Een rondje nieuws #2 (uitgebreid)

Het concept is duidelijk, de opmerkelijkste nieuwsfeiten van de afgelopen dagen onder de loep. Ditmaal niet uitgaande van een bepaalde website maar vanuit de verschillen die twee of meerdere bronnen hanteren op één feit. Zit je gordel goed om? Geniet van de rit…

Om te starten begin ik met een artikel dat ik vond in De Morgen, toch een krant die zichzelf een kwaliteitslabel op spelt, samen met De Standaard.

Vliegtuigje maakt noodlanding op strand in Portugal en doodt twee, een man en kind van acht. Het artikel meldt eerst dat het vlakbij de Portugese hoofdstad plaatsvond en even later spreken ze over dertig kilometer ten zuiden van de hoofdstad in Caparica. Volgens Google Maps gaat het slechts om 11km (te voet, inclusief veerboot) en de snelste route met de wagen bedraagt 13,3km. Ohja, even ter info, het artikel werd aangemaakt (oftewel laatst aangepast gisterenavond 19u07). Ter vergelijking nemen we hun tegenhanger er even bij De Standaard, hun versie van hetzelfde feit werd laatst aangepast/aangemaakt gisteren om 23u05. Het eerste wat me opviel is dat eerstgenoemde krant een vrij summiere omschrijving geeft en vijf foto’s bij plaatst terwijl DS het op twee foto’s houdt uit dezelfde collectie maar wel een uitgebreidere stukje proza. DS weet dat de man 56 jaar is en het kind, zoals DM meldde acht. DS weet echter wel dat het plaatsvond in St. João da Caparica, wat met de wagen 18,9 kilometer en te voet 13,2km (opnieuw met de veerboot), helaas gaan ze mee in zee met de eerdere berichtgeving (mogelijk van Portugese origine) dat het dertig kilometer verwijderd is van Lissabon. Mogelijk is Google Maps dus geen correcte maatstaf. De Standaard heeft door zijn iets latere updates meer details vergaard. Zo blijkt het niet te gaan om vader en dochter en zijn de twee niet gerelateerd. Als tegengewicht koos ik de Britse BBC als broadsheet (de tegenhanger en kwalitatief interessantere vorm van de tabloid, die ook maar half zo groot was van omvang, vandaar de naam) afvaardigen. Het eerste wat me opvalt is dat er een andere foto aan het artikel gekoppeld is. En het artikel werd vier uur geleden laatst aangepast, wat neerkomt op 21u30 (lokale Belgische tijd). Je merkt een compleet andere aanpak bij de BBC, ze geven een relaas van ooggetuigen en nemen niet zomaar informatie over van andere bronnen. Ik besef dat BBC overal ter wereld correspondenten heeft en dat ze nieuws dat zich in een straal van 100km rond een hoofdstad toch vrij snel, precies en accuraat hun relaas kunnen doen. De Belgische kranten beschikken hier niet over, mogelijk hebben ze tijdens tv-nieuws wel een Nederlandstalige correspondent gevonden. In geval ze voor het Iberisch schiereiland slechts een afgevaardigde hebben, vrees ik dat die niet van, mogelijk, Madrid naar Lissabon is gereden, wat al snel zes uur rijden kost, opnieuw volgens Google Maps.
Ik begrijp dat het bericht van De Morgen mogelijk niet meer aangepast is nadat het aangemaakt werd. Het kan echter zijn dat dit wel gebeurd is sinds dat ik dit artikel schreef, waardoor het nu uiteraard lijkt alsof ik wat onzin zit uit de kramen. Waarmee ik onmiddellijk mijn standpunt verklaard zie, welke informatie geloof je? De eerste die je onder ogen krijgt? Hierbij legde ik verkeerdelijk het verband dat het om vader en dochter ging maar dit kan aan mij liggen. Geloof je latere, uitgebreidere verklaringen? Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat de mogelijkheid bestaat dat je de eerder verkregen informatie overboord moet gooien? Mogelijk zijn er tegen de ochtendgloren alwaar nieuwe aspecten aan het licht gekomen. BBC gaf in hun artikel aan dat hen is opgevallen dat een vleugel een vreemde uitlijning blijkt te hebben, terwijl beide Belgische kranten in alle talen zwijgen over mogelijke redenen en dat ze het onderzoek afwachten. Blijkbaar hebben ze toch al iets opgestoken van het recente modewoordje fake news. Terwijl ik ook nog even Google op ‘vliegtuigje Lissabon’, klik ik het artikel aan van een artikel van onze noorderburen. Hierbij valt me onmiddellijk op dat het aangemaakt werd 19u33 en laatst aangepast om 19u53. Het eerste wat zij berichtten is dat er twijfel bestaat over het mannelijke slachtoffer. Een Portugese bron/website (geen idee wat de reputatie ervan is) lijken een man van in de vijftig te suggereren terwijl andere een man van in de dertig.

