Goedemorgen!

Half drie, half drie op deze woensdag, half drie op deze woensdag 12 juli, de dag dat half protestants Noord Ierland met een kater zal wakker worden om niet veel later naar parades te gaan kijken en nadien de straten achterlaat als een festivalweide.

Half drie deze ochtend werd ik niet al te subtiel wakker gemaakt door, jawel, Culicidae. Toen ik amper enkele minuten later in de keuken stond te wachten tot het water kookte, werd ik door zijn vermaledijde collega aangevallen. Dat leidde er toe dat ik even wat ging opzoeken over muggen. Met op de achtergrond het nummer van The Doors uiteraard.

Ik kreeg de indruk dat muggen zowat tegelijkertijd een hongerke krijgen. Ditmaal werd ik gelukkig (nog) geen slachtoffer. Eentje stuurde ik wel reeds naar de eeuwige slachtvelden. Behalve enkele bizarre weetjes leverde mijn opzoekwerk weinig interessants op. Doordat het beestje zo licht is, kan het inslagen van regendruppels overleven. Met andere woorden de zwaartekracht die ze moeten ondergaan tot 300 g geen effect op hen heeft, zolang ze voldoende tijd hebben voor de druppel te pletter stort. Even ter vergelijking: bij een mens gaat de schaal die ik vond tot 6 g en die veroorzaakt over het algemeen bewusteloosheid (3 g verkleining gezichtsveld en 5 g black-out (geheugenverlies), al werden in de ruimtevaart al hogere g-krachten gemeten op astronauten). ’t Is maar om te zeggen dat het beestje heel wat kan verdragen. En door hun gekromde achterpoten merken ze het lichtste briesje op waardoor ze snel opstijgen bij naderend gevaar.

Gisterenavond werden in Noord Ierland bonfires aangestoken. Er bestaan Nederlandse vertalingen voor maar ‘vreugdevuur’ vind ik niet echt correct en ‘vuur in openlucht’ is ook niet, al klopt het technisch gezien wel. Nouja, op de avond van de 11e juli worden hoge constructies van voornamelijk palletten in brand gestoken. Meestal, vrijwel altijd, vind je op de constructies referenties naar Ieren en/of katholieken. Op 12 juli vieren ze namelijk de overwinning van de slag om de Boyne. De Boyne is een rivier die uitmondt bij Drogheda in de Ierse Zee. De Boyne loopt ook vlak naast de graftombes van Newgrange (ouder dan de piramides van Egypte en zelfs ouder dan Stonehenge). Ik herinner me Drogheda voornamelijk omdat het zo’n 50 km boven Dublin ligt en een vaste stopplaats voor de bussen van de ene hoofdstad naar de andere. De slag om de Boyne verdeelt nu de protestanten en de katholieken in de Noord-Ierse gemeenschappen. De Republiek der Verenigde Nederlanden schoot Willem Hendrik van Oranje (aka Willem III) te hulp. Hierbij kwam een einde aan de regeerperiode van de katholieke Jacobus II (aka James II) als leider van Engeland, Schotland en Ierland. Desondanks dat die slag zich afspeelde in 1690, gaat de periode gepaard met parades doorheen voornamelijk katholieke wijken om hun overwinning te vieren. Dat marsseizoen loopt zo’n anderhalve maand. Onnodig te zeggen dat dit vaak tot ongeregeldheden leidt. De rest van het jaar zorgen beide kampen dat ze zich niet wagen op het grondgebied van de andere. Schoolkinderen lopen best enkele kilometers om bepaalde gebieden te vermijden. Het zal vanavond wel in het journaal komen… hou mijn hart al vast of ze zich opnieuw aan de stereotiepe houden of eindelijk eens met de ware toedracht komen. De Oranjeorde is trouwens nauw verbonden met de DUP, de partij waarmee Theresa May mee in zee wil gaan. De DUP, een partij die voornamelijk oude (sinds 1795) in stand wil houden en provocaties wil uitvoeren tegenover de Ieren en katholieken. Soit, ditmaal is het de DUP eerder om het geld te doen. Het geeft toch wat meer cachet aan hete hele gebeuren. Ik herinner me nog toen ik ’s ochtends vroeg 13 juli naar het werk liep en de straten waren nog niet schoongemaakt. De straten lagen bezaaid met gebroken glas, winkelkarren vol met leeggoed en ander vuilnis. Het was een triest aanzicht.

