens ook meld, heb ik slechts hulp nodig als het slecht met me gaat. Als ze afzien van een minimum aan hulp, zal ik binnen korte termijn wel behoren tot de categorie die niet zelfredzaam is. Blijkbaar hebben ze weinig of geen kaas gegeten van ASS.

Door mijn vrijwilligerswerk ontdekte ik dat een paralympisch atlete problemen ondervond met hetzelfde agentschap om een speciale matras te krijgen om doorligwonden te voorkomen. Volgens haar woorden moet je hen eerst kunnen aantonen dat doorligwonden hebt. Zo blijkt dat ze niet anticiperend werken. Het is niet representatief, besef ik, en vergelijkingen moet en kan je niet maken. Soit, blijkt dat officiële erkenning van VAPH niet echt nodig blijkt. Ik bedoel daarmee dat er andere mogelijkheden zijn om hulp te krijgen. Het is wel een hele zoektocht als je geen specifieke benoembare hulp vereist. De GGZ is nog niet op punt staat. Dat werd gisteren opnieuw pijnlijk duidelijk toen de maatschappelijk werkster me toch richting psychiatrie duwde. Ik vrees dat we dan opnieuw naar de jaren stillekes gaan. Je kan je niet probleemloos in de maatschappij mengen, hoppa, naar de psychiatrie! Fijn om weten dat de mensheid nog steeds zo fijnbesnaard is, en gewetensvol. Het vaak gehoorde ‘je kan beter een ledemaat missen, dan er constant pijn in te hebben’ (niet doelend op fantoompijnen) geldt nog steeds. Ik besef dat er veel mensen misbruik trachten te maken van de voorzieningen. Ik ben geen profiteur, ik zal mijn best doen om alles op mezelf te nemen, zelfs de problemen van anderen. Zelfs mijn laatste euro’s zou ik aan anderen geven, terwijl ikzelf een week of meer amper eet. Want anderen hebben het altijd slechter.

Mijn laatste ongeluk was een hulpkreet. Toen beloofde ik plechtig om wel te beginnen zeggen wat er op mijn hart ligt, welke problemen ik heb, etc. En dat terwijl ik een heel leven lang zo goed mogelijk mezelf geïntegreerd heb. Er voor gezorgd dat ik geen last ben voor anderen. Mijn carnavalskostuum had ik een heel jaar aan. Veertig jaar lang ben ik amper mezelf geweest. En nu moet ik plots brutaal eerlijk zijn om te verkrijgen waar ik recht op heb? Als ze dan nog alles in twijfel trekken, blijven er slechts weinige opties over.

Voor de geïnteresseerden: dit is hoe het Vlaamse Agentschap voor Personen met een Handicap ASS beschouwt. Voor hen die op dit artikel beland zijn via bepaalde zoektermen, het VAPH past dit naar de letter toe. Nu begrijp ik plots de link tussen ASS en zelfmoord.

Medicatie en de industrie

Net een artikel beginnen schrijven. Ja, het gaat me opnieuw weer wat beter. Al is ook dat weer relatief. Tijdens het schrijven ook wat achtergrondinformatie opgezocht om bepaalde feiten te staven.

Gedurende een van die opzoekwerken, stootte ik op volgend artikel (Knack, 4 januari 2017). Dit toont aan waarmee een heleboel mensen kampen. Ja, ook ik ben afgehaakt na jaren van antidepressiva waar ik meer nadelen van ondervond dan voordelen. Hoewel ik meer rust vond, verloor ik de controle om deftig en kritisch na te denken. De gebrekkige interactie tussen mijn denken en voelen, probeer ik nu maar zelf op te lossen, via psychologen en relativerend denken.

Het artikel bied meer inzichten in de gebreken waarmee psychiaters en de hele hulpverlening bij uitbreiding mee te maken krijgen. Als je geen of onvoldoende middelen aangereikt krijgt, omdat de grote farmaciereuzen geen (ruime) winstmarges vermoeden, spreekt boekdelen over hoe ze de patiënten bekijken. Hun nobele intenties ten spijt, de eed van Hippocrates lijkt hen vreemd. Die eed is wel achterhaalt, wat wil je, ze stamt uit 400 v. Chr. en verbied o.a. om personen uit hun lijden te verlossen. Zowel België als Nederland (KNMG en VSNU hebben elk een versie) hebben hun eigen – meer up-to-date – artseneed.

Het probleem ligt bijgevolg bij organisaties die puur zakelijk denken, de farmacie. Ze hebben een deontologische code, hoera! Maar blijkbaar moet je voor er een verregaand onderzoek komt, al kunnen aantonen dat het bedrijf geen miljoenen schulden maakt, wat uiteraard ook weer vanzelfsprekend is. Aangezien ik geld zie als een noodzakelijk kwaad, zie ik toch betere oplossingen. Beter voor de patiënt in ieder geval. Is dat niet waar het allemaal om draait. Zelfs in de psychiatrie wordt er maanden op je geëxperimenteerd om je de meest effectieve cocktail aan te bieden. Ik vraag me plots af hoeveel percent psychiaters zelf in een depressie of burn-out belanden hierdoor. Het zou me niet verbazen als de helft ook aan zelfmedicatie doet, en dus ook weet wat de bijwerkingen kunnen zijn, en dat er bijna nooit een afdoend middel bestaat, doch dit terzijde.

