Een rondje nieuws 08-08

Ik zou er bijna een dagelijkse rubriek van kunnen maken. Vandaag ga ik de nieuwssites nog eens afstruinen. Ditmaal probeer ik meer te focussen op ‘goed nieuws’-berichten.

In tijden dat je constant bereikbaar (available) moet zijn, is het moeilijk om tijd voor jezelf te vinden/maken. Het is ook de grootste oorzaak van de modernste ziekten/aandoeningen (depressie, burn-out, etc.). Het volgende artikel verbaast me dan ook allerminst. Enkele jaren geleden viel het me al op. Tijdens een avondje uit of wat dan ook, als er even een momentje is waarbij het gesprek stilvalt, of wanneer er een ongemakkelijke stilte valt, er onmiddellijk naar de gsm gegrepen wordt. Toen was het nog absoluut noodzakelijk en uiterst belangrijk dat je de wereld (je volgers of je vriendengroep) op de hoogte bracht van waar je je bevindt. Je meldde je je aan bij het etablissement waar je aangekomen was. Zeer handig om naasten te laten weten waar je bent, het kan positief zijn. Tegenwoordig is de functie overgenomen door FB, waarbij je je als veilig kunt opgeven in geval van een ramp (brand, aanslag, etc). Onlangs zag ik ook dat Google informatie heeft opgeslagen (of overgenomen) van oude apps. Zelfs van apps die ik had voor ik een Google-account heb aangemaakt. Wat toch ook verontrustend is. Als je al eens online winkels bezoekt, zal je merken, op websites die werken met gesponsorde reclame, dat je plots items tegenkomt die je wou kopen of gelijkaardige artikelen. Ondertussen maak ik ook al geruime tijd gebruik van de functie om alle meldingen voor acht uur te dempen als ik ga slapen. Mijn mobieltje heeft een beperkt aantal apps, zo is er geen plaats meer voor sociale media. Ik heb bewust gekozen voor een goedkoper exemplaar waarbij er beperkte ruimte is voor apps. Een enorm nadeel is dat de meeste mensen gebruik maken van Whatsapp. Op zich is dat geen probleem want het is een uiterst gemakkelijke manier om contact te houden met verschillende personen tegelijkertijd. Wat me enorm stoort is dat je kan zien wanneer de persoon laatst online was, en wanneer een bericht is aangekomen en wanneer het bekeken is. Dit zorgt voor extra druk. Niemand wil lang wachten op antwoord. Vanuit psychologisch standpunt zijn deze opties niet bepaald ideaal. Je moet praktisch al je vrienden laten weten dat je slechts enkele malen per dag je gsm vastneemt om dat soort zaken te controleren. Alleen in nood kan ik opgebeld worden, voorts zullen ze het moeten stellen met sms of whatsapp. Helaas is de interpretatie van ‘wat is belangrijk’ voor iedereen verschillend, of eigenlijk ook niet, als iemand met iets bepaalds bezig is, is een onmiddellijk antwoord of reactie cruciaal. Soit, een onderwerp dat nog onderworpen dient te worden aan etiquette of tenminste algemeen aanvaarde regels.

Niet echt positief nieuws maar toch een klein woordje over de zogenaamde fipronilcrisis (jep, onze eikes). De Boerenbond raamt de schade op ruim tien miljoen euro. Volgens Wiki ontstond het product in 1987 en in Frankrijk zijn sinds 2004 producten uit de handel genomen op basis van deze stof omdat het in de doelgroep van ongewervelden ook onze uiterst nuttige bij (terwijl het eigenlijk bedoeld is om teken, vlooien en mijten bij honden en katten te bestrijden – en blijkbaar dus ook bij kippen). Het feit dat de wetenschap geen gezondere alternatieven heeft ontwikkeld, baart me zorgen. Tja, de bestaande producten – met al zijn nadelen – zijn ondertussen wel op de markt en de ontwikkelingskosten zullen al gerecupereerd zijn.
Het is zo Belgisch dat alles geminimaliseerd werd. In Nederland (en ook Duitsland, dacht ik) werden vrij drastische maatregelen genomen. In België uiteraard niet. Opnieuw een typisch voorbeeld van hoe het er in België aan toegaat. We vegen het onder de mat en hopen dat er niets gebeurt. Tja, anticiperen wordt alleen gedaan om meer belastingen te verantwoorden (zo blijkt). Om (grote) kosten te besparen wordt er een oogje dichtgeknepen. Of om het met een typische Belgische politieke uitdrukking te zeggen ‘we zullen het probleem behandelen wanneer het zich aanbiedt’. Next!