Gelukkig blijkt een groot aantal van de jeugd zich deze ‘verschillen’ niet aan hun hart te laten komen. Helaas is één gebeurtenis vaak voldoende om je mee in de miserie te trekken van eindeloze vergeldingen. Ook gebeurtenissen als het marsseizoen brengen overlast met zich mee. De Ieren en/of katholieken die het zich kunnen permitteren trekken er vaak enkele dagen op uit om te ontsnappen aan provocaties, overlast of wat dan ook. Het was een vreemde periode herinner ik me. Ik herinner me op 11 juli een pub te bezoeken vlakbij mijn toenmalige woonplaats (en vlakbij Windsor Park voetbalstadion) en de barman vroeg luid wie er een Guinness besteld had waarna iemand zich meldde met de woorden dat ie het gif wel eens wilde proberen, spuwde het half uit en vroeg zich af hoe iemand zoiets kan drinken. Waarschijnlijk een jaarlijkse traditie in meerdere pubs met protestantse inslag. Ik was vooral heel blij dat ik me toen geen kandidaat stelde voor de gratis Guinness. Ik dronk mijn glas leeg en verliet de pub. Het was niet het moment om gezellig te doen, zo bleek.

Donderdag word ik opnieuw verwacht bij de maatschappelijk werker van de CM. Benieuwd welke vragen ze nu weer hebben ivm mijn aanvraag voor een PVB. Eerder werd me trouwens al verteld dat dit niet meer beschikbaar zou zijn. Dezelfde persoon die me dat vertelde dacht ook dat RTH en auticoach voldoende voor me zijn. Dezelfde persoon die door mijn begeleider van RTH werd geïnformeerd wat ASS doet voor mij. Sinds gisteren sta ik dus opnieuw vrij gespannen en vraag me af met welke bizarre of nutteloze vragen ze me ditmaal gaan lastigvallen. En vooral, waarom? Waarom pijnigen ze me bijna drie dagen door me uit te nodigen en heel wazig te blijven over wat ze nodig hebben? Ik vrees dat ze mijn minder leuke versie te zien gaan krijgen…

Een nieuwe richting aan mijn blog

Ik heb besloten om deze blog opnieuw te gebruiken voor mijn initiële doel, meer gerelateerd aan ASS. Om mijn frustraties kwijt te raken met alles wat de gemeenschap, beschaving, menselijkheid, etc. aangaat, heb ik nieuw platform opgestart. Het begon hier overwegend over voorgaande onderwerpen te gaan. Uiteraard een zeer belangrijke materie maar ik ga trachten om me toch meer on topic te houden. Het zal een rode draad en verweven blijven met alles wat ik schrijf, net omdat het zo belangrijk is.

Onlangs heb ik een rolluik geïnstalleerd aan het enige raam dat geen verduisteringsmogelijkheden had. Aanvankelijk hing ik er een vlag aan maar dit gaf niet het gewenste resultaat. De middelste kleur van de Ierse vlag is wit en dat laat toch net iets teveel licht door. De rolluik is zo eentje dat met een soort kralenkoordje werkt en dat ofwel volledig verduistert of gedeeltelijk. Het is echt wel nodig om te verduisteren omdat er ’s ochtends het morgenzonnetje doorpriemt en de rest van de dag het zonlicht teruggekaatst wordt op de recent witgeverfde façade van de appartementen aan de overkant. Omdat er slechts een raam aan de straatkant staat, is het een donkere kant waardoor het licht dubbel zo hard afsteekt.

Ik heb me ook een leeslamp aangeschaft. Nu alleen mijn leesgoesting nog terugvinden. Mijn leesuitdaging, 6 van 20 boeken, ligt achter op schema. Een inhaalbeweging zal ingezet worden vanaf de temperaturen opnieuw menselijk worden.