Terwijl het ene artikel focust op het vliegtuigje en de foute, gevolgde procedures, gaan sommige bronnen eerder kijken naar de slachtoffers, het kleine meisje dat er met haar ouders ontspande en een willekeurige man die plots zowel voor vijftig als dertig kan doorgaan.

Wat je bron ook is, hoe zeker ben je van je stuk als iemand je er op aanspreekt bij de bakker? Ga je in discussie treden omdat ik bijvoorbeeld zou zeggen dat het zich slechts afspeelde op 10 kilometer van Lissabon, terwijl je je toch duidelijk herinnert dat ze gemeld hadden dat het dertig kilometer betrof, of ga je me in de waan laten en denken dat ik me vergis? Of ga je je standpunt veranderen en geloof je wat ik zeg? Ga je zelf toch nog even dubbelchecken om mijn versie te controleren?
Of wat doe je als iemand zegt dat het wel erg is voor die familie en vooral dat kleine meisje dat onschuldig op het strand speelde? Tja, voor degenen in het vliegtuig zal het ook geen pretje geweest zijn en hun beoordelingsfout zullen ze een leven lang meedragen. En ja, die man blijkt niet haar vader maar een complete vreemde voor het achtjarige kind. Is zijn dood minder tragisch?

Een andere nieuwsitem gaat over een grap van journalist Johan Slåttavik. Het artikel vond zich slechts gisteren een weg naar de Belgische media maar circuleerde al langer in het Engelse milieu. Een frappant voorbeeld zijn de zoekresultaten als je google laat zoeken naar ‘empty bus’. De foto’s die je te zien krijgt, kloppen nog, maar de resultaten gaan allemaal over Johan’s grapje… Waarbij ik me plots afvraag wat een jong kind over enkele jaren gaat denken als hij voor school een lege schoolbus wil opzoeken om af te drukken en bijvoorbeeld fotootjes van de kinderen van zijn klas wil inplakken… Maar hij krijgt te maken met portie ongebreideld racisme zoals we de laatste decennia aan gewoon geraakt zijn.

Als we het over grappenmakers hebben, kan deze me wel boeien. Voorts merk ik dat er veel mensen rondlopen die amper weten wat er gaande is in de wereld (voorbeelden zijn uiteraard legio maar ik zal me beperken). Zo is er een Chinees die wat extravagant wil doen en een reisje naar Zwitserland onderneemt om twee centiliter levenswater (uisce beatha zoals de vroege middeleeuwse Ierse monniken het noemden, later verangliseerd tot whiskey). Ieder zijn hobby, maar als je echt geen blijf weet met je geld, heb ik nog wel verschillende (humane) opties die je meer en langduriger genot kunnen schenken…