De mens gunt ook een ander het licht in de ogen niet. Een klein Spaans dorp (Júzcar) werd geselecteerd door Sony Pictures España om als locatie te dienen voor een internationaal promotie evenement voor de 3D film. 9000 Liter later en een gedenkplaat geschonken door de directeur van Sony Spanje: “Júzcar, het eerste Smurfendorp ter wereld” (“Júzcar, el Primer Pueblo Pitufo del Mundo”). Allemaal geschonken door Sony Spanje. Vermoedelijk kregen de Culliford’s (de erfgenamen van Peyo aka Pierre Culliford) voldoende inkomsten van de film. Sony wilde het dorp na het evenement ook op hun kosten terug in het maagdelijk wit hullen. De inwoners waren er ondertussen aan gehecht geraakt, zoals een bron zegt, maar ik vermoed dat het eerder te maken heeft met gegroeide inkomsten van toeristen. Niet veel later verschenen er wandtekeningen en figuren in het straatbeeld. Ook vond ik volgende pagina op een toeristenplatform. Het is dus volledig normaal om een klein dorp in te nemen maar nadien moet je wel doen alsof er niets gebeurd is… Blijkbaar wil de familie Culliford twaalf procent op alle smurfen-gerelateerde producten. Begrijp ik het correct dat het dorpje zelf producten heeft laten aanmaken met afbeeldingen van de smurfen en daardoor een inbreuk op het beeld-/portretrecht? Als het dorpje zelfs foto’s maakt van hun blauwe dorpje en daarbij het gedenkplaatje in beeld brengen, kan de familie er weinig tot niets aan verhinderen, me dunkt. Tja, die vijftigduizend toeristen zullen hun ogen uitsteken. De percentages die ze daarvan zouden opstrijken zou een soort Win For Life zijn… Dat gaan we een klein Spaans bergdorpje toch niet gunnen? Ik begrijp dat je niet zomaar iemands foto’s, afbeeldingen, portretten e.d. mag gebruiken voor je eigen profijt. Mijns inziens ligt de fout vooral bij Sony Spanje met zijn stunt. Die grote bedrijven denken zich alles te kunnen permitteren. Nu blijft het dorpje in kwestie genieten van de aandacht en plots krijgen zowel Sony als de Culliford’s dollar- of eurotekentjes in de ogen (om in stripanalogieën te blijven spreken). Hier het nieuwsartikel.

Om in dezelfde sector te blijven, ziet het entertainmentconcern Walt Disney dollartekentjes. Bioscoopinkomsten blijven dalen. Het concern gaat in zee met ESPN, een sportzender en richt een eigen streamingsdienst op. Benieuwd hoe ze dat gaan bolwerken omdat in vele landen ESPN in het betalende sportaanbod opgenomen zit. Ik moet me er niet druk om maken, Disney zal bij mij geen inkomsten moeten zoeken.

Volgend artikel is al iets minder kindvriendelijk maar toch over Disney. Het mag wederom niet verbazen omdat je informatie veel geld waard is (behalve wanneer je jezelf registreert). Kassa kassa! En dan blijft de vraag wie de hoogste bieder is? Of verkopen ze aan iedereen die ook maar iets op tafel legt, zowaar nog schrikwekkender.

Het mag al duidelijk zijn dat de goed-nieuws-feiten maar dun bezaaid liggen en ik al vrij vlug via allerhande links voortkabbelde als een blauw bergriviertje (ai, hopelijk moet ik geen royalties betalen).

Een andere studie bracht aan het licht dat een taalcursus voor het land waar je je in vestigt weinig invloed heeft. Terwijl iedereen dacht dat als je je een beetje begrijpbaar maken voldoende is om een job te scoren. Blijkbaar denken mensen nog steeds dat je effectief kan communiceren als iedereen dezelfde taal spreekt. Het is tegenwoordig zoveel interessanter om de kantjes af te lopen van het gevraagde of zo ver mogelijk om te buigen wat gezegd is. Ik ben zelf de eerste die zal toegeven dat zelfs bepaalde woordkeuzes belangrijk zijn. En om een mens helemaal tureluurs te maken, moet je starten met uitdrukkingen die dubbele negaties bevatten, is iets nu belangrijk als het niet onbelangrijk is of wordt het toch minder belangrijk? Ik tracht dat soort uitspraken te vermijden. Evenals uitdrukkingen die niet voldoende expliciet zijn (‘ik spring binnenkort wel eens binnen’, nee, bedankt!). En trouwens, voor de jobs waarvoor ik bekwaam was en bijna drie jaar intensief voor solliciteerde, kreeg ik ook het hele arsenaal aan uitvluchten die bestaan en zelfs enkele nieuwe. De uitdrukking ‘net als je denkt alles gezien of meegemaakt te hebben…’ heb ik laten varen wegens teveel gebruikt.

Volgend artikel huist dan weer in het rijtje van erfgenamen of rechtenbezitters die de koe blijven uitmelken. Het is een algemene regel dat werken, kunst, muziek, etc meer geld in het laatje brengt wanneer de artiest in kwestie dood is. Enerzijds is het leuk voor de fans en het brengt extra inkomsten voor de nazaten en erfgenamen (rechthebbenden). Langs de andere kant is het bijzonder droef voor de persoon in kwestie (kunstenaar, muzikant) dat hij/zij niet de erkenning kreeg die hij/zij verdiende. Hoewel niet iedereen onbekend en onbemind stierf zoals de personen in het artikel aangehaald, een Vincent van Gogh was dat wel. Ik moet toegeven dat ik ook pas een album van David Bowie en Leonard Cohen heb gekocht nadat ze het tijdelijke voor het eeuwige ruilden. Hun muziek spreekt me dan ook al langer aan maar nooit in die mate om een cd’tje aan te schaffen. Kunstwerken zijn helaas niet haalbaar voor mijn budget, hoewel ik graag een van Gogh had gekocht toen hij nog leefde. En plots denk ik dat mijn nazaten dat wel een interessante investering gevonden zouden hebben. En plots begin ik me ook weer te bezondigen aan het kapitalistisch denken…