Moet je weten dat ik ook een periode elke dag enkele druppels bachbloesems geprobeerd heb. Die therapie heb ik na enkele sessies ook maar opgegeven wegens niet afdoende. Anderzijds heb ik het wel overwogen en geprobeerd. Maar ja, alcohol en illegale drugs heb ik ook geprobeerd. Ze hebben op dat vlak allemaal hun positieve en negatieve effecten. Bij de bachbloesems waren de effecten te verwaarlozen hoewel ik het niet afdoe als kwatsch, heeft het toch niet het effect van alcohol of cocaïne.

Ik besef dat bij autisme en bij depressies het eerder zaak is om je te kunnen afleiden en jezelf zo te leren kennen dat je je leven er op kan afstellen. Het zou echter een ultieme oplossing zijn als er een middel bestaat dat onmiddellijk effect heeft (zoals meer illegale soorten drugs en alcohol) in plaats van na enkele weken zoals antidepressiva. Een wondermiddel dat onmiddellijk en tijdelijk actief is zonder nare neveneffecten of langdurige bijwerken of nefaste gevolgen. Voor zo een oplossingen is er geen geld voorradig, nergens, niemand ziet het nut er van. Terwijl het even rendabel zou zijn als een bruistablet tegen de hoofdpijn, griepsymptomen, etc. Blijkbaar is – in de meeste gevallen – een hoofdpijn net zo gemakkelijk te behandelen met een placebo. Wat je bij een depressie best niet probeert.

Ben ik de enige die op dit vlak mogelijkheden ziet, of werden deze allemaal vakkundig de nek omgewrongen en nooit verder overwogen? De moderne technologie zou zo veel verder moeten en kunnen staan als er niet exclusief aan geldgewin wordt gedacht. Als je dan even verder denkt, begin ik de zogenaamde conspiracy theories over kanker wel te geloven. Dat er wel oplossingen of medicatie voor gevonden is, maar dat het zo effectief is, dat ze veel minder winsten maken dan nu het geval is en daardoor afgeblokt worden. En ja, klokkenluiders moeten steeds voor hun leven vrezen, dus wie – met een minimum aan menselijkheid en een beetje verantwoordelijkheid (om geloofwaardig over te komen) – gaat zichzelf in de voet schieten (ongelukkige uitdrukking, ik weet)?

Tijd om mijn emmertje te legen

Als het weer even niet goed met me gaat, lukt het me niet meer om me verbaal uit te drukken. Of om mensen te ontzien. Dan krijgt iedereen een kant van me te zien waar ik later spijt van heb.
Op die momenten stoort zo goed als alles me, en kan ik het niet verhullen of rustig uitleggen wat er scheelt of waarom.
Dan ga ik ook voor het minste in de clinch terwijl ik het anders wel kan verdragen.
Dat zal het voor mijn ongeving net zo moeilijk maken om met me om te gaan.

Het feit dat ik nu opnieuw een eigen plekje heb, heeft zowel zijn voor- als nadelen. De rust waar ik zo naar verlang, vind ik gemakkelijker dan voorheen. Soms stem ik toe met afspraken die ik later liever had willen annuleren. Het kleinste detail kan me doen ontvlammen en is het beter dat ik met rust gelaten wordt. Een opeenstapeling van negatieve feiten heeft me de laatste dagen slecht in mijn doen voelen. En stilletjesaan loopt de emmer vol. Iets onbenulligs kan me compleet uit mijn evenwicht brengen.
Het is net op die momenten dat ik rust wil, dat ik die het minste krijg. Of net aan alles begin te storen. Het gemeenstepersoneel dat net dan de takken beginnen te snoeien aan de overkant. Een buurman die op zaterdagochtend met zijn zaagmachine amuseert. Een auto of vrachtwagen die stationair blijft draaien onder je raam.
Vanwege familie is het uiteraard met de beste bedoelingen en er bestaat een dunne lijn tussen me met rust laten en beseffen dat ik op de afgrond sta. Ze weten als geen ander dat ik niet snel of gewoon geen hulp zal vragen of zelfs aanvaarden. Het lukt me op een gegeven moment niet meer om menselijk te blijven tegen de personen die me het nauwst aan het hart liggen. En later komen de spijtgevoelens die op een of andere manier vergoed/hersteld moeten worden.

Het lukt me nu nog amper om dit deftig op papier te zetten. Ik hoop echter dat een aantal dagen zullen volstaan om er volledig bovenop te komen. Dat het jojo-effect geleidelijk aan uitbalanceert. Een psychiater bezoeken dringt zich op maar stel ik liever ook uit omdat ik dan weer op een cocktail getracteerd wordt waar ik liever niet (opnieuw) aan begin.