Je hebt waarschijnlijk, hoop ik, gehoord over Earth Overshoot day. De dag op het jaar dat de aarde zijn jaarlijkse productie overschrijdt en we dus op krediet leven. Het kapitalisme heeft ons blijkbaar aangeleerd dat je perfect kan leven met een miljardenschuld (totale schuld VS USD18,286,510,000,000, volgens wiki op 31 maart 2017, volgende site zou het actuele bedrag moeten aangeven – hallucinant – en de rest van de wereld gaat het niet beter af. En kijk hoe goed België scoort!). Dus, geld gaat ons niet af, de aarde onderhouden lukt ons al evenmin. Ondertussen werkt de mens wel naarstig om erfelijke ziektes te voorkomen, wat indirect niet echt helpt om de stijgende populatie tegen te gaan. Begrijp me niet verkeerd, ik wens niemand een familielid, vriend of kennis toe die ondraaglijk lijdt of een bepaalde aandoening heeft. Het lijkt me alleen vreemd dat onze aarde het overtal niet meer aan kan. De wetenschap kan dan wel oplossingen bieden maar anderzijds vrees ik dat er een gevoel of mentaliteit heerst van ‘we halen er uit wat er in zit, we zien wel wanneer het foutloopt en dan zoeken we wel een oplossing’. Niet echt anticiperen, al blijken er schuchtere pogingen ondernomen te worden die wijzen op beterschap.

En er zijn zoveel vervuilers, de auto-industrie bijvoorbeeld. Die kunnen jarenlang doen wat ze willen en riante winsten opstrijken, toegegeven dat het slechts voor enkelen is, niet de arbeiders uiteraard. Om nog maar te zwijgen over olie. Aan sneltreinvaart verwoesten we de aarde, de wetenschap zorgt ervoor dat onze mensheid langer en beter leeft, anderzijds leven we in de uitlaatgassen van onze productie-/consumptiemaatschappij die leven amper kwalitatief maakt. Het is algemeen geweten dat ons vee (voor consumptie) een enorme ecologische voetafdruk heeft. Ons vleesverbruik is onstilbaar. De fastfoodketens die als paddenstoelen uit de grond rijzen/rezen de afgelopen decennia was buiten proporties. En dan krijg je volgend nieuws op je bord… Eerst iedereen verslaafd maken aan de snelle, vettige hap en daarna voor alternatieven zorgen om nog meer winsten te maken. Het zou me trouwens amper verbazen mochten farmaceutische bedrijven investeren in de fastfoodsector, maar nu ben ik waarschijnlijk een conspiracy theorist. Onlangs zag ik trouwens op Discovery Channel of aanverwante een docu dat er in Nederland een gelijkaardig project loopt, al ging het daarbij over het klonen van dierlijke cellen. In dat project is echter nog heel wat werk vereist. De minuscule substituut hamburger was amper zichtbaar en daarvoor hadden ze heel wat tijd, ruimte en werkuren voor geïnvesteerd. Alles behalve een rendabele oplossing, al heeft het wel toekomst. Als we opnieuw zowat de helft van de aarde kunnen vrijgeven, zal het langer leefbaar blijven. Ik vond ook een klok die de wereldbevolking aanduidt. Opnieuw: je hoort me niet zeggen dat ik rampen en aanslagen toejuich, maar aan dit tempo is de mensheid toch gedoemd, niet? Ik juich ook epidemies etc niet toe, blijkbaar treffen die vooral onderontwikkelde landen. De conspiracy theorist in me zegt dan dat zij meer vervangbaar zijn dan de zogenaamde ontwikkelde westerse mens. We leven sinds april 2017 met 7,5 miljard mensen. Amper tweehonderd jaar geleden waren we net met 1 miljard. Sinds de grote hongersnood (1315-1317 of 1322 al naargelang de bron) en de zwarte dood (1346 tot eigenlijk de laatste pandemie 1859) bleef de populatie binnen de perken. Soit, ik maak me dan druk in de nieuwe ziektes en aandoeningen (stress, burn-out, depressie en een hele hoop anderen) die de westerse wereld teisteren en in derdewereldlanden sterven dagelijks nog mensen door muggenbeten en diarree, jawel, je kan de mensheid tot die vergelijking herleiden.

Weer even genoeg gelezen? Dat treft! Ik vind dat ik weer voor een tijdje genoeg geschreven heb. Alles maar dan echt alles bezorgt me kopzorgen. Daardoor lijkt het alsof alles verkeerd loopt. Het besluit dat ik alle vrijwilligerswerk (tijdelijk) heb stopgezet, mag niet vreemd klinken. Ik moet weer even tot mezelf komen. Tijd vinden om weer plezier te krijgen in het leven. Jawel, ik heb ook zo’n nieuwe aandoening.

