Een rondje nieuws

Ze maken het de gemiddelde humorist tegenwoordig niet moeilijk meer. Hoewel ik mijn bedenkingen vaak al maak bij de titels die bepaalde artikelen meekrijgen , aka clickbait, heeft de inhoud van de meeste artikelen nog een hoger ‘wow’, ‘serieus?’ of ‘wtf’ gehalte waarbij je je terecht begint af te vragen hoe het eigenlijk gesteld is met onze menselijkheid.

Laten we beginnen met een optreden van Nederlandse rapper Boef. Op zaterdag werkte hij zijn set af. Niet bepaald op het meest ideale moment geprogrammeerd, namelijk 17u. Hij moest na enkele nummers zijn optreden staken nadat er enkele toeschouwers onwel werden. Boef zei achteraf terecht dat veiligheid boven alles gaat. En nog werd hij op sociale media afgeschoten. Wel, nu even alles in zijn context plaatsen. Het festival heet Sfinks Mixed sinds 2013 en vanaf toen is het festival gratis en werkt grotendeels op basis van vrijwilligers. Als een mens begint te klagen omdat een artiest slechts enkele nummers gespeeld heeft terwijl er gewonden gevallen zijn… En dat op een evenement dat gratis is!

Onder de rubriek ‘ik verzin het niet’ speelde volgend feit zich af in Berlijn. Even buiten beschouwing gelaten dat ik een tas op of aan een fiets al niet onmiddellijk naar de politie breng, blijken er toch personen dit te doen. Ok, eerlijke vinder brengt de tas naar de politie. Aan de hand van persoonlijke gegevens in de tas kunnen ze de eigenaar opsporen. De inhoud van de tas bevat echter 22 goudstaven en drieduizend vijfhonderd euro cash. Maar de fiets stond op slot. Tussen haakjes, de ‘eerlijke’ vinder heeft volgens de Duitse wetgeving recht op drie tot vijf procent en de politie eiste een opslagvergoeding van tien procent. Als je je zo’n nalatigheidje kan veroorloven… Ik zal me dit indachtig houden als ik na het winkelen even snel nog een andere winkel binnenstap en mijn fietstas vol producten achterlaat…

Een hele resem aan economische artikelen ga ik niet op in gaan. Wel een kanttekening dat vele Britten de impact van de Brexit niet correct ingeschat hebben en vooral op basis van een enkel standpunt voor gestemd hebben.

Op sociale media kwam een hele golf van verontwaardiging, verwijtingen, beschuldigingen van ‘immoreel gedrag’ vanwege een foto van de jongste dochter van de president van Kirgizië. Het land heeft een oppervlakte van tweehonderdduizend vierkante kilometers, ter vergelijking Groot-Brittannië telt tweehonderdveertig vierkante kilometers en België slechts dertigduizend. De helft van het blijkt boven de drieduizend meter te liggen, ligt ten zuiden van Kazachstan en ten westen van China (de andere stannen die het begrensd zijn Oezbekistan en Tadzjikistan). Misschien een belangrijk detail: 75% is moslim en 20% Russisch orthodox en heeft nog geen zes miljoen inwoners (2016, volgens de wiki-pagina althans). Nu blijkt er heel wat te doen om borstvoeding in verschillende middens, zowat alle iets te fanatieke gelovigen. Dat deze jonge moeder graag een foto met de wereld deelt waarin ze schaars gekleed borstvoeding geeft, lijkt me toch een beetje overdreven dat er zoveel heisa over ontstaat. Tja, ze is presidentsdochter, en dan? En de kledij die ze draagt is minimalistisch, geef ik toe, maar een dagje aan het strand, zal je evenveel of meer zichtbaar vlees opleveren. Ik keur niet goed dat alles openbaar moet zijn, maar als zij daarvoor kiest, wie zijn haar ‘volgers’ dan om hierop te reageren. Een simpele klik op ontvolgen (als het zo heet) volstaat. Maar nee, iedereen moet en zal zijn/haar zegje doen. Ik bekijk even haar foto, zie vooral een mooie sleeve (tattoo) gevolgd door nog twee andere foto’s waarbij ze borstvoeding geeft. Zonder de ‘aanstootgevende’ foto had zij nooit bekendheid verworven in de westerse wereld. Ik geef toe dat er teveel foto’s circuleren op het web van baby’s etc maar ja, een trotse ouder moet toch over voldoende materiaal beschikken om later hun kroost ongemakkelijk te maken tijdens familiefeesten of als een liefje langskomt…