Ja, er is de laatste tijd veel gebeurt en er is veel op me afgevuurd. Morgen houd ik een verplicht dagje horizontale rust. Frisse lucht zal me goed doen, weet ik, maar de gemeente houdt hier tussen 6 – 18u zijn jaarlijkse paasmarkt. Daardoor is het een uitgesproken moment om die dag zo inactief mogelijk te zijn. Boeken en headset staan reeds voorbereid.

Het kraantje lekt en het emmertje blijkt kleiner te worden. Hopelijk werkt mijn plan voor morgen en zorgt dat voor een vermindering in lekkage of vergroot het mijn emmer. Binnen enkele dagen kan je een positievere post verwachten, bear with me.

Alles of Nix

Even een reality check…

Dit heeft 0% te maken met ASS. Hoewel in rekening houdend dat zulke details overprikkeling zwaar beïnvloeden en dat het een continue stroom aan frustraties oplevert voor vele individuen in de gemeenschap. Daarvoor wil ik dus nu een zaag spannen of een vruchtbaar zaadje planten om hiertegen op te treden.

Onrechtvaardigheid raakt me hard. Helaas kan ik er niet altijd adequaat tegen optreden. Dit is vooral omdat ik flabbergasted (het Nederlandstalige alternatief dekt niet de lading in mijn opinie; overdonderd, overrompeld) ben over wat gebeurde (vooral als er agressie mee gemoeid is, ofwel gaat mijn licht uit en vallen er gewonden ofwel klap ik toe, vooral in geval van zinloos geweld, waarbij ik lijp kan worden). Langs de andere kant kan ik niet om met bureaucratie en het zich verbergen achter onmenselijke, en eveneens onrechtvaardige procedures, die ervoor zorgen dat een mens gefrustreerd raakt. Ik besef de achterliggende reden om zich wettelijk in te dekken. Als het echter de spuigaten uitloopt, krijg je een overprikkelde, ik vermoed ook agressieve, en geen grenzen kennende, ik. Hoe frustrerend is het wanneer een overgang naar een andere aanbieder (bedrijf) gemakkelijker verloopt dan een verandering in contract bij je huidige leverancier? In welke mate is het bedrijf in kwestie dan nog begaan met de klant?

Kort voorbeeldje, zolang een bepaald item gebruik maakt van een bundel, kan je de bundel niet opzeggen of van plan veranderen dat een lager tarief heeft. Maw hoe langer ze de overgang van het desbetreffende item kunnen tegengaan, hoe langer je op het niet langer gewenste dure plan blijft hangen. Verdere details: een eerder item werd door het bedrijf zonder problemen binnen twee dagen afgehandeld, naar wens. Een laatste item wordt echter afgeblokt omdat die handeling ervoor zou zorgen dat ik onmiddellijk het beoogde plan kan veranderen en nog maar €50 betaal in plaats van €150. Ik ben hier eerder al in detail over gegaan en zal het verder afhaspelen, in de mate van het mogelijke, met de ombudsdienst. Wat ik wil zeggen is dat het absoluut niet zou mogen kunnen en dat kwetsbare personen hier oneindig veel door in de problemen geraken.

Een ander voorbeeld is – ook al eerder vermeld – het feit dat je geen controle hebt over tal van issues. Een vrij onschuldig ogende is de sticker op mijn brievenbus dat ik geen ongeadresseerde post wens. Ik woon nog geen maand op mijn huidige adres en heb al een hele verzameling. De overgrote papiermassa heb ik niet meer, waarmee ik de regionale kranten bedoel die gevuld zijn met allerhande reclame. Helaas is niet iedereen overtuigt van die sticker er wordt er in mijn ogen gesluikstort. Een zware beschuldiging, maar het is niet aan mij geadresseerd en het is niet informatief zoals politieke propaganda beschouwd wordt. Mijn huidige ik weerhoud zich ervan om die reclame niet gewoon op straat te gooien. Met als achterliggende gedachte dat politie dit zou oppikken, de verantwoordelijke uitgever aanspreken over dit geval. Feit is dat wat ik ook doe (klagen bij gemeente en bij het betreffende bedrijf) dat de verkeerde persoon benadeeld en/of bestraft wordt. Ik veronderstel echter dat betreffende bezorger niet wordt betaald per bezorgd item (wat echter wel zou verklaren waarom er geregeld dubbele items te vinden zijn). Uiteraard houdt de post zich aan de wetgeving. Een ander probleem is dat de politieke partijen zo ingedekt hebben, dat ze hun propaganda via de post in je gleuf dumpen. Onder het motto, het is informatief voor onze onderdanen, twijfel ik enorm aan die oprechtheid. Hun disclaimer dat hun verstrekte informatie (inclusief statistics) enkel voor intern gebruik zijn, zegt voldoende over hoe ze zich al indekken tegenover andere partijen. Hun ideologieën en conclusies zijn daardoor – in mijn ogen – niet langer valabel. Ik heb er dus mee leren leven dat ik ongeadresseerde post onmiddellijk in een aparte verzamelbak dump. De politieke ga ik apart bewaren om tegen de verkiezingstijd op het gemeentehuis te gaan afleveren (ze weze gewaarschuwd en een update hierover volgt uiteraard!). Om maar te tonen wat ze een gewone, simpele huurder door de strot duwen en mee opscheppen. Het bedrag dat gespendeerd wordt aan allerhande promotiemateriaal tijdens verkiezingen zou mooi geïnvesteerd kunnen worden in nuttige voorzieningen (hierbij denkend aan het kapitaal dat geïnvesteerd wordt om een Amerikaanse president aan te stellen, die op zich weinig of geen inspraak heeft in wat hij/zij doet of zou willen doen, daarbij nogmaals bevestigend dat politieke afspraken – buiten de gemeentelijke – amper opgevolgd of gecompleteerd worden).