Nog een opvallend feit is dat brandexperts zeggen dat je tijdens het slapen niets ruikt terwijl artsen beweren dat onze neus nooit slaapt. Net zoals de meeste mensen ga ik de brandexperts niet tegenspreken en hangen er twee rookmelders in mijn kleine appartementje. Dokters zullen zich ook baseren op studies die hun gelijk zullen staven. Daarmee wil ik maar zeggen hoe dubbelzinnig alles kan zijn, al zullen er nog partijen die een derde (en zelfs meerderen) stelling kunnen verdedigen. In hoeverre kan je dan nog zeker zijn van je stuk? Dat een kledingstuk blauw of zwart is, is leuk om even te kijken in welke mate je ogen je bedriegen. Het feit dat je neus al dan niet slaapt als je in dromenland vertoeft, is een ander paar mouwen. Dat je een bepaald kamp kiest, wil daarom niet per se zeggen dat je de andere tegenspreekt, daarvoor heb je politiek en houd ik me ver van af (verwoede pogingen).

En dan kom je een artikel tegen dat mijn haren doet rijzen, en dat noemt zich een kwaliteitskrant… Jawel, het gaat om die laatste zin. Als de bewuste krant in de Verenigde Staten zou gestationeerd zijn, zou het elk bericht zo moeten eindigen (mits je Belg vervangt door Amerikaan). Wat is dat toch met ‘andere afkomst’? Wanneer ben je echte Belg? Als je huid Michael Jackson-gewijs helemaal gebleekt is? Als je de taal spreekt op een hoog niveau dat zowat de helft van de ‘autochtone’ bevolking zelfs niet machtig is?

Onlangs nog een stukje gezien van een programma op de BBC (ik vermoed dat het dit programma was) waarbij Britten werd gevraagd of ze zich Brit voelen. Bij de gekleurde Britse bevolking was er absoluut geen sprake van een Brit-gevoel. Een zwarte Britse comédienne (Gina Yashere) haalde een anecdote boven dat haar zware Britse accent haar in de Verenigde Staten uit de problemen geholpen heeft toen ze een agent tegenkwam die uiteindelijk zei dat ze dacht dat ze zwart was. Toen ik haar naam opzocht blijkt dat ze de anecdote ook verteld tijdens een zaalshow waardoor de echtheid toch weer iets in vraag gesteld kan worden. Het moge duidelijk zijn dat zelfs degenen (gekleurde medemens) die in het land zelf geboren zijn, niet of amper aanvaard worden, zelfs met dezelfde educatie (en beter) en dialect (of zwaarder). Hoe frustrerend is het dat ze wel als ‘vol’ aanzien worden als ze voor je nationale voetbalelftal uitkomen of op de Olympische Spelen of het tot internationaal model schoppen zoals Naomi Campbell?
In België heb je dan weer de bekende namen als Kompany, Fellaini, Nainggolan, Witsel, Ouédraogo, Thiam, noem maar op, allemaal geboren op Belgische bodem. Waarom mag het ook weer niet verbazen dat een Svetlana Bolshakova hier minder problemen zal ondervinden? Is het omdat ze in het prachtige Sint-Petersburg het licht zag (mijn verontschuldigingen, de stad heette ten tijde van haar geboorte Leningrad)?
Het is moeilijk vergelijken of de Britten racistischer zijn dan Belgen. Het is wel een feit dat de Britten meer gebieden hebben veroverd, gekoloniseerd of ‘beschaving hebben bijgebracht’ zoals het ook genoemd wordt en wat me misselijk maakt. Als je echt naar de geschiedenis kijkt, zal je weinig te zeggen hebben over wie zich welk gebied kan toe-eigenen.

En om het helemaal in het belachelijke te trekken, gooien ze volgend artikel mijn richting op. Pure hypocrisie! Dat is hetzelfde als een Limburger, Antwerpenaar, Oost-Vlaming of West-Vlaming in zijn eigen dialect een Nederlandstalige test te onderwerpen en te falen. Correctie, je kan het vergelijken met Vlaams Nederlands en Nederlands Nederlands. Beide landen hebben zo hun eigen regels en eigenaardigheden. Zo zou een Vlaamse versie van die spraakcomputer Nederlanders fouten aanrekenen voor hun ‘g’ en mogelijk als ze ‘zeven ‘ moeten zeggen en omgekeerd voor Vlamingen die bij de noorderburen getest worden.
Ik begrijp dat landen bijzonder strenge maatregelen treffen, zoals de Australiërs (ook Nieuw-Zeelanders o.a.) doen met goederen die het land worden binnengebracht voor de ecologische stabiliteit. Perfect begrijpelijk, maar een Ierse die de Engelse taal spreekt, al twee jaar een knelpuntberoep uitoefent EN getrouwd is met een autochtoon, vind ik wel heel bizar. Helaas zijn er in België ook regelmatig zulke wantoestanden. Ik besef dat een land, gemeenschap zijn onderdanen helpt en het economisch zwaar te verduren zou krijgen als er een plotse influx is van hulpbehoevende personen, maar een mens afrekenen op zijn ras, afkomst, geaardheid, sexe (of zelfs religie) kan er bij mij hoegenaamd niet in. In welke mate ben je beschaafd als je je domein afbakent, je grens regelmatig geplast en niemand zonder een wachtwoord binnenlaat?  Dat je hulpbehoevenden letterlijk laat sterven voor je poorten? Je hebt uiteraard allianties en in dat geval gaan de deuren wel open.