Qua interieur moet er nog steeds gespaard worden vooraleer ik heel mijn appartementje kan benutten en inrichten naar mijn smaak en goesting. Helaas geraak ik vanwege financiële problemen amper geïnstalleerd. Daardoor kom ik na bijna vier maanden nog steeds niet toe aan een deftige routine op vlak van schoonmaken. Het vinden van rust blijft dus een probleem. Gelukkig kan ik wel gebruik maken van enkele hulpmiddelen die me het leven wat comfortabeler maken, hoewel het nog steeds niet optimaal is. We blijven dus rustig verder doen tot alles eindelijk is zoals ik me inbeeld dat mijn levenskwaliteit toch ietwat bevredigend is.

Ondertussen heb ik mijn vierde vertaalproject ontvangen ivm een op til staande documentaire van een Vlaamse paralympische atlete. Elk project bestaat uit ruw beeldmateriaal van een anderhalf uur. Alle conversaties moeten uitgeschreven en vertaald worden naar het Engels. Daarnaast kreeg ik ook van een andere organisatie een nieuwe opdracht. Hun conferentie staat gepland in oktober waardoor hun werkjaar zopas van start gegaan is. Omdat zij ook hun pijlen richten op de niet-Nederlandstalige autisten, worden enkele artikelen vertaald naar het Engels. Het eerste document betrof dus vijf pagina’s om voorstellen in te dienen. Voorstellen die passen in het thema en nuttig zijn. Hiervoor worden dus ook internationale sprekers aangesproken. Zo waren er tijdens vorige editie een Finse spreekster en in 2015 twee Britten. Ook kreeg ik van de organisatie te horen dat ze bezoekers verwachten uit Bosnië waardoor mijn vertaling toch voldoende geapprecieerd wordt. Voor de geïnteresseerden is hier de website. Vanwege plotse verwijdering van een feature is de vorige site een beetje in de war gedraaid en staan de Engelse en Nederlandse artikelen door elkaar.

Ondertussen is het bijna half tien op zondagochtend en ga ik starten met mijn middagmaal te bereiden. Niet dat het zo lang gaat duren voor het klaar is. Gewoon omdat ik alweer veel te vroeg op was. Het voordeel of nadeel van het warme weer. De vooruitzichten van twintig graden overdag en tien ’s nachts, liggen me in ieder geval veel beter. Nu alleen nog zorgen dat mijn leef- en slaapruimten mug-vrij worden en ik ben weer ietsje meer gelukkig.

Weer goed geweest

Het weer zorgde ervoor dat ik een hele tijd niets meer gepost heb. Mijn energielevels werden na het slapen amper opgeladen. Verkoeling vinden trachtte ik alle mogelijke manieren alsook het afkoelen van mijn appartementje. In plaats van vijf keer per dag in de douche te belanden, ondervond ik dat een voetbadje vaak voor even veel verkoeling zorgt en met een pak minder water. En nu ongeveer staat er een buitje gepland die vanuit de kustregio het hele land zal bevochtigen, waarschijnlijk onvoldoende om de landbouwers blij te maken.

Het weer zorgde anderzijds ook voor een onverwachte, positieve noot. Mijn hersenactiviteiten werden tot een minimum herleid. Alle problemen schoven voor onbepaalde tijd opzij. Een soort dagenlange siësta of vakantiegevoel. Koken, met de pc bezighouden of alle andere activiteiten waren gewoon te uitputtend of zweterig. Mijn vertaalproject staat zodoende al bijna een week op inactief. Vooral omdat er vorige week dakwerkzaamheden bij de buren uitgevoerd werden. Toen dat lawaai langzaam verminderde, stegen de temperaturen zowaar nog hoger.

Door verminderde eetlust heb ik nu nog twee maaltijden over die eigenlijk gisteren al geconsumeerd hadden moeten worden. De ingrediënten zijn nog in orde, alle geluk. De bulgur-linzensalade met blauwe kaas ging twee dagen mee. Voorts bestaat mijn dieet uit veel groenten en fruit naast ontbijtgranen. Ik heb ook met mijn ijsthee’s kunnen experimenteren. Via mijn maaltijdboxen heb ik geregeld overschotten (niet alleen groenten maar ook kruiden). Zo had ik nu een overschot aan gember. In combinatie met twee citroenen (inclusief fijngesnipperde schil) maakte een lekker verfrissend drankje. Omdat het vaak gissen is naar de correcte verhoudingen, kan ik er later vaak nog bruiswater aan toevoegen waardoor het nog meer naar limonade smaakt, maar dan wel zonder schadelijke bestanddelen of extra toegevoegde suikers.