En toch vraag ik me af, of blijf ik me afvragen of mijn interpretatie van de wereld (lees: alles) echt zo fout [(f)autistisch] is? Voor alle duidelijkheid, mijn vragen zijn retorisch… Enkel en alleen bedoeld om de lezers van mijn schrijfsels te doen nadenken en misschien zelfs feiten van een ander perspectief te tonen.

Wat ik dan weer niet begrijp…

Om de hoek van waar ik woon en dan een honderd meter in de straat is een restaurantje waar ik zelfs nog nooit geweest ben, of het moet voor mijn negende zijn geweest, memorabel was het alvast niet. Het etablissement in kwestie leek me altijd verdacht stil. Tot gisterenavond 23u30, toen plots André Hazes het aanwezige publiek het beste van zichzelf liet geven, het bleek toch om een luidruchtige bende van minstens vijftig personen sterk te gaan. We zijn ondertussen anderhalf uur later en de grootste klassiekers zijn de revue gepasseerd en tot overmaat van ramp een hele hoop carnavalskrakers, zoals die dan genoemd worden. Wat toch wat vreemd aandoet nadat we net een hittegolf achter de rug hebben, ik associeer carnaval vooral met koude.
Wat me dan vooral bezighoudt, is de vraag waarom er tijdens feestje met muziek het volume steevast op zijn luidst staat tussen 23u en 1u (of later)?
Is het om toevallige passanten uit te nodigen, wat me bij een privéfeest(je) niet de bedoeling kan zijn. Of is het gewoon omdat iedereen het zo gewoon is? Dat ze zogenaamd toewerken naar een hoogtepunt? Dat je voor 23u je kan occuperen met het converseren met lotgenoten en je volgiet tot het uiteindelijk elf uur is, de muziek oorverdovend wordt, en je plots toch hele conversaties wil aangaan… Wat alcohol al niet doet voor de doorsnee mens.

Er zijn trouwens een hele hoop zaken die me bezighouden. Waarbij ik probeer het nut in te zien van het hoe en waarom. Dadelijk volgen nog voorbeelden. Een eigen huis, een plek onder de zon, ik vermoed dat het om een trouwfeest gaat. Ik ben op de hoogte van een kennis die vandaag voor de kerk getrouwd is. Dat begrijp ik dan weer al te goed. Dat ze voor de wet en voor de kerk trouwen, gescheiden houden (verkeerde uitdrukking in deze zin). Zodoende kunnen ze de kosten spreiden van de bijhorende feestjes en kan je ook je gasten ietwat scheiden, mocht dat nodig zijn.

Soit, omdat ik toch wist niet meer te kunnen slapen voordat het hele feest achter de rug is, ben ik maar opgestaan. Ik heb nog wel wat vertaalwerk voor de boeg en ik had beloofd het voor maandagochtend bij de opdrachtgever in de inbox te droppen. Om mijn hongergevoel te stillen toch maar eerst aan het koken geslagen. Het was pas bij het opeten nadien dat ik een discrepantie opmerkte, of een idiosyncrasie, het is maar hoe je het bekijkt. Mijn ingrediëntenkaart vertelde me dat ik een ‘zomerse andijviestamppot met gehaktballetjes’ aan het bereiden was. Zomers en stamppot valt evenmin te rijmen in mijn woordenboek. Het feit dat je er – ocharme – drie zongedroogde tomaten moet aan toevoegen, maakt het hele gedoe niet plots zomers. Bij de omschrijving slagen ze het over een andere boeg, een mediterrane andijviestamppot… Italiaanse gehaktballetjes… tijm, oregano en marjolein toevoegen aan gehakt, maakt het Italiaans? Ze eindigen hun omschrijving met de woorden, ‘de tomaatjes hebben flink wat zonuren gehad en daarmee geven ze de stamppot een zomers tintje’, nou nou! De blokjes oude kaas en rode ui in zwarte balsamicoazijn en de aardappelen (ik moet toegeven dat het ‘a stroke of genius’ is geweest om Malta aardappelen te kiezen hier) maken het hoegenaamd niet meer mediterraans dan Nederlands. Ja, ik ben bekend met het begrip fusion in de culinaire wereld, en juich het zeker toe omdat het voor meer afwisseling zorgt in de keuken en je ingrediënten laat gebruiken die je anders niet of amper eet. Het gaat me echter om de beschrijving zomers die ik niet kan linken met stamppot. Vrij zware kost als stamppot is, kan ik nooit of te nimmer met de zomer associëren.