Pff, wordt weer tijd om dit hoofdstuk af te sluiten…

Ohja, nog even wat goed nieuws (al maakt het bitter weinig uit, zelfs geen doekje tegen het bloeden).

Even ter verklaring, ik startte dit schrijfsel een dag voor publicatie, maar vond die 08-08 in de titel te mooi om te laten verdwijnen. Kleine bijlage, toegegeven dat ik opnieuw slechts het laatste paragraafje gelezen heb. Heb nog niet nagedacht over numerologie maar het neigt naar astrologie, lijkt me.

Een rondje nieuws

Ze maken het de gemiddelde humorist tegenwoordig niet moeilijk meer. Hoewel ik mijn bedenkingen vaak al maak bij de titels die bepaalde artikelen meekrijgen , aka clickbait, heeft de inhoud van de meeste artikelen nog een hoger ‘wow’, ‘serieus?’ of ‘wtf’ gehalte waarbij je je terecht begint af te vragen hoe het eigenlijk gesteld is met onze menselijkheid.

Laten we beginnen met een optreden van Nederlandse rapper Boef. Op zaterdag werkte hij zijn set af. Niet bepaald op het meest ideale moment geprogrammeerd, namelijk 17u. Hij moest na enkele nummers zijn optreden staken nadat er enkele toeschouwers onwel werden. Boef zei achteraf terecht dat veiligheid boven alles gaat. En nog werd hij op sociale media afgeschoten. Wel, nu even alles in zijn context plaatsen. Het festival heet Sfinks Mixed sinds 2013 en vanaf toen is het festival gratis en werkt grotendeels op basis van vrijwilligers. Als een mens begint te klagen omdat een artiest slechts enkele nummers gespeeld heeft terwijl er gewonden gevallen zijn… En dat op een evenement dat gratis is!

Onder de rubriek ‘ik verzin het niet’ speelde volgend feit zich af in Berlijn. Even buiten beschouwing gelaten dat ik een tas op of aan een fiets al niet onmiddellijk naar de politie breng, blijken er toch personen dit te doen. Ok, eerlijke vinder brengt de tas naar de politie. Aan de hand van persoonlijke gegevens in de tas kunnen ze de eigenaar opsporen. De inhoud van de tas bevat echter 22 goudstaven en drieduizend vijfhonderd euro cash. Maar de fiets stond op slot. Tussen haakjes, de ‘eerlijke’ vinder heeft volgens de Duitse wetgeving recht op drie tot vijf procent en de politie eiste een opslagvergoeding van tien procent. Als je je zo’n nalatigheidje kan veroorloven… Ik zal me dit indachtig houden als ik na het winkelen even snel nog een andere winkel binnenstap en mijn fietstas vol producten achterlaat…

Een hele resem aan economische artikelen ga ik niet op in gaan. Wel een kanttekening dat vele Britten de impact van de Brexit niet correct ingeschat hebben en vooral op basis van een enkel standpunt voor gestemd hebben.

Op sociale media kwam een hele golf van verontwaardiging, verwijtingen, beschuldigingen van ‘immoreel gedrag’ vanwege een foto van de jongste dochter van de president van Kirgizië. Het land heeft een oppervlakte van tweehonderdduizend vierkante kilometers, ter vergelijking Groot-Brittannië telt tweehonderdveertig vierkante kilometers en België slechts dertigduizend. De helft van het blijkt boven de drieduizend meter te liggen, ligt ten zuiden van Kazachstan en ten westen van China (de andere stannen die het begrensd zijn Oezbekistan en Tadzjikistan). Misschien een belangrijk detail: 75% is moslim en 20% Russisch orthodox en heeft nog geen zes miljoen inwoners (2016, volgens de wiki-pagina althans). Nu blijkt er heel wat te doen om borstvoeding in verschillende middens, zowat alle iets te fanatieke gelovigen. Dat deze jonge moeder graag een foto met de wereld deelt waarin ze schaars gekleed borstvoeding geeft, lijkt me toch een beetje overdreven dat er zoveel heisa over ontstaat. Tja, ze is presidentsdochter, en dan? En de kledij die ze draagt is minimalistisch, geef ik toe, maar een dagje aan het strand, zal je evenveel of meer zichtbaar vlees opleveren. Ik keur niet goed dat alles openbaar moet zijn, maar als zij daarvoor kiest, wie zijn haar ‘volgers’ dan om hierop te reageren. Een simpele klik op ontvolgen (als het zo heet) volstaat. Maar nee, iedereen moet en zal zijn/haar zegje doen. Ik bekijk even haar foto, zie vooral een mooie sleeve (tattoo) gevolgd door nog twee andere foto’s waarbij ze borstvoeding geeft. Zonder de ‘aanstootgevende’ foto had zij nooit bekendheid verworven in de westerse wereld. Ik geef toe dat er teveel foto’s circuleren op het web van baby’s etc maar ja, een trotse ouder moet toch over voldoende materiaal beschikken om later hun kroost ongemakkelijk te maken tijdens familiefeesten of als een liefje langskomt…

Volgende titels deel ik puur en alleen omdat ze de nieuwsgierigheid van de mens benadrukken, niet om hun nieuwswaarde: Plassend hondje leidt tot burenruzie: man in elkaar geslagen met tuinmeubelen, Een spin op de arm tijdens live-uitzending? Daar heeft deze uiterst professionele reporter geen last van, Gratisverhaal lokt ‘de wereld’ naar Boechout (jawel, hetzelfde festival als eerder vermeld), Dit zijn de knapste mannen ter wereld (volgens de wetenschap). Tja, ook deze lijst is eindeloos.