Het regenbuitje is losgebarsten en zorgt meteen voor afkoeling. Wel spijtig voor het personeelsfeestje dat bij de buren gepland staat tussen 18-23u inclusief foodtruck. Zij bieden dagondersteuning aan voor een twintigtal gehandicapten (het zichtbare en zwaardere type). Hopelijk blijft de zandgeur niet te lang hangen.

Later vandaag hoop ik naar mijn ouderlijk huis te gaan om wat kleren te wassen en aan mijn vertaalproject te werken. Het is daar kwa temperatuur een pak aangenamer. Ondertussen laat ik mijn appartementje goed verluchten. Hoewel de zon weer kwistig zijn stralen op mijn omgeving strooit. Voor de verandering naar de weersvoorspellingen gekeken en blijkbaar wordt het vanaf vandaag weer beter. De temperaturen zullen afnemen tot een 22 graden binnen vijf dagen. Hoera! En nee, mij hoor je alleen klagen als het te warm is, tegen de koude kan je je kleden. Tot eergisteren lukte het me om ofwel slaapkamer of leefruimte voldoende fris te houden, al is fris niet helemaal het juiste woord. Een temperatuur waarbij je niet zweet als je je omdraait of verzet.

Net door die hitte, merk ik niet over hoeveel energie ik beschik. Alsof ik daar op doodgewone dagen nog niet lastig genoeg mee heb, is het nu nog erger. Vaak slaap ik maar enkele uren en word gewekt door de warmte. Dat ik dan maar amper voldoende rust heb genoten of energiepeil herstelt is, moge duidelijk zijn. Ik ben benieuwd hoever ik straks ga geraken met het vertaalwerk. Het gaat ditmaal opnieuw over een filmpje van anderhalf uur. De eerste keer zorgde dat voor bijna tien uur werk, de tweede kostte me nog een zeven uur.

Deze temperaturen zijn niet aangenaam voor chronisch zieken. Mijn petedochter had blijkbaar ook een opwakkering van haar KLS (aka sleeping beauty syndrome). Als iets voor de doorsnee mens al ervaren wordt als onaangenaam, stel je dan maar eens voor hoe het moet zijn voor personen met een aandoening, ziekte, handicap,… Maar ja, vaak is dat dezelfde mens die zich benadeeld voelt als iemand niet hoeft aan te schuiven bij een attractie in een pretpark.

Tot dusver mijn update, om niet opnieuw tegen een hele hoop schenen te stampen. Ik hoop dat met de temperatuur ook mijn gemoedstoestand, energielevel en brainpower wat verbetert. Soit, het voetbadje is een aanrader! Doe er nog wat muntolie of iets gelijkaardigs aan toe en het is een voltreffer.

Een processie… voorwaarts of achterwaarts?

Iedereen zal het wel kennen of al meegemaakt hebben. Je maakt je iets eigen, leert iets, past je leven positief aan, of wat dan ook, maar plots merk je dat iets anders naar het negatieve balanceert. Alsof je brein het niet meer aan kan, je harde schijf een vorige studieonderwerp gewoon overschrijft.

Ik krijg het idee dat ik bezig ben aan de processie van Echternach. Al haal ik vaak door elkaar of het twee of drie stappen vooruit is… Net omdat je amper merkt vooruit te gaan, blijken de stappen terug steeds te veel. Hoewel het ook zorgt voor extra energie om volgende keer net beter te doen. Je leven organiseren of strategieën ontwikkelen gaat met vallen en opstaan. Af en toe moet je vallen om er dan sterker uit te komen en om progressie te blijven maken. Soms is het echter je leven/strategieën aanpassen om het hoofd boven water te kunnen houden. Het is een kwestie van interpretatie. Mijn psycholoog zou er morgen een wending aan kunnen geven die ik me reeds kan inbeelden. Maar zo simpel ligt het niet. Net als ik me minder goed voel en merk dat de spiraal neerwaarts neigt, krijg ik net meer energie. Uiteraard tot een bepaald niveau want anders heeft het gewoon enkele dagen nodig tot de batterijen opnieuw opgeladen zijn en de frustratie tijdelijk naar de kelder verwezen zijn.