Zo miniem of klein of detail is het dus niet. En nee, ik ben nog altijd niet een persoon op geitenwollen sokken die de hippie uithangt. Ik ga het echt bijhouden om maar een nevenproject te houden dat me hopelijk minder negatief uitvalt dan ik nu inschat.

Mijn auticoach/psychologe kon me er vandaag interessante dingen over vertellen nadat ik haar initiële vraag beantwoord had over hoe het met gaat. Helaas was de sessie ten einde voor mijn tirade ten einde was.

Ik wil niet bestempeld, oh god niet opnieuw, als een gefrustreerd, negatief of zuur persoon. Ja, ik besef dat ik mijn lezer tot in den treure lastig val met futiliteiten, frustraties of wat je er ook van vindt. Ik ben niet van plan om een consumentenorganisatie op te starten (wait a minute, nog geen al te gek idee om minderheidsgroepen, gehandicapten en iedereen die uit de – haha – sociale boot valt te helpen). Hier ga ik nog even over doordenken en kijken welke opties reeds voorhanden zijn. (opnieuw een wordt vervolgd. Wat me weer doet denken aan de tekenfilmseries. Nostalgie.)

Het feit dat de hedendaagse maatschappij zo competitiegericht is, je constant je beste ik moet tonen, is voor de overgrote meerderheid van de gemeenschap reden om uiteindelijk toe te geven aan een burn-out of een fullblown depressie. Die trend zet zich onbeschaamd voort in het bedrijfsleven waar – als je niet uitkijkt – gepluimd wordt waar je bijstaat. Producten die interessant zijn, worden NIET aangeprijsd. Mijn advies: kijk uit met bundels, het is gemakkelijk, maar waarschijnlijk zijn er goedkopere alternatieven beschikbaar. Test hier op bundels, mobiele diensten, internet en vaste telefoon (bestaat dat nog?) Hoewel ik alles bij Tenelet had, ben ik ondertussen mobiel overgeschakeld naar Mobile Vikings omdat zij meer mijn data verbruik noden bevredigen. Ik ben van plan om binnen afzienbare tijd mijn internet over te zetten naar een goedkoper alternatief. Alleen op vlak van mijn voetbalverslaving moet ik nog beroep doen op – degene wiens naam ik niet meer wens uit te spreken. Al kan dat via een verbeterd internet abonnement opgelost worden.

Vragen, bemerkingen, opmerkingen, suggesties, geneer je niet en geef je reactie, vrijblijvend. Brainstormsessies (allerhande) plannen, die connecties hebben of raakvlakken met wat mij interesseert, aub, do not hesitate to contact me! Your help might be just the little push I need to conquer the world! Of om net ff heel optimistisch te doen, my help might just be the push you need to accomplish your targets!

Intermezzo

Vier uur ’s ochtends. Ben al bijna een uur wakker. Desondanks ik dit de meest aangename deel van de dag vind, had ik liever doorgeslapen tot minstens half zeven. Het mocht helaas niet zijn. Ik hou al rekening met een uitgebreide siësta deze namiddag.

In verband met mijn toekomstige nieuwe woonst lijkt alles in orde te komen. Het huurcontract is al een tijdje getekend. Vorige woensdag werd bij de bank de huurwaarborg opgesteld, die nog een handtekening van de verhuurder nodig heeft, voor afronding. De verzekeringen werden ook al in orde gebracht. Het ziet er naar uit dat de kansen op falen drastisch slinken. Al bouw ik nog steeds wat zelfbehoud in om een veel grotere teleurstelling te voorkomen. En nee, dat is geen negatieve anticipatie.
Het is goed mogelijk dat ik dit excuus inroep omdat ik hoegenaamd niet uitkijk naar de verhuizing zelf. Het sleuren met ongemakkelijke en consequent te zwaar geladen boxen, tassen, koffers. En daarenboven een onvermijdelijke discussie over niets die verergerd wordt omdat iedereen aan zijn grenzen zit (dit kan wel negatieve anticipatie zijn). Omdat ik geen planning kan opstellen met wanneer mijn knechten beschikbaar zijn, wordt het moeilijk vooruitkijken. Ik hoop dat de verhuisblokken maximaal 4u per keer duren.