Ohja, eerder deze week werd Vlaanderen opgeschrikt door een landkaart die weergeeft welke gebieden jachtgebied zijn. Door verouderde wetten, is het toch wel buiten proportie gegroeid. Blijkt dat vroegere (groot)grondbezitters zich het recht op verkochte gronden toch nog konden toe-eigenen als jachtgebied. Omdat het hierbij niet gaat om een centrale databank die de eigendom bepaald, bleken veel tuintjes, begraafplaatsen, ziekenhuizen en hun parkings plots jachtgebied te zijn. En jawel, als je je eigendom wil laten schrappen als jachtterrein moest je je aanbieden op een bepaald kantoor (waarvan weinigen ook nog maar gehoord hadden, het arrondissementscommissariaat, een typisch dicteewoord, lijkt me zo) met je eigendomsbewijs. Veertienhonderd Vlamingen hebben dit ook daadwerkelijk gedaan. Het is eigenlijk wel een typerend iets. Het komt in het nieuws en plots wordt het een rage, denken ze nu echt dat er iemand, traditioneel jagerskostuumpje aan, met bijbehorend hoedje en honden, over hun afsluiting gaat kruipen? Of over duidelijk aangegeven privé-eigendom of woonwijken gaan struinen? Je moet van niets meer verschieten heden ten dagen, vooral niet van steigerende mensen die zich steeds benadeeld voelen. Hierbij refereer ik graag naar het gratis festival en wijs er op dat mensen zich al te goed bewust zijn van hun rechten maar amper van hun plichten. Met die plichten doel ik vooral op leefregels die je menselijkheid aantonen. Misschien zelfs zoals de tien geboden, de laatste versregels althans, die waarschijnlijk menig vrome religieuzen (en vele anderen) ontgaan zijn.

Hmm, het klinkt bijna alsof ik verzuurd ben of tegen alles in opstand wil komen. Tja, ja en nee. Op dat vlak zal ik in de buitenwereld me zo camoufleren dat ik niet of zo min mogelijk opval. Deze blog is nog steeds om mezelf te kunnen uiten, en mezelf te leren kennen. Ik zoek geen reacties of (eindeloze) discussies te ontketenen. Ik geef gewoon mijn visie op wat ik zie, hoe ik de wereld ervaar. En daarbij kan ik helaas niet echt gelukkig van worden.

Carnaval in de tour en bij IS

Volgens Knack heeft Interpol een lijst opgesteld van 173 opgeleide IS terroristen… om zelfmoordaanslagen te plegen. Mijn eerste vraag is hoe ze aan dat nummer komen. Werden er 500 gerekruteerd en hebben er enkelen hun opleiding wat te grondig uitgevoerd? De meeste van de recentste aanslagen werden gepleegd door personen die al geruime tijd in het land woonden. Anderzijds kwam ook in het nieuws dat IS-leden het ingenieuze idee kregen om zich als vrouw te verkleden… Mocht het je ontgaan zijn, zorg even dat je die slok koffie of eten doorslikt, en kijk hier. (je was gewaarschuwd!)
Ondertussen zal het al een pak moeilijker zijn om Europa binnen te geraken ondanks dat je de mensheid nog meer gaat bespotten met je jezelf carnavalesk te kleden (de Stoet van de Voil Jeanetten in Aalst is er niks tegen – vooral omdat die mannen vaak zelfs hun benen scheren).

Wat me ook is opgevallen is dat iedereen zijn zegje moet en kan doen. In dit geval spreek ik over de podcasts van Lance Armstrong en Sven Nys. Niet dat ik hen hun recht op spreken wil ontzeggen maar om dat allemaal publiekelijk te maken, vooral dat laatste had niet gehoeven, regel dat onderling. Twitter inschakelen om een dialoog te houden… weer zoiets wat ik niet begrijp. Is het allemaal niet een beetje te triest aan het worden? Lance Armstrong wekte ieders sympathie op door kanker te overwinnen en dan verschillende keren de tour te winnen. Tja, niet op al te propere manier, maar hoe zuiver kan je zijn nadat je kanker hebt overwonnen? En hoe gedopeerd was de rest van het peloton? Er wordt continue gezocht naar producten en materialen die prestatiebevorderend werken. Denk maar aan de kleine bolletjes op de tijdritpakken van Sky. Zelfs aerodynamica wordt ingeschakeld om die honderdsten van seconden te winnen. Om nog maar te zwijgen van medicatie, de gekende producten staan op de zwarte lijst. Is het als wielrenner (of topsporter in het algemeen) niet bijzonder erg dat je dagelijks een hele apothekerskast moet binnenspelen om zelfs maar op gelijke voet te blijven met je concurrenten? Sporten is gezond, topsport is dat zeker niet! Topsport is slechts voor het volk, de hedendaagse ‘brood en spelen’.

En plots vind ik een bijzonder interessant stadje, Auroville. Hierbij ga ik afsluiten om me er wat in te verdiepen.