Wat ik al evenmin kan begrijpen is dat er net een minibusje door de straat scheurde en telkens driemaal claxonneerde terwijl hij/zij een café passeerde. Toffe geste voor de aanwezige klanten maar ik vrees dat de goede bedoelingen alleen irritaties opwekken bij de omwonenden alsook de uitbaters en het de aanwezige klanten niet of amper is opgevallen. Daarbij is het dus volslagen nutteloos.

Het nut inzien van een hele resem aan zaken is waar ik me vaak het hoofd over breek. Dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met ASS. Tijdens mogelijke gesprekken gaan de zogenaamde smalltalk onderwerpen aan me voorbij omwille van dezelfde redenen. Laatst was er een personeelsfeestje in het pand naast me (zonder muziek) met een foodtruck. Omdat er net een einde kwam aan de hete periode had ik buienradar gecheckt. Toen ik het eetstandje voorbijliep terwijl ze aan het opbouwen waren, dacht ik nog vriendelijk te zijn en hun te informeren over de aankomende buien. Dat kwam echter niet over mijn lippen. Mogelijk omdat ze reeds wisten en zichzelf geïnformeerd hadden over de regenkansen, anderzijds waren de eerste druppels die toen vielen van hele kort duur en volgende de zwaardere buien op het moment dat hun feestje net begon. Om maar te zeggen dat ik een hele hoop zaken niet zeg omdat het nutteloos zou kunnen zijn, ofwel overbodig, ofwel dat het nogal opdringerig kan opgevat worden.

Tijdens mijn laatste bezoek aan de psychologe zei ik nog dat er wel positieve aspecten verbonden zijn aan het extreem warme weer. Met name dat ik dan alles gemakkelijker van me af kan laten glijden en me minder druk maak. Waarschijnlijk door een combinatie van redenen zoals uitputting en dat zelfs overpeinzen uitmondt in overmatig zweten. Nu de temperaturen weer wat schappelijkere vormen heeft aangenomen en vooral aangenamer is, komen de nut-vragen weer opzetten alsof ze nooit zijn weggeweest. Ik bezondig me ook aan handelingen, uitspraken, e.d. die als nutteloos aanzien kunnen worden maar vaak hebben ze toch – voor mij specifiek – een belangrijk nut.