Vanaf gisteren heb ik opnieuw een siësta ingepland omdat de isolatie met de buren te wensen overliet. Het klinkt alsof ze telkens mijn trap op en af denderen, op klompen en hinkelend. Niet sporadisch maar alle drie na elkaar, korte adempauzes, en retour. Leve de vakantie! Toen ik bijna mijn verstand begon te verliezen, kreeg de buurvrouw het zelf ook op de heupen en startte een tirade om u tegen te zeggen. Ik kon geen besluit nemen in welk van de twee geluiden me het meeste hinderde. Het was dan ook geen contest. Ik tover me een glimlach op de mond als ik denk dat ik in minder dan twee weken vanaf ben. Uiteraard ben ik me bewust dat er andere geluiden zullen opduiken. Tijdens mijn korte verblijven aldaar, merkte ik dat auto’s geluidlozer passeerden. De kerkklokken kunnen overdag nog voor wat overlast zorgen, ik vermoed dat ik na enkele dagen of weken geen horloge of klok meer nodig heb om tot op het kwartier de tijd te weten.

Nu is het zaak om tot ongeveer half negen wakker te blijven. Tegen dan zou mijn levering gearriveerd moeten zijn. Halvelings kijk ik al uit naar de verbeteringen die mijn verhuis met zich mee zullen brengen. Dat zal een positief effect hebben op de mentale lijst van werkpunten. Ik heb die lijst lange tijd aan de kant geschoven. Om specifiek te zijn, vanaf mijn terugkeer uit het buitenland. Het opnieuw in het ouderlijke huis verblijven, begon als tijdelijk logement. Door enkele administratieve blunders werden enkele belangrijke taken uitgesteld. Om mijn nieuwe identiteitskaart te krijgen, moest er een wijkagent langskomen die bevestig of ik al dan niet op aangegeven adres verblijf. Je moet rekening houden met het feit dat ik dat stukje plastic nodig had om een bankrekening te openen. De rekening die ik had voor ik migreerde werd na een aantal geblokkeerd totdat ik op kantoor mijn adres kwam indienen in het buitenland. Blijkbaar was dat het gevolg van een anti-fraude of anti-terrorisme wet. Ik had dus dat nieuwe document nodig om mijn adres bij de bank te wijzigen en opnieuw een lopende rekening te openen. Om je in te schrijven bij interimkantoren heb je nodig: identiteitskaart en bankrekeningnummer (hoewel dat laatste minder prioritair is voor aanmelding). Omdat zowat alle diensten overgeschakeld waren op eID, en mijn buitenlandse ID geen chip had, had ik dus zowat overal moeilijkheden (ziekenfonds, vakbond, etc). Het wachten op visite van de wijkagent bleef maar aanslepen en na een aantal pogingen tot het verkrijgen van een update, zei ie doodleuk: “is dat niet aan jullie doorgegeven dat ik het goedgekeurd heb en aan de gemeente doorgegeven?” Het moge duidelijk zijn dat er in die communicatie ook iets is misgelopen. Het duurde, zonder overdrijven, net geen half jaar tot ik mijn nieuwe identiteitskaart in handen had.

Het was niet zo dat een identiteitskaart alles tegenhield. Sommige diensten vereisten een bankrekeningnummer, wel eentje dat toebehoort aan iemand die in België woont. Het was een catch-22, het lukte gewoonweg niet om controle te krijgen over de hele situatie. Tegen de tijd dat we een half jaar verder waren en alle zaken geregeld konden worden, kreeg ik herwonnen moed en begon met strijdvaardig te solliciteren. Drie jaar later had ik bij de RVA moeten komen met bewijs dat ik in die periode wel degelijk moeite gedaan heb om aan werk te geraken. Met een aantal kilo papier bewapend, trok ik erheen. Uiteraard waren ze al vlug overtuigd en een kwartier later vertelden ze me dat ik hopelijk binnen het jaar toch werk vind omdat ik anders opnieuw bij hen langs zou moeten komen ter verantwoording. De zoektocht ging verder, al was het slechts met een waakvlammetje aan moed. Op de een of andere manier, voor welke functie of job ook, ik heb alle soorten van ‘nee’ horen en lezen langskomen. Een tweede uitnodiging ter verantwoording is er nooit gekomen. Drie jaar na mijn terugkeer uit Ierland kon ik met een zware depressie aankloppen op de crisisafdeling van het dichtstbijzijnde hospitaal. Niet volledig vrijwillig maar had toen amper twee weken eerder in dronken toestand een auto total loss gereden. Ik wist goed dat ik iets deed wat niet aanvaard werd. Met de auto rijden kalmeerde me. Ik had anderen ook nooit in gevaar willen brengen en dat is ook niet gebeurd. Tijdens die crisisopname hadden ze vermoedens van ASS en werd doorgestuurd naar PZ Duffel. Het hospitaalleven duurde ook bijna een half jaar. In de drie afdelingen waar ik verbleef heb ik telkens de standaard verblijfsperiode ruim overschreden.

Dat die periode afgesloten kan worden, stemt me gunstig. Een aantal werkpunten die op de wachtlijst terecht kwamen, worden al aangepakt, zijn in behandeling of moeten ingepland worden. Met hulp van de auticoach ga ik toch een agenda in dienst nemen, een zogenaamd antiek model, want de elektronische versies zorgen niet voor het gewenste effect (onvoldoende dwingend en hou na afronding geen voldoeningsgevoel over).
Ik zal me al een pak minder ongerust maken als er een aantal zaken aangevangen worden. Nadat de ongemakkelijkheden van de start wat weggeëbd zijn, zal het al duidelijk worden hoe lang bepaalde zaken zullen vergen. Het geeft geen absolute garantie maar het sust tijdelijk de controlefreak/perfectionist in me.