Volgende titels deel ik puur en alleen omdat ze de nieuwsgierigheid van de mens benadrukken, niet om hun nieuwswaarde: Plassend hondje leidt tot burenruzie: man in elkaar geslagen met tuinmeubelen, Een spin op de arm tijdens live-uitzending? Daar heeft deze uiterst professionele reporter geen last van, Gratisverhaal lokt ‘de wereld’ naar Boechout (jawel, hetzelfde festival als eerder vermeld), Dit zijn de knapste mannen ter wereld (volgens de wetenschap). Tja, ook deze lijst is eindeloos.

Ohja, eerder deze week werd Vlaanderen opgeschrikt door een landkaart die weergeeft welke gebieden jachtgebied zijn. Door verouderde wetten, is het toch wel buiten proportie gegroeid. Blijkt dat vroegere (groot)grondbezitters zich het recht op verkochte gronden toch nog konden toe-eigenen als jachtgebied. Omdat het hierbij niet gaat om een centrale databank die de eigendom bepaald, bleken veel tuintjes, begraafplaatsen, ziekenhuizen en hun parkings plots jachtgebied te zijn. En jawel, als je je eigendom wil laten schrappen als jachtterrein moest je je aanbieden op een bepaald kantoor (waarvan weinigen ook nog maar gehoord hadden, het arrondissementscommissariaat, een typisch dicteewoord, lijkt me zo) met je eigendomsbewijs. Veertienhonderd Vlamingen hebben dit ook daadwerkelijk gedaan. Het is eigenlijk wel een typerend iets. Het komt in het nieuws en plots wordt het een rage, denken ze nu echt dat er iemand, traditioneel jagerskostuumpje aan, met bijbehorend hoedje en honden, over hun afsluiting gaat kruipen? Of over duidelijk aangegeven privé-eigendom of woonwijken gaan struinen? Je moet van niets meer verschieten heden ten dagen, vooral niet van steigerende mensen die zich steeds benadeeld voelen. Hierbij refereer ik graag naar het gratis festival en wijs er op dat mensen zich al te goed bewust zijn van hun rechten maar amper van hun plichten. Met die plichten doel ik vooral op leefregels die je menselijkheid aantonen. Misschien zelfs zoals de tien geboden, de laatste versregels althans, die waarschijnlijk menig vrome religieuzen (en vele anderen) ontgaan zijn.

Hmm, het klinkt bijna alsof ik verzuurd ben of tegen alles in opstand wil komen. Tja, ja en nee. Op dat vlak zal ik in de buitenwereld me zo camoufleren dat ik niet of zo min mogelijk opval. Deze blog is nog steeds om mezelf te kunnen uiten, en mezelf te leren kennen. Ik zoek geen reacties of (eindeloze) discussies te ontketenen. Ik geef gewoon mijn visie op wat ik zie, hoe ik de wereld ervaar. En daarbij kan ik helaas niet echt gelukkig van worden.

De ochtendstond, 2x goud en interpretaties

Deze ochtend nog eens naar het ouderlijke huis getrokken voor mijn bijna-wekelijkse wasdag. Het enige toestel wat nog niet verhuisd is. Een perfect ogenblik om opnieuw mijn boek vast te nemen en hopen dat ik een spannend gedeelte tegenkom waardoor de leesmicrobe me opnieuw te pakken heeft. Om mijn leesuitdaging te behalen, kan ik beter geen boeken meer starten met meer dan 500 pagina’s. Ondertussen trouwens acht e-boeken rijker met dank aan mijn maaltijdleverancier. Omdat ze verkozen zijn tot product van het jaar, zitten er telkens cadeautjes bij deze maand. De acht e-boeken kon ik helaas niet zelf kiezen maar het is sowieso een beter geschenk dan de Amstel Radlers en Finley-blikjes of Crodino’s die erbij gevoegd werden. Zo kan ik ineens checken of de e-reader (Calibre) deftig werkt.