Zoals je wellicht weet, woon ik vlakbij de plaatselijke kerk in het centrum van een landelijke gemeente. Omdat er vlakbij een drukbezochte krantenwinkel is, heeft het een bijzonder aantrek van noorderburen die hun rookwaren komen inslaan. Zoals de meesten wel weten mag er in Nederland tegen de rijrichting in geparkeerd worden. Een grote meerderheid doet dit dan ook omdat er slechts 1 parkeerstrook aanwezig is op de rijbaan. In België mag je echter niet op die manier parkeren. Wat bij gevolg voor vrij gevaarlijke situaties zorgt. De Belgische bestuurder verwacht er zich niet aan, om nog maar te zwijgen van fietsers (vaak scholieren die hiervan al helemaal niet op de hoogte zijn) die plots een halve autoneus op de baan zien opdoemen, als ze al voldoende opletten. In een grensgemeente kennen veel inwoners dit merkwaardigheidje ondertussen wel. Ik wil hier geen rel veroorzaken maar elk land heeft zijn eigen verkeersregels hoewel de belangrijkste gelukkig vrij universeel zijn. In mijn vorige straat op de grens met Nederland dus, had enkel de Belgische kant een fietspad. Nederlandse fietsers maken hiervan hoegenaamd dus geen gebruik als ze in de andere richting rijden. Al te vaak kreeg ik verwensingen naar mijn hoofd omdat ik net wel gebruik maak van het fietspad. In België moet een fietser gebruik maken van het fietspad, zelfs al is er maar eentje aanwezig. Deze twee voorbeelden noem ik maar op om te zeggen dat iedereen vrij vastgeroest zit in zijn/haar gebruiken. En dat het bijzonder moeilijk is voor een mens om zich aan te passen aan de gewoonten en gebruiken van een andere cultuur, zelfs al wonen ze (letterlijk) over of naast (figuurlijk) elkaar zoals Nederlanders en Belgen in onze grensgemeente. Om maar te zwijgen van hoe velen zich op vakantie meer uitspattingen toekennen dan wanneer ze thuis zijn, als voorbeeld zal ik hier de vnl. Britse en Russische toeristen noemen in de mediterrane bestemmingen gedragen. Van de Russen weet ik het niet onmiddellijk maar van de Britten weet ik dat zij op hun thuisfront vaak even uitbundig uitlaten tijdens het uitgaan. Stereotiepen zullen er altijd zijn, zaken die je toch om de een of andere manier afstandelijk(er) maakt van een ander. Hoe vaak gebeurt het niet dat je net landgenoten (bewust of onbewust) opzoekt op vakantie? En dat terwijl vakantie net bedoeld is om weg te zijn van de dagelijkse sleur. Om toch tegen elkaar in de dezelfde taal te kunnen zeuren over plaatselijke gewoontes of voeding? En dan moet je je eens afvragen hoe wij, als Belgen (of Nederlanders) net bijzonder weinig verdragen van andere gewoontes en culturen (de lokale pita-, pizza-, hamburgerketen of Chinees/Japanner/Indiër buiten beschouwing gelaten).

We schrijven onszelf vaak meer uitzonderingen op de wet toe dan we andere ooit willen toekennen. Om een klein voorbeeldje te noemen, de parkeerplaatsen over mijn appartement. Ja, ik zeg het, ik zie enorm veel, of het valt me gewoon op, wie zal het zeggen. Toegegeven dat het een vrij lastige verkeerssituatie is omdat je rechts van de kerk via dezelfde inrit de parkeerplaats kan verlaten. Links van de kerk hebben ze een soort rotonde gemaakt met acht parkeerplaatsen in het midden, dus met eenrichtingsverkeer, 1 oprit en een aparte uitrit. Om het moeilijk te maken hebben ze een strook vrijgelaten voor de kerk tussen beide parkings, inderdaad, voor de ceremoniële voertuigen. In de drie maanden dat ik hier nu woon heb ik amper vijf ceremoniële voertuigen gezien op die plek. Anderzijds al honderden gewone voertuigen tot zelfs drie pakketdienstleveranciers die er ’s middags een rendez-vous-plaats van maken. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat iedereen een eigen opvatting heeft over parkeren, zo blijkt. De ene zorgt ervoor dat zijn voertuig niet meer op de rijbaan staat, anderen nemen dit minder letterlijk op en vinden dat 80% meer dan voldoende is. Want ja, denken ze dan, niemand gaat toch bewust tegen mijn wagen rijden? Ik heb reeds ongelukken (kleintjes met slechts beperkte blikschade) zien gebeuren. Zo reed er iemand achterwaarts uit de parkeerplaats, voldoende rekening houdend met de inrit van de parking die hij/zij daardoor benaderde. Nu stond er langs haar zijkant iemand te wachten om via die inrit de parking te verlaten. Wettelijk gezien is de bestuurder in fout die de parkeerplaats verlaat. Maar wie houdt er rekening met een situatie die zich niet zou voordoen als de tegenpartij zich aan de regels houdt? De bestuurder die het voorviel in ieder geval nu, en ook degenen die in de omgeving wonen en de gevaren kennen. Al te vaak gebeuren dezelfde stoten (opzettelijke woordkeuze). Iedereen heeft zijn/haar eigen interpretatie van de wet, regels, normen en waarden. De eerste persoon zal zeggen dat het ongeluk niet had voorgedaan als de tweede persoon de letter van de wet had gevolgd. De tweede persoon ziet zichzelf niet als in fout omdat hij/zij zijn overtreding – wettelijk gezien – nog niet heeft begaan en een bestuurder altijd alert moet zijn. Stel je nu eens voor dat je persoon 1 bent, hoe zou jij reageren? En hoe reageer je als je persoon twee bent. En zeg nu, dat zou mij nooit overkomen, want ik zie het al te vaak gebeuren, met alle soorten en merken voertuigen evenals nationaliteiten. Dat er verkeersregels moeten zijn, staat buiten kijf. Dat je gefrustreerd wordt omdat een ander bestuurder zich asociaal gedraagt, zorgt voor meer negativiteit bij jezelf, dan bij elk ander persoon. Je moet je echter niet nodeloos druk maken in de fouten en ergernissen van anderen. Dat een wagen half op de baan parkeert, of iemand op een drukke baan stilstaat om iemand uit te laten stappen vlak voor de bakker terwijl er zich een hele file opstapelt, zal je niet gelukkig maken. De wet ziet dit soort fouten slechts als kleine inbreuken. Enerzijds begrijp ik wel hoe verkeersagressie zich ontwikkeld. Anderzijds is de wet de wet en behoor je je er naar te gedragen. Ohja, de parkeerplaats is met parkeerschijf. Vooral op maandag en dinsdag wordt er een bezoekje gebracht door een agent en het is frappant hoeveel mensen zich verbazen. Ik was slechts vijf minuutjes bij de bakker, krantenwinkel, etc. Een mens laat zichzelf veel meer toe dan het een ander toestaat.