Edit: ik besef dat mijn blog ook publiek is. Ik tracht echter geen opinie te verkondigen of zeker niet te verkopen. En ik heb ook geen voorbeeldfunctie.

Wat ik dan weer niet begrijp…

Om de hoek van waar ik woon en dan een honderd meter in de straat is een restaurantje waar ik zelfs nog nooit geweest ben, of het moet voor mijn negende zijn geweest, memorabel was het alvast niet. Het etablissement in kwestie leek me altijd verdacht stil. Tot gisterenavond 23u30, toen plots André Hazes het aanwezige publiek het beste van zichzelf liet geven, het bleek toch om een luidruchtige bende van minstens vijftig personen sterk te gaan. We zijn ondertussen anderhalf uur later en de grootste klassiekers zijn de revue gepasseerd en tot overmaat van ramp een hele hoop carnavalskrakers, zoals die dan genoemd worden. Wat toch wat vreemd aandoet nadat we net een hittegolf achter de rug hebben, ik associeer carnaval vooral met koude.
Wat me dan vooral bezighoudt, is de vraag waarom er tijdens feestje met muziek het volume steevast op zijn luidst staat tussen 23u en 1u (of later)?
Is het om toevallige passanten uit te nodigen, wat me bij een privéfeest(je) niet de bedoeling kan zijn. Of is het gewoon omdat iedereen het zo gewoon is? Dat ze zogenaamd toewerken naar een hoogtepunt? Dat je voor 23u je kan occuperen met het converseren met lotgenoten en je volgiet tot het uiteindelijk elf uur is, de muziek oorverdovend wordt, en je plots toch hele conversaties wil aangaan… Wat alcohol al niet doet voor de doorsnee mens.

Er zijn trouwens een hele hoop zaken die me bezighouden. Waarbij ik probeer het nut in te zien van het hoe en waarom. Dadelijk volgen nog voorbeelden. Een eigen huis, een plek onder de zon, ik vermoed dat het om een trouwfeest gaat. Ik ben op de hoogte van een kennis die vandaag voor de kerk getrouwd is. Dat begrijp ik dan weer al te goed. Dat ze voor de wet en voor de kerk trouwen, gescheiden houden (verkeerde uitdrukking in deze zin). Zodoende kunnen ze de kosten spreiden van de bijhorende feestjes en kan je ook je gasten ietwat scheiden, mocht dat nodig zijn.

Soit, omdat ik toch wist niet meer te kunnen slapen voordat het hele feest achter de rug is, ben ik maar opgestaan. Ik heb nog wel wat vertaalwerk voor de boeg en ik had beloofd het voor maandagochtend bij de opdrachtgever in de inbox te droppen. Om mijn hongergevoel te stillen toch maar eerst aan het koken geslagen. Het was pas bij het opeten nadien dat ik een discrepantie opmerkte, of een idiosyncrasie, het is maar hoe je het bekijkt. Mijn ingrediëntenkaart vertelde me dat ik een ‘zomerse andijviestamppot met gehaktballetjes’ aan het bereiden was. Zomers en stamppot valt evenmin te rijmen in mijn woordenboek. Het feit dat je er – ocharme – drie zongedroogde tomaten moet aan toevoegen, maakt het hele gedoe niet plots zomers. Bij de omschrijving slagen ze het over een andere boeg, een mediterrane andijviestamppot… Italiaanse gehaktballetjes… tijm, oregano en marjolein toevoegen aan gehakt, maakt het Italiaans? Ze eindigen hun omschrijving met de woorden, ‘de tomaatjes hebben flink wat zonuren gehad en daarmee geven ze de stamppot een zomers tintje’, nou nou! De blokjes oude kaas en rode ui in zwarte balsamicoazijn en de aardappelen (ik moet toegeven dat het ‘a stroke of genius’ is geweest om Malta aardappelen te kiezen hier) maken het hoegenaamd niet meer mediterraans dan Nederlands. Ja, ik ben bekend met het begrip fusion in de culinaire wereld, en juich het zeker toe omdat het voor meer afwisseling zorgt in de keuken en je ingrediënten laat gebruiken die je anders niet of amper eet. Het gaat me echter om de beschrijving zomers die ik niet kan linken met stamppot. Vrij zware kost als stamppot is, kan ik nooit of te nimmer met de zomer associëren.

Wat ik al evenmin kan begrijpen is dat er net een minibusje door de straat scheurde en telkens driemaal claxonneerde terwijl hij/zij een café passeerde. Toffe geste voor de aanwezige klanten maar ik vrees dat de goede bedoelingen alleen irritaties opwekken bij de omwonenden alsook de uitbaters en het de aanwezige klanten niet of amper is opgevallen. Daarbij is het dus volslagen nutteloos.

Het nut inzien van een hele resem aan zaken is waar ik me vaak het hoofd over breek. Dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met ASS. Tijdens mogelijke gesprekken gaan de zogenaamde smalltalk onderwerpen aan me voorbij omwille van dezelfde redenen. Laatst was er een personeelsfeestje in het pand naast me (zonder muziek) met een foodtruck. Omdat er net een einde kwam aan de hete periode had ik buienradar gecheckt. Toen ik het eetstandje voorbijliep terwijl ze aan het opbouwen waren, dacht ik nog vriendelijk te zijn en hun te informeren over de aankomende buien. Dat kwam echter niet over mijn lippen. Mogelijk omdat ze reeds wisten en zichzelf geïnformeerd hadden over de regenkansen, anderzijds waren de eerste druppels die toen vielen van hele kort duur en volgende de zwaardere buien op het moment dat hun feestje net begon. Om maar te zeggen dat ik een hele hoop zaken niet zeg omdat het nutteloos zou kunnen zijn, ofwel overbodig, ofwel dat het nogal opdringerig kan opgevat worden.