Het is heel spijtig dat het huis waarin ik ben opgegroeid me met zoveel negatieve gevoelens opzadelt dat ik niet meer tot rust kom. Enerzijds stemt me dat droef, iets zo bekend uit handen geven, afscheid nemen van iets bekends. Het zal me zeker opluchten om een frisse wind op te zoeken. Die tegenstrijdige gevoelens zorgen steeds opnieuw dat ik niet (of onvoldoende) kan genieten van kleine of grote positieve prestaties. Zoals er bijna altijd verschillende gevoelens meespelen in een situatie, werkt het zoals vermenigvuldigen in de wiskunde: je kan duizend positieven hebben, je hebt maar eentje nodig om het hele gebeuren negatief te maken. Het is echter niet altijd zo pessimistisch. Misschien kan ik het eerder omschrijven als een spannende voetbalwedstrijd. Je team komt 1-0 voor, wat zorgt voor een kort uitbarsting van vreugde (wat bij mij niet super-spectaculair is omdat ik niet de uitbundigste van de hoop ben), maar je houdt wel rekening met het feit dat de wedstrijd nog niet is afgelopen. Het is pas nadat de wedstrijd is afgelopen en de spreekwoordelijke oude, dikke dame gezongen heeft, dat de resultaten bekend zijn. Als je verloren hebt, was je uitbundigheid voor niets, verloren moeite. Nu ik er zo over denk, moet ik wel de meest saaie supporter zijn. Tja, die remmingen werden alleen versoepeld na een aantal drankjes.

Gewoon maar om te zeggen dat elk huisje zijn kruisje heeft. Dat je niet moet wanhopen als je een veldslag verliest. Ik verkies om zo uitgebreid mogelijk voorbereid te zijn. Om te weten en te beseffen waar de probleemgebieden zich bevinden, waar je tegenstand kan verwachten en inschatten waar je met je kop tegen een muur kan lopen. Sun Tzu zou trots op me zijn, al moet ik zijn The Art Of War dringend eens beginnen lezen. Mijn auticoach noemt dit vaak negatieve anticipatie. Ik ga hier elke keer tegen op in. Het is niet zo dat je een tegengoal inschat dat je dit zelf uitgelokt hebt, als je uiteindelijk de wedstrijd wint, is dat kleine euvel snel vergeten. Haar interpretatie is echter als je je voorbereid op een positieve afloop dat je met een positieve energie vaker je eindpunt bereikt. Ik vind het vrij negatief geanticipeerd van haar om mijn toch meer realistische, en ingebouwde zelfbehoudendheid me nog meer teleurstellingen bespaart.

Camouflage, technieken, tactieken (situationeel)

Net een artikel (in English) gelezen dat wel een belletje deed rinkelen. Het aanschouwen van situaties, reacties bekijken alsook de reacties daarop is iets wat ik constant doe. Je weet nooit wanneer je op je eigen harde schijf op zoek moet naar passende antwoord. Sinds mijn diagnose hanteer ik een andere methode. Het camoufleren is echter een vastgeroeste werkwijze die nog vaak de bovenhand neemt. Alleen bij een select groepje kan ik echt mezelf zijn. Daardoor gebeurt het steeds vaker dat ik gewoon binnen blijf, afspraken annuleer of mijn eigen agenda naar goeddunken aanpas. Met een vastgeroeste systeem horen helaas ook minder goede gewoonten om jezelf weer tot rust te brengen. Het doorbreken van deze routines is niet altijd even eenvoudig. Sommigen wel omdat je er direct resultaat ziet of merkt. Bij uitgesteld positief rendement wordt het al iets moeilijker. En uiteraard moet je op je hoede blijven voor vals-positieve uitkomsten, maar hier heeft elke mens wel problemen mee.

Jezelf (her)ontdekken na jarenlange zelf-deceptie vergt enorm veel energie. Hoe gemakkelijk wordt er niet gezegd hoe simpel herstarten is met een propere lei? Hoe je alles weer naar je eigen hand kan zetten? Lastig is het vooral als je toch teruggrijpt naar automatismen, nog erger als het vals-positieven zijn.
En beeld je dan in hoe het moet voelen als je dit constant moet doen. Je bent al blij dat je een dag doorgekomen bent waarbij je een beetje een gevoel van voldoening hebt. Het dagelijkse vechten tegen alles wat niet loopt hoe het zou moeten gaan. Het mag niet verbazen dat je na een zware terugval met een propere lei wil beginnen. Alle slechte overboord wil gooien maar het goeie behouden. Dit is ook niet altijd mogelijk omdat ze vrij vaak intiem verweven zijn. En wat ik zo vrij omschreef als slecht en goed is voer voor interpretatie, wat voor de een aanvaardbaar is, is dat niet voor een ander.