Als iedereen toch zijn eigen interpretaties heeft, zelfs als de wet zwart op wit bepaald is, maakt het leven nog gecompliceerder. Hoe moeilijk is het dan om de waarheid te achterhalen? Hoe moeilijk is het dan om eigen fout toe te geven? Hoe moeilijk is het om menselijk te blijven? Om een ander ook wat licht te gunnen, om een ander ook te laten leven, plezier te hebben, etc. Hoe moeilijk is het om niet egoïstisch te zijn? Of te blijven! Want als iemand een wet overtreedt, geldt het voor mij ook niet meer (in beperkte mate uiteraard).

Een andere frustratie is de negatieve reacties op vluchtelingen, nieuwe Belgen (of Nederlanders) of migranten in het algemeen. Terwijl er amper nog commotie ontstaat als een hooggeplaatst politici buitensporige premies opstrijkt, graaipolitiek, e.d. gaan we toch beenhard zijn en blijven tegen mensen die het nog moeilijker hebben dan onszelf. Dat er profiteurs tussen zitten, kan ik begrijpen, die heb je ook bij migranten (plottwist, welke groep dacht jij eerst aan? Bevooroordeeld ofzo? 😛 ). In Ijsland hebben ze tenminste stalen ballen en hebben ze sjoemelende bankiers achter slot en grendel gestoken en zijn zodoende uit een diepe crisis geraakt. Dat een vrij kleine gemeenschap als Ijsland daarin slaagt, zou vele landen moeten inspireren. Helaas, denken de politici in vele landen dat ze ongenaakbaar zijn. Tja, ondertussen komen steeds vaker bepaalde wetten bovendrijven die amper ten dienste zijn van het volk maar eerder hunzelf. Hoe crimineel zijn zulke handelingen? Horen zij niet het volk te vertegenwoordigen?
Blijkbaar gedoogd de Vlaming sjoemelende politici zodat ze zelf ook bepaalde wetten naar hun hand of naar hun eigen letter kunnen interpreteren. Als je in zo’n samenleving leeft, wat hebben wetten dan nog voor zin? De kloof tussen rijk en arm wordt steeds groter. De arme, brave burger zal steeds de dupe zijn. Wel enorm fascinerend dat de overgrote massa zich niet tegen hen keert, maar wel naar andere zondebokken zoekt.

Goh, misschien toch maar aan mijn vertaalproject beginnen om mijn zinnen te verzetten…