Tijdens mijn laatste bezoek aan de psychologe zei ik nog dat er wel positieve aspecten verbonden zijn aan het extreem warme weer. Met name dat ik dan alles gemakkelijker van me af kan laten glijden en me minder druk maak. Waarschijnlijk door een combinatie van redenen zoals uitputting en dat zelfs overpeinzen uitmondt in overmatig zweten. Nu de temperaturen weer wat schappelijkere vormen heeft aangenomen en vooral aangenamer is, komen de nut-vragen weer opzetten alsof ze nooit zijn weggeweest. Ik bezondig me ook aan handelingen, uitspraken, e.d. die als nutteloos aanzien kunnen worden maar vaak hebben ze toch – voor mij specifiek – een belangrijk nut.

Zoals je wellicht weet, woon ik vlakbij de plaatselijke kerk in het centrum van een landelijke gemeente. Omdat er vlakbij een drukbezochte krantenwinkel is, heeft het een bijzonder aantrek van noorderburen die hun rookwaren komen inslaan. Zoals de meesten wel weten mag er in Nederland tegen de rijrichting in geparkeerd worden. Een grote meerderheid doet dit dan ook omdat er slechts 1 parkeerstrook aanwezig is op de rijbaan. In België mag je echter niet op die manier parkeren. Wat bij gevolg voor vrij gevaarlijke situaties zorgt. De Belgische bestuurder verwacht er zich niet aan, om nog maar te zwijgen van fietsers (vaak scholieren die hiervan al helemaal niet op de hoogte zijn) die plots een halve autoneus op de baan zien opdoemen, als ze al voldoende opletten. In een grensgemeente kennen veel inwoners dit merkwaardigheidje ondertussen wel. Ik wil hier geen rel veroorzaken maar elk land heeft zijn eigen verkeersregels hoewel de belangrijkste gelukkig vrij universeel zijn. In mijn vorige straat op de grens met Nederland dus, had enkel de Belgische kant een fietspad. Nederlandse fietsers maken hiervan hoegenaamd dus geen gebruik als ze in de andere richting rijden. Al te vaak kreeg ik verwensingen naar mijn hoofd omdat ik net wel gebruik maak van het fietspad. In België moet een fietser gebruik maken van het fietspad, zelfs al is er maar eentje aanwezig. Deze twee voorbeelden noem ik maar op om te zeggen dat iedereen vrij vastgeroest zit in zijn/haar gebruiken. En dat het bijzonder moeilijk is voor een mens om zich aan te passen aan de gewoonten en gebruiken van een andere cultuur, zelfs al wonen ze (letterlijk) over of naast (figuurlijk) elkaar zoals Nederlanders en Belgen in onze grensgemeente. Om maar te zwijgen van hoe velen zich op vakantie meer uitspattingen toekennen dan wanneer ze thuis zijn, als voorbeeld zal ik hier de vnl. Britse en Russische toeristen noemen in de mediterrane bestemmingen gedragen. Van de Russen weet ik het niet onmiddellijk maar van de Britten weet ik dat zij op hun thuisfront vaak even uitbundig uitlaten tijdens het uitgaan. Stereotiepen zullen er altijd zijn, zaken die je toch om de een of andere manier afstandelijk(er) maakt van een ander. Hoe vaak gebeurt het niet dat je net landgenoten (bewust of onbewust) opzoekt op vakantie? En dat terwijl vakantie net bedoeld is om weg te zijn van de dagelijkse sleur. Om toch tegen elkaar in de dezelfde taal te kunnen zeuren over plaatselijke gewoontes of voeding? En dan moet je je eens afvragen hoe wij, als Belgen (of Nederlanders) net bijzonder weinig verdragen van andere gewoontes en culturen (de lokale pita-, pizza-, hamburgerketen of Chinees/Japanner/Indiër buiten beschouwing gelaten).