Omdat mijn maaltijdbox pas in de vroege namiddag werd geleverd, was mijn initiële plan om mezelf te belonen met een belegd broodje. Ik had online hun aanbod bekeken. Tegelijkertijd bedacht ik me dat ze bij bestellingen onder de tien euro een supplement aanrekenen. Daardoor had ik reeds een bestelling in gedachten die net de tien euro overschrijdt maar dan zit ik wel met twee belegde broodjes. Uiteindelijk heb ik het hele plan laten varen. Ik wist dat de zaak om acht uur al opent. Toen mijn eerste wasje aan het draaien was en enkele plichtplegingen achter de rug had, was het al half negen. De grote drukte zou zich dan waarschijnlijk nog niet gemeld hebben. Mijn hongergevoel was nog zeer goed bedwingbaar hoewel het broodje me zeker wel aansprak en het gevoel wel aanwakkerde. Toen niet veel later het wasmachine zijn werk gedaan had en ik weer aan het werk kon met de inhoud van de trommel op te hangen en een nieuwe lading in te werpen, besloot ik toch maar huiswaarts te keren. Na een koffietje en een afwasje gaf mijn klok aan dat het wasmachine wederom zijn procedure afgehandeld had. Dan was het uiteraard te laat om nog ergens binnen te gaan zonder ‘een nummertje’ te moeten trekken. Wat ook duidelijk werd toen ik op de terugweg zag dat in de broodjeszaken maar net de deur dichtgetrokken kon worden. Amper een uurtje later werden mijn maaltijden geleverd en netjes opgeborgen. We zijn nu bijna drie uur en het valt me op dat ik nog steeds niets gegeten heb vandaag.

Wat me vooral opviel is hoe luidruchtig mensen ’s ochtends al kunnen zijn. Twee huizen verder is een krantenwinkel die drukbezocht wordt. Vanaf die zijn deuren opent staan er steeds twee mannen wat rond te kijken en een babbeltje slaande met elkaar of bekende passanten. Doordeweeks staan ze er steevast vanaf half zeven, op zaterdag acht uur en zondag negen uur. Ik vermoed of deduceer dat ze gepensioneerd zijn en dat hun biologische klok ervoor zorgt dat ze bij het ochtendgloren al uit de veren zijn. Voorts bedenk ik me dan dat vrouwlief ze liever niet de hele dag in huis hebben of dat ze alleenstaand zijn. Soit, normaal ben ik ook al wakker als beide heren de wacht houden voor de winkel. Misschien dat net vandaag de wind anders stond of viel het me onbewust op dat het vroeger was dan anders maar tegen twintig voor acht, werd ik gewekt door een vrij luide conversatie. Ook toen ik iets na acht uur bij het ouderlijke huis aankwam, merkte ik op dat wandelaars en fietsers vrij luidruchtig door de straten paraderen. Het vroege ochtendzonnetje brengt duidelijk niet alleen hun lichaam buiten maar ook een zekere doofheid, of is het een zomers ochtendgevoel en de behoefte om de vroege vogels (letterlijk) qua volume te overstijgen?