Het is en blijft tegenstrijdig. Als ik me goed voel, hoef ik amper naar iets te kijken. Als ik echter al kleine signalen opmerk, vaak gaat het dan over vermoeide ogen, stijfheid in rug/nek, en de gebruikelijke hoofdpijn, begint het anticiperen om me zolang mogelijk sociaal aanvaardbaar te gedragen. Het zoeken naar oplossingen die me naar de buitenwereld beschouwd wordt als (relatief) normaal. Tegen het einden van de negatieve spiraal is mezelf opsluiten de enige optie. Het is waarschijnlijk duidelijk dat ik het vaakst vertoef in de schemerzone tussen goed en kwaad en om het nog ingewikkelder te maken met ups and downs, het gekende jojo-effect.

Ik heb ondertussen geleerd om met de meeste tegenslagen op een deftige manier om te gaan. Helaas heb je niet alles onder controle (het weer, omgevingsgeluiden, etc). Het weer is iets dat me loom maakt, lui zelfs, maar ik weet dat ik mezelf niet moet aanzetten tot inspanningen omdat ik dan mezelf meer kwaad dan goed doe. Ik kan op die momenten beter alles laten en hopen dat er geen onherstelbare fouten gebeuren want dan treed ik wel in actie. Wat dan ook weer zijn repercussies heeft.

Zoals met het weer heb ik steeds enkele dagen nodig om me aan te passen. Het feit dat ik op het bovenste appartementje woon van een vrijstaand huis, zorgt al snel voor hoge temperaturen. Net omdat ik tijdens grote hitte mezelf niet in actie kan brengen, verschuift mijn dag/nachtritme. Als de nacht verkoeling brengt, kan ik ook weer een beetje deftig functioneren. Na enkele dagen kan ik opnieuw het dagleven aan. Spijtig genoeg is het Belgische weer vaak maar van korte duur, zowel goed als slecht weer (hoe je die goed en slecht ook voorstelt). Datzelfde weer zorgt voor een verminderde eetlust wat ook zijn specifieke problematieken met zich meebrengt.

Niet alleen is het nu opnieuw ver boven mijn comfortzone qua temperatuur, het gebouw vlak naast me krijgt een nieuw dak. Vanochtend vroeg werd gestart met het niet al te subtiel verwijderen van de oude dakpannen. Ik kan het wel plaatsen omdat het ook eigendom is van mijn huisbaas en dat in het pand naast me een organisatie huist die dagopvang verzorgt voor mentaal gehandicapten. Het nadeel is dat de tijdelijke verkeersborden aangeven dat het tot eind volgende week zal duren. Achja, alles heeft zijn voor- en nadelen. Zo is er verminderd stop and go (vooral de oudere auto’s maken nogal vaak irritante, monotoon gebrom) en doorgaand verkeer vanwege het krantenwinkeltje enkele huizen verder. Anderzijds staat de vrachtwagen van de dakwerken wel regelmatig te draaien omdat de kraan zijn werk moet doen.

Morgenvoormiddag opnieuw langs de auticoach/psycholoog. Op vrijdag komt de RTH begeleidster langs na een vorige geannuleerde afspraak. Ik probeer nooit twee afspraken op dezelfde week te plannen. Ondanks de aanhoudende, mindere periode zal het me wel lukken.

Ik blijf mijn grenzen opzoeken, deels uit noodzaak maar ook omdat ik niet anders ken. En als je je grenzen opzoekt, ga ik er ook steeds over. Ik kan pas slapen als ik uitgeput ben zodat mijn brein minder actief is. Op vlak van eten is het ook steeds wikken en wegen. Nu kreeg ik afgelopen weken twee keer te horen dat ik zichtbaar afgevallen ben. Wat ik dan perfect kon uitleggen door mijn verbeterde dieet (niet interpreteren als afvallen), maar de afgewogen, gezonde en gevarieerde maaltijden die ik me vijf keer per week voorschotel. Evenals een vergrote inname van fruit. Het probleem ligt vooral bij het hongergevoel, is het honger hebben of slechts een goestingske? Als ik beiden door elkaar haal, kan het zijn dat ik van een maaltijd slechts enkele happen neem en anderzijds een pak chips of letterkoekjes open en de hele zak verorber.