Bij de ontdekkingstocht naar jezelf, kan je nooit volledig herbeginnen. Je kan je wel opnieuw programmeren, nieuwe apps gebruiken, etc. Maar je geheugen, gedrag, ervaring en kennis zijn zaken die je kan vergeten, verdrukken maar niet verwijderen. Bepaalde dingen zitten in je genen of werden je aangeleerd (nature-nurture). Anderzijds is je omgeving ook van groot belang. Als je plots stopt met het uitvoeren van verwachte patronen is dit onmiddellijk voer voor communicatie voor verschillende tientallen minuten. Het is ook goed mogelijk dat je omgeving zich moet aanpassen, terwijl zij toch geen direct voordeel hebben van een verandering in gedrag. Voor degenen dicht bij je, zullen ze hopelijk wel een inspanning doen. Mijn ervaring heeft me toch al geleerd dat dit vrij vaak van voorbijgaande aard is. Dat mensen ongelooflijke gewoontedieren zijn. Terwijl je er zelf bergen voor verzet (of wil verzetten), komt het ook vaak voor dat je omgeving tegenwerkt. Een gewoontedier steigert bij verandering. Het is al heel moeilijk om iemand te overtuigen zijn/haar leven te beteren, of een helderder inzicht te krijgen in een bepaald onderwerp bij een discussie. Hoe denk je iemands gedrag te veranderen zonder dat hij/zij hier baat bij heeft?

En daarom doen we verder waar we goed in zijn. Telkens camoufleren en hopen dat je er zo ongeschonden mogelijk uitkomt. De camouflage-technieken optimaliseren wanneer mogelijk. Right, tijd om mijn percolator aan het werk te zetten. Tja, net wakker en het dag/nacht ritme is weer omgedraaid. ‘Goeie’morgen!

Drank en drugs

Ik had het niet moeten doen. Een fles ouzo bestellen. Het is echter niet meer zoals vroeger dat ik blijf doorgaan totdat het licht uitgaat. Na lange tijd zonder alcohol is de weerstand tegen het zogenaamde gif (sociaal goedgekeurde harddrug) fel verminderd. Het was lange tijd the drug of my choice.

Ik herinner het me nog heel goed. Op mijn vijftiende. Ik had al enkele feestjes achter de rug waarbij ik hier en daar ‘eentje’ dronk. Het gevoel dat het me gaf was fantastisch. Alle remmen los. Ik kon plots dingen die waar ik me anders in geremd zou zien. Ik geloof dat ik de eerste keer in contact kwam met sigaretten op mijn dertiende. Mijn oudere zus en een vriendje uit de buur hadden sigaretten. Het waren elke keer heel korte halen die eindigden in felle hoestbuien. Niet veel later kreeg ik op school enkele foto’s te zien, dezelfde ongeveer als degenen die nu elk pakje versieren en ik stopte onmiddellijk. Terwijl zij zich afzonderden, pakte ik mijn bal en ging tegen een muurtje knallen. Toen ik de laatste maanden van mijn vijftiende levensjaar naderde, had ik in een buurtwinkel een pakje sigaretten gekocht. Ik had gemerkt dat rokers samentroepen, socialere wezens zijn. Ik ging al een aantal jaren op vrijdag zwemmen. Elk weekend toen ik huiswaarts keerde, stond er wel een groepje te dampen. Ik deed of probeerde het die keer niet om met de groep mee te doen of om indruk te maken. Na school nam ik mijn fiets en reed wat rond. Toevallig vlakbij de plaats waar ik na mijn opname regelmatig op een bankje plaatsnam en mijn boek las. Die plek ligt net achter de spooroverweg. De enige spoorovergang richting Nederland als mijn geschiedenislessen over mijn gemeenten en land nog niet achterhaald zijn. Ik vermoed echter dat er ondertussen meerdere spoorovergangen bestaan tussen NL en Be. Voor zij die cyclocross volgen, het ligt amper op vijfhonderd meter van het parcours van Essen.
De broer van mijn toekomstige zwager is van mijn leeftijd en het gebeurde wel eens dat we samen zwommen. Nadien hebben we nog in dezelfde voetbalploeg gespeeld. Hij zat in een jeugdvereniging. Ik was net geen zestien toen er een feestje was bij een gezamenlijke vriend. Om privacyredenen zal ik niet verder ingaan op wie de personen waren. Ik weet nog wel dat ik op een gegeven moment, toen ik mijn twee biertjes ophad, nog verder wilde gaan. De meegebrachte bak bier was al vrij vlug op. In de kelder werden echter flessen jenever gevonden. Ik voelde me ongeremd en mijn handelingen gebeurden automatisch, mijn gedachten konden me net bijhouden. Het was een zalig gevoel dat ik handelingen verrichte zonder, bij wijze van spreken, honderd jaar over te analyseren of het wel juist is, hoe de omgeving erover denkt of wat de consequenties zijn. De leuke dingen herinner ik me niet meer. Helaas wel dat ik plots uit een raam hang en een hele lading in de dakgoot spuug. Niet veel later zit ik achterop een Vespa (jawel, details ontgaan me niet) die me naar huis brengt. Ik vermoed die avond ook nog een jointje te hebben gerookt maar merkte er weinig of niet van totdat mijn maag opspeelde, hoewel dat een combinatie kan zijn geweest, denk ik dat vooral de alcohol de boosdoener was. Mijn moeder en haar partner zouden de volgende ochtend vertrekken naar een chalet in de Ardennen. Ik zou een dag later per trein en met de fiets aankomen. Beiden waren nog wakker toen ik thuis werd afgezet. Ik herinner me nog wel hoe ik aangekeken werd maar had mezelf niet onder controle. ’s Nachts werd ik wakker in een niet al te smakelijke omgeving. Mijn zus kwam op mijn kamer en verschoonde mijn bed. Het schaamtegevoel was overweldigend en ik wilde liefst alles vergeten. Gelukkig, of helaas, werd dit ook zo beoordeeld door mijn omgeving. Ik bedoel maar dat ik niet gestraft werd omdat ik de controle over mezelf verloor. In de jaren dat erop volgden kon ik me beter onder controle houden en toch dezelfde ‘status’ bereiken. Dat mijn gedachten me niet langer bestuurden.

