De waarheden zijn leugens en vice versa

Ik gebruik deze blog om mijn gedachten een beetje te ordenen. Ik merk steeds vaker dat ik uiteindelijk steeds bij dezelfde vragen en frustraties beland. Helaas liggen deze buiten mijn controleveld. En ja, bepaalde vragen zijn relatief eenvoudig  te verklaren of op te lossen. Bij de belangrijkere vragen moet je je beroepen op zogenaamde professionelen. In een nog niet zo gek lang verleden werden specialisten ter zake als autoriteit aanzien en behandeld. Tegenwoordig, opnieuw door het digitale tijdperk, is het amper mogelijk om duidelijk te scheppen in een heleboel zaken. Je kan simpelweg niet op de hoogte zijn van alles. Zelfs als je je beperkt tot een bepaalde materie heb je een enorm grote kans om te verdwalen in futiliteiten of bots je tegen contradicties.

Ik heb me lange tijd onthouden van mainstream media maar dan mis je ook weer belangrijke items. Als je je beperkt tot nieuwssites die meer schrijven naar wat me interesseert en die mij als betrouwbaar overkomen, krijg je weer een hele hoop negativiteit naar je hoofd geslingerd. Vooral omdat alles in twijfel getrokken wordt of dat er verklaringen gegeven worden die al even dubieus zijn van nature.

Je kan het vergelijken met archeologische opgravingen. Een voorwerp wordt gevonden en de belangrijkste persoon van de onderneming geeft zijn – uitgebreide – uitleg. Nadien krijg je andere specialisten ter zake met naam die de hele theorie onderuithalen. Iedereen heeft zijn visie en wijkt daar niet van af. Je moet maar eens opzoeken welke theorieën de ronde doen over de piramides van Egypte. Het hangt er dan maar gewoon vanaf welke bron je als waarheid aanneemt. Het klinkt bijna als bij de politiek, degene met het grootste bakkes krijgt de meeste luisteraars. Maar ja, als je de geschiedenisboeken al niet meer kan geloven. Of de leerstof die je op school door je strot geramd werd… Het feit dat Columbus nog elk jaar gevierd wordt in de VS. Tja, ze hebben de inheemse bevolking afgeslacht en het territorium beschaving bijgebracht. En plots komt de term Wilde Westen in me op. Wat me naadloos brengt naar Pinkerton, een bedrijf dat outlaws als Jesse James en the Wild Bunch (o.a. Butch Cassidy en de Sundance Kid). Pinkerton’s logo was een oog met als onderschrift dat zij nooit slapen. Door dat oog, kennen we nu de Engelse term private eye. De wanted posters zullen je ook wel bekend zijn (dead or alive). Omdat de fotografie toen nog niet zo op punt stond als nu, vraag ik me af hoeveel personen het loodje hebben gelegd omdat ze op iemand lijken. De posters werden trouwens niet alleen door politie opgehangen maar ook door bovengenoemd bedrijf Pinkerton, spoorwegpolitie, e.d. Het zal er zeer gezellig aan toe gegaan zijn destijds. Is dat de prijs die je betaalt om een gebied beschaving bij te brengen? En daarbij komt dat de zogenaamde outlaws al vlug als onverbeterlijke criminelen werden afgeschilderd. Uiteraard zullen ze allemaal geen lieverdjes geweest zijn, daar was het zeker de omgeving niet voor. Maar er zullen ook daar Robin Hood-achtige types geweest zijn. En als een grootgrondbezitter met veel invloed grond inpalmde van een arme boer of vee stal, was het waarschijnlijk het recht van de sterkste (lees: invloedrijkste). Als je dan van dezelfde persoon enkele dieren terug stal om te voorzien in je dagelijkse behoeften, kon dit – of beter gezegd, zal het – geleid hebben tot je nieuwe status als crimineel. Die Pinkerton’s zijn trouwens nog steeds actief en werden in 1999 overgenomen door Securitas AB en het Zweedse bedrijf werd in die periode de grootste veiligheidsmaatschappij ter wereld. Pinkerton’s activiteiten beperken zich niet tot privédetective spelen, ze doen ook screenings van werknemers, etc.

Aangezien de overwinnaar de geschiedenis schrijft, vieren de Amerikanen sinds 1776 op 4 juli Onafhankelijkheidsdag. Onafhankelijk van toenmalige Koninkrijk Groot-Brittannië welteverstaan. Ja, ook de Spanjaarden, Fransen en Nederlanders hebben hun nalatenschap achtergelaten, vandaar de plaatsnamen (Brooklyn, Bronx, Harlem, Nassau, Staten Island allen Nederlandse invloed; Bel Air, Orange County, San Francisco, Des Moines, New Orleans hebben Franse invloed) en bekende personen met niet al te Engels klinkende namen met name Martin van Buren en de Roosevelt’s (jawel, zij waren van Nederlandse afkomst).

Soit, je ziet hoe snel het kan gaan. Ik heb zopas minstens vier blogposts verwijderd. Ze hebben allemaal een verschillend startpunt en eindigen zowat allemaal in hetzelfde doodlopende straatje. Ik wil ook van mijn blog geen klaagmuur maken. Het dient mij enkel om zo mogelijk anderen te helpen, en vooral om mezelf te leren kennen.

Blijkbaar kan ik mijn gedachtentrein nooit onder controle houden. Ofwel eindigt het in frustraties, ofwel springt het van de hak op de tak. Het verbaast me echter dat er nergens duidelijke bronnen zijn om juiste informatie te verkrijgen. Een bekend voorbeeld is om een fotootje op facebook te gooien met valse informatie en dan kijken hoe vaak het gedeeld wordt. Mensen kunnen heel beïnvloedbaar zijn, althans degene die dezelfde politieke achtergrond hebben of dezelfde culturele achtergrond. Het aantal achterhaalde, hopeloos verouderde of zelfs ronduit leugens die op die manier rondgaan baart me toch wel zorgen. Het volstaat zelfs om ‘gelieve dit zoveel mogelijk te delen’ om de hersenloze massa in gang te zetten. Hoaxes zijn en blijven succesformules. (Nederlandse versie) Maak de mens bang en ze geloven alles.

Ik beland steeds in een situatie waarin ik niet terecht wil komen. Ik wil alles begrijpen. Maar hoe kan dat als er over zowat alles tegenstrijdig informatie is? Moet je dan de mainstream geloven? Ik begin meestal met me af te vragen wie er iets bij wint als er iets gebeurt, vaak kom je steeds bij dezelfde antwoorden terecht hier.

En uiteindelijk ga ik dan maar wat lezen, als het me nog lukt om me daarop te concentreren. Of een opgenomen programma bekijken (ik kijk amper nog programma’s in real time). Of ik kruip gewoon in bed en hoop dat na een slaapsessie ik iets optimistischer naar de wereld kijk om opnieuw zin te geven aan al het absurde dat we te verwerken krijgen op de wereld.