Balanceren tussen twee stappen vooruit en drie achteruit of andersom. Het blijven zien van positieve punten ondanks alles. Grenzen leren herkennen en aanvaarden. Het zal een levenslange opdracht blijven. Toen ik opgenomen was, heerste er een sociale druk om dagelijks driemaal aan tafel te gaan, je rust te nemen op vooropgestelde tijden en dat lukte me wonderwel. Hoewel er ook moeilijke momenten waren, en geen extreme temperaturen die me het nog moeilijker maakten. Anders werd de medicatie wel aangepast en ’s avonds een slaaptabletje. Maar dat zijn geen zaken die ik dagelijks wil. Dan zoek ik liever de alternatieve geneeskunde op of de natuurlijke middelen. Alleen maar om het feit dat behalve illegale drugs en alcohol niets permanent blijkt te werken. Bij de illegale drugs en alcohol moet je na verloop van tijd ook de dosis verhogen voor hetzelfde effect maar het werkt tenminste onmiddellijk en niet pas na drie weken.

De processie van Echternach op een slap koord dansen… Het heeft zijn eigen uitdagingen en de overwinningen zijn minuscuul en tijdelijk. Van de een op andere moment val je met je hebben en houden tegen de vlakte en kan je opnieuw beginnen. Maar we hebben al zo vaak opnieuw dat laddertje moeten beklimmen van de grond af.

Een uitbarsting van creativiteit

Vandaag een vreemde gewaarwording ontdekt. Je zit rustig ontspannend te kijken naar je favoriete serie, of sportteam in mijn geval, kortom, een activiteit waarbij doorgaans absoluut niets (ook relatief uiteraard) je uit je concentratie kan halen. En net dat overkwam me.

Normaal gezien gebeurt me dat doorgaans als ik depressief ben. Nu besef ik dat ik opnieuw mijn inspiraties en creativiteit kwijt kan. Dat zorgt er ook voor dat doorsnee activiteiten die gewoonlijk voor ontspanning zorgen, me niet langer of onvoldoende kunnen interesseren.

Mijn hoofd loopt momenteel over met ideeën, gedachten, goede voornemens, etc. Ondertussen weet ik dat ik mezelf moet temperen om niet elke keer all-in te gaan. Het probleem is dat ik die mood even snel kan verliezen als ze gekomen is. Alles of niks. Elke keer opnieuw. De achterliggende gedachte om spontane gedachte op te starten, heeft een langere levensduur dat iets op de agenda te zetten.

Creativiteit cultiveren is een moeilijke opdracht. We zien wel wat er van komt. Misschien een mooie, uitgelezen moment om eindelijk te starten met mijn cursus Arabisch morgenvroeg. Ik wil de negatieve anticipatie niet voeden die mijn auticoach me toedicht maar ik hoop dat mijn ochtendwandeling geen roet in het eten gooit.

Mezelf uitdagingen opleggen #1

Vroeg me net af hoe lang het geleden was dat ik nog een woord gezegd heb. Het bleek vrijdag te zijn. De daaruit vloeiende gedachtentrein deden me denken aan handelingen, onthoudingen en prestaties die ik kan voltooien om mijn leven simpeler, aangenamer en/of gezonder te maken. Een beetje zoals de vastenperiode of het gehypete ‘Tournée Minérale’ (een maand overleven zonder alcohol).

Ik haal de Vastentijd, of quadragesima (van eender welke religie) en de tijdelijke alcoholonthouding alleen als vergelijk. Ik zoek niet de steun en hulp van een god. In dat opzicht kan je stellen dat ik steun en hulp voor mezelf zoek, en dus eigenlijk zelf god ben. Geen zorgen maken, ik lijd niet aan hoogheidswaanzin of iets dergelijks. Ik ga eindelijk beginnen met het vereren van mezelf. Het Dannyisme is erop gericht dat ik de wereld meer kan bieden als ik me goed in mijn vel voel.

Ik kan er wel aan toevoegen dat je mijn blog niet moet volgen als je denk dat ik vreemdste stunts ga uithalen. Die kondig ik vrijwel nooit aan en gebeurt sporadisch en geheel spontaan.