Een ander irritant gevoel is dat ik merk dat iedereen me aankijkt. Als ik via de voordeur buitenkom, is het al prijs. De poort naar de tuin die vrij luid piept, kan ik nog plaatsen als ze dan langer kijken dan normaal. Maar voor de rest kan ik me ergeren aan het feit dat ze je te lang ‘aankijken’. Als je dan opkijkt, met als intentie om aan te tonen dat ik er niet van gediend ben, blijken ze extra kracht opgedaan te hebben of is hun curiositeit vernieuwd en het blijkt een signaal te zijn om je nog vijf seconden langer aan te gapen. Blijkbaar zend ik verkeerde signalen uit. Geen idee of mijn interpretatie niet strookt met de werkelijkheid of dat het gewoon het ochtendvolk is, dat verschillende seconden nodig heeft om hun blik scherp te stellen. Als je dan verveelt opkijkt, blijkt het alsof ze dan pas proberen te ontdekken of ze je niet kennen. Als je dan al drie keer hebt gedaan alsof je hen wel hebt opgemerkt en met je eigen zaken verder doet, vind ik toch dat hun gestaar lang genoeg geduurd heeft. Misschien interpreteer ik alles niet zoals het hoort, of zend ik signalen uit dat ik aangegaapt wens te worden. Anderzijds draag ik geen roze tutu in een gorilla-pak. Het lijkt ook wel dat ze niet begrijpen dat anderen evengoed al wakker kunnen zijn en dat het vreemd is dat ze niet alle vroege vogels (figuurlijk) kennen. Wederom iets wat ik niet snap aan de mens, hoe vaak ik er ook over nadenk en van welk standpunt ik het ook bekijk. Ligt het aan mijn verduisterde bril? Er zijn nog anderen die zelfs met een zonnebril rondlopen. Ligt het aan mijn zwarte short? Anderen dragen ook zomerse kledij. Ligt het aan mijn rode baseballtruitje? Tja, dan zal dat het wel zijn. Een andere optie is dat het ochtendvolk dyslectisch is en het opschrift Red Sox verkeerd lezen. Achja, je moet je die zaken allemaal niet zo aantrekken. Perfecte raad, helaas werkt het niet zo. Tegen de tijd dat ik terug thuis ben, moet ik me eerst weer tot rust brengen.

Aan de overkant viert een koppel een gouden huwelijk, jawel, het gebeurt nog, vijftig jaar, proficiat. Om de festiviteiten van vandaag op gang te trappen werd een harmonica ingeschakeld die enkele klassiekers ten berde bracht. Het viel me ook hier weer op hoe nieuwsgierig de mens is. Net alsof ze wachten om uitgenodigd te worden. Ramptoeristen kan ik het bezwaarlijk noemen, maar je begrijp de vergelijking, hoop ik. Een mens heeft het over het algemeen al moeilijk om aangestaard te worden. Als het echter over een ander gaat, is het plots wel geoorloofd? Echt halt houden om het spektakel, zonder gêne, te aanschouwen. Maakt niet uit dat het op de openbare weg is. Maakt niet uit wat het gegeven is. Vreemd is het alleszins dat een persoon in nood – vaak, volgens sociale experimenten – straal genegeerd worden. Als de situatie geen urgente hulp behoeft, kan je steeds rekenen op toeschouwers. Vandaar mijn eerdere, ietwat verkeerd gekozen term ‘ramptoeristen’.

Bon, het was dusver een interessante, maar ook vreemde dag. Ondanks alles probeer ik nog steeds om mijn interpretatie af te stemmen op die van de doorsnee mens of in ieder geval op een manier die algemeen aanvaard is. Zoals eerder is gebleken, bekijk ik een situatie volledig. Daardoor is het goed mogelijk dat ik bepaalde instantie onder vuur blijk te nemen terwijl ik eigenlijk de procedure aanklaag. Helaas komt dit door een uitbarsting aan emoties niet tot zijn recht. Als het me – soms heel plots – teveel wordt, lijkt het me onmogelijk om mijn woorden te wikken, om menselijk te blijven en ga ik steeds over de schreef, met alle gevolgen van dien (voornamelijk schuldgevoel en daaruit vloeiende compensatiedrang).

Ik zal toch maar starten om vlug iets binnen te kunnen schrokken. Als dat niet werkt om mijn gedachten iets helderder te ordenen, zal een siësta soelaas moeten brengen.