Er is heel wat gebeurt tussen de bovenvermelde gebeurtenissen totdat ik werd opgenomen. De opname was een direct gevolg van een auto-ongeluk vanwege dronkenschap. Ik houd de wettelijke terminologie aan omdat ik de dronkenschap niet als hoofdreden aanzie. Tijdens de opname werd ook al snel afgezien van me te laten blazen nadat ik buiten was geweest of op weekend. Ze begrepen dat er achterliggende redenen waren en dat alcohol mijn leven niet bepaalde. Vanaf mijn opname duurde het vele maanden totdat ik opnieuw iets dronk. Vanwege familiale gebeurtenissen ging het opnieuw steil bergafwaarts. Ik belandde na een namiddag ‘stappen’ in het ziekenhuis. Ik was per trein naar Antwerpen afgereisd om in een Irish pub voetbal te kijken. Ik wilde ook niet thuis zijn omdat er een vreemd persoon aanwezig was. De bedoeling was om een rustige namiddag te beleven. Het was echter vrij warm. Het whiskey proeven liep wat uit de hand hoewel ik nog goed besefte wat ik deed. Ik kwam in de metro aan om de tram naar het Centraal Station te nemen toen de gedachte me overmande dat ik terug moest naar een situatie die ik niet aankan. Ik heb het ouderlijk huis sinds mijn dertiende niet meer als een veilige huiselijke omgeving gezien. Nadat ik aan het perron aangekomen was, werd het me teveel. Mogelijk omdat er teveel volk was naar mijn goesting. Plots haalde ik uit naar een reclamepaneel. Niet veel later stapte ik op de tram. Toen ik enkele haltes later wou uitstappen, voelde ik de kracht uit mijn benen wegvloeien en wat normaal twee stappen is om uit te stappen eindigde in een gapende hoofdwonde en een gebroken hand. Diezelfde avond sliep ik bij mijn zus en na overleg werden er acties ondernomen. Helaas niet in positieve zin, maar we zitten bijna in het stadium dat we aan progressie kunnen denken.

Achja, drugs ik ook nog zo’n onderwerp. Tijdens mijn uitgaansjaren toch enkele keren een jointje gerookt. Het was bijna een sport om af en toe enkele kilometers te fietsen om wat wiet te gaan halen. Achteraf bekeken was het vooral te doen om de spanning. Want ik deelde het meer uit of liet anderen meer roken dan ikzelf deed. Opnieuw een verkeerde les die ik geleerd had, namelijk dat personen die drugs bij zich hadden, nooit alleen waren. Het was wederom een drogreden. De wiet liet ik na een tijdje wat het was en de alcohol was voldoende. Na een mislukte relatie kwam een ex plots af met cocaïne. Omdat ik toen dacht dat het misschien nog kon goed komen, probeerde ik. Een goed anderhalf jaar had ik meer dan tienduizend euro door mijn neus gejaagd. Gelukkig kon ik niet veel later heel dat verleden achterlaten en begon ik mijn leven in Ierland. Een job bij MSN om te beginnen en niet veel later bij IBM. In de bijna zeven jaar dat ik in Ierland woonde, heb ik (behalve alcohol) geen drugs aangeraakt. Ik heb na mijn terugkomst nog eenmaal een lijntje gesnoven en dat was dan nog aangeboden door een politieagent (een echte maar had geen dienst) en het spul was van slechte kwaliteit.

Soit, ik heb nu enkele glazen op. Ik voel me rustig. Het probleem is dat ik dit gevoel van rust elke avond kan bekomen zonder alcohol. En zonder medicatie of drugs. Het is maar de vraag hoelang het duurt vooraleer het weer escaleert, vrees ik. Omdat die rust telkens een grote hoeveelheid vergt. Maar, het is ook goed mogelijk dat mijn nieuwe woning, waar ik binnen tweeënhalve week intrek, wel de rust bied waar ik naar hunker.