Wat kan je dan wel verwachten? Ik ga de uitdagingen aangaan die mijn leven verbeteren. Die bevorderlijk zijn voor mijn algemene ik, die me meer routine geven. En tegelijkertijd de minder gezonde gewoontes trachten af te zweren. De periode die ik er opplak, zal afhankelijk zijn. Bepaalde gewoontes wil ik op die manier gewoon afzweren. Ik besef dat ik een hoop handelingen verricht die onbewust zijn of tics.

Jarenlang heb ik me bezondigd aan nagelbijten. In die mate dat ik regelmatig problemen ondervond. Geen idee of mijn maagpijnen daaraan te wijten zijn of het gewoon een uitloper is van de stress die ik ervoer. Paronychia of fijt is er eentje van. Hoewel het vrij pijnlijk is, heb ik amper actie ondernomen om dit tegen te gaan. Waarschijnlijk omwille van het feit dat het opnieuw iets is waardoor je je mindere mentale gesteldheid kan verantwoorden. Omdat dit vaak een onvrijwillige actie, wordt het een lastige klus. Ik merk dat ik me er vaak aan bezondig bij verhoogde stress. Loshangende stukje vel en uitstekende stukjes nagel zorgen voor meer overlast dan langdurige pijn doordat er teveel nagel verdwenen is. Het knippen zorgt dan ook voor bijkomende problemen en misschien kan ik beter een vijl e.d. aanschaffen om deftig een manicure te kunnen uitvoeren waardoor ik niet continue afgeleid wordt door zelfs maar de miniemste uitstulping. Hierbij kondig ik dus al aan om mijn nagels niet meer te verkorten door te bijten of eender welke manier behalve met nagelknipper en daarvoor voorzien gereedschap. En dat alvast minstens tot 16 juli. Wat neerkomt op 10 weken.

Andere items die nog op het menu staan, is het opstellen van een hele agenda. Niet om alles tot in de puntjes in te plannen, maar eerder om routine te kweken in bepaalde handelingen. Dit is vooral om ervoor te zorgen dat ik dat na verloop van tijd gewoon ben geworden en niet laat afhangen van de mood van het moment. En misschien zelfs belangrijker om in goede periodes niet teveel te ondernemen. Mentaal zal het me wellicht ook wel helpen om uit die negatieve spiraal te raken.

Je hebt het mogelijk al in eerdere blogs gelezen maar ik hoopte om na mijn verhuis bijna twee maanden geleden terug structuur op te bouwen en bepaalde zaken op te starten of aan te pakken. Nu merk ik dat ook dat wat is verwaterd. Het meest cruciale was uiteraard om wederom een graad van rust te vinden die aanvaardbaar is. Ik merk dat sinds mijn zelf voorgeschreven kuur (Chinese Chlorella, Koreaanse ginseng en CBD hennepzaadolie) rust heb gevonden. Eureka! Een rust die ik slechts tijdelijk vond bij het gebruik van antidepressiva. Ook de negatieve bijwerkingen van laatstgenoemde ondervind ik nu niet. Dubbel hoera! Daardoor is het eindelijk tijd geworden om het leven terug op te nemen, routine op te bouwen en zelfs slechte habits trachten af te zweren.

Ik ken mezelf ondertussen goed genoeg om te beseffen dat ik ook maar een mens ben en dat hervallen, bewust of onbewust, erbij hoort. Net omdat het bij mij vaak een geval is van alles of niks, vrees ik vooral het onbewuste. Het onderbewustzijn is ook zo’n probleemgebied. Soit, als ik iets start, wil ik er zolang mogelijk mee doorgaan. Tijdelijke onderbrekingen, tussenstops, pitstops en afleidingen kunnen ervoor zorgen dat een bepaalde activiteit voor lange tijd op de lange baan geschoven worden. Dat valt dus te vermijden.

Morgen ga ik een schema opstellen waar ik me zo goed mogelijk aan ga proberen te houden. Na enkele uren, dagen en weken zullen er wel optimalisaties aangebracht worden. Niet zozeer om mijn leven te vergemakkelijken maar eerder om realistisch te blijven. De agenda zal ook slechts gebruikt worden als middel om op terug te vallen. Een soort leidraad met speling op.

Als mijn intenties en plannen op interesse kunnen rekenen, zal ik hierover later nog berichten. Hoogstwaarschijnlijk hoef je zelfs niet eens een bericht na te laten want gaat het sowieso hier en daar wel eens opgenomen worden.