We schrijven onszelf vaak meer uitzonderingen op de wet toe dan we andere ooit willen toekennen. Om een klein voorbeeldje te noemen, de parkeerplaatsen over mijn appartement. Ja, ik zeg het, ik zie enorm veel, of het valt me gewoon op, wie zal het zeggen. Toegegeven dat het een vrij lastige verkeerssituatie is omdat je rechts van de kerk via dezelfde inrit de parkeerplaats kan verlaten. Links van de kerk hebben ze een soort rotonde gemaakt met acht parkeerplaatsen in het midden, dus met eenrichtingsverkeer, 1 oprit en een aparte uitrit. Om het moeilijk te maken hebben ze een strook vrijgelaten voor de kerk tussen beide parkings, inderdaad, voor de ceremoniële voertuigen. In de drie maanden dat ik hier nu woon heb ik amper vijf ceremoniële voertuigen gezien op die plek. Anderzijds al honderden gewone voertuigen tot zelfs drie pakketdienstleveranciers die er ’s middags een rendez-vous-plaats van maken. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat iedereen een eigen opvatting heeft over parkeren, zo blijkt. De ene zorgt ervoor dat zijn voertuig niet meer op de rijbaan staat, anderen nemen dit minder letterlijk op en vinden dat 80% meer dan voldoende is. Want ja, denken ze dan, niemand gaat toch bewust tegen mijn wagen rijden? Ik heb reeds ongelukken (kleintjes met slechts beperkte blikschade) zien gebeuren. Zo reed er iemand achterwaarts uit de parkeerplaats, voldoende rekening houdend met de inrit van de parking die hij/zij daardoor benaderde. Nu stond er langs haar zijkant iemand te wachten om via die inrit de parking te verlaten. Wettelijk gezien is de bestuurder in fout die de parkeerplaats verlaat. Maar wie houdt er rekening met een situatie die zich niet zou voordoen als de tegenpartij zich aan de regels houdt? De bestuurder die het voorviel in ieder geval nu, en ook degenen die in de omgeving wonen en de gevaren kennen. Al te vaak gebeuren dezelfde stoten (opzettelijke woordkeuze). Iedereen heeft zijn/haar eigen interpretatie van de wet, regels, normen en waarden. De eerste persoon zal zeggen dat het ongeluk niet had voorgedaan als de tweede persoon de letter van de wet had gevolgd. De tweede persoon ziet zichzelf niet als in fout omdat hij/zij zijn overtreding – wettelijk gezien – nog niet heeft begaan en een bestuurder altijd alert moet zijn. Stel je nu eens voor dat je persoon 1 bent, hoe zou jij reageren? En hoe reageer je als je persoon twee bent. En zeg nu, dat zou mij nooit overkomen, want ik zie het al te vaak gebeuren, met alle soorten en merken voertuigen evenals nationaliteiten. Dat er verkeersregels moeten zijn, staat buiten kijf. Dat je gefrustreerd wordt omdat een ander bestuurder zich asociaal gedraagt, zorgt voor meer negativiteit bij jezelf, dan bij elk ander persoon. Je moet je echter niet nodeloos druk maken in de fouten en ergernissen van anderen. Dat een wagen half op de baan parkeert, of iemand op een drukke baan stilstaat om iemand uit te laten stappen vlak voor de bakker terwijl er zich een hele file opstapelt, zal je niet gelukkig maken. De wet ziet dit soort fouten slechts als kleine inbreuken. Enerzijds begrijp ik wel hoe verkeersagressie zich ontwikkeld. Anderzijds is de wet de wet en behoor je je er naar te gedragen. Ohja, de parkeerplaats is met parkeerschijf. Vooral op maandag en dinsdag wordt er een bezoekje gebracht door een agent en het is frappant hoeveel mensen zich verbazen. Ik was slechts vijf minuutjes bij de bakker, krantenwinkel, etc. Een mens laat zichzelf veel meer toe dan het een ander toestaat.

Als iedereen toch zijn eigen interpretaties heeft, zelfs als de wet zwart op wit bepaald is, maakt het leven nog gecompliceerder. Hoe moeilijk is het dan om de waarheid te achterhalen? Hoe moeilijk is het dan om eigen fout toe te geven? Hoe moeilijk is het om menselijk te blijven? Om een ander ook wat licht te gunnen, om een ander ook te laten leven, plezier te hebben, etc. Hoe moeilijk is het om niet egoïstisch te zijn? Of te blijven! Want als iemand een wet overtreedt, geldt het voor mij ook niet meer (in beperkte mate uiteraard).

Een andere frustratie is de negatieve reacties op vluchtelingen, nieuwe Belgen (of Nederlanders) of migranten in het algemeen. Terwijl er amper nog commotie ontstaat als een hooggeplaatst politici buitensporige premies opstrijkt, graaipolitiek, e.d. gaan we toch beenhard zijn en blijven tegen mensen die het nog moeilijker hebben dan onszelf. Dat er profiteurs tussen zitten, kan ik begrijpen, die heb je ook bij migranten (plottwist, welke groep dacht jij eerst aan? Bevooroordeeld ofzo? 😛 ). In Ijsland hebben ze tenminste stalen ballen en hebben ze sjoemelende bankiers achter slot en grendel gestoken en zijn zodoende uit een diepe crisis geraakt. Dat een vrij kleine gemeenschap als Ijsland daarin slaagt, zou vele landen moeten inspireren. Helaas, denken de politici in vele landen dat ze ongenaakbaar zijn. Tja, ondertussen komen steeds vaker bepaalde wetten bovendrijven die amper ten dienste zijn van het volk maar eerder hunzelf. Hoe crimineel zijn zulke handelingen? Horen zij niet het volk te vertegenwoordigen?
Blijkbaar gedoogd de Vlaming sjoemelende politici zodat ze zelf ook bepaalde wetten naar hun hand of naar hun eigen letter kunnen interpreteren. Als je in zo’n samenleving leeft, wat hebben wetten dan nog voor zin? De kloof tussen rijk en arm wordt steeds groter. De arme, brave burger zal steeds de dupe zijn. Wel enorm fascinerend dat de overgrote massa zich niet tegen hen keert, maar wel naar andere zondebokken zoekt.

Goh, misschien toch maar aan mijn vertaalproject beginnen om mijn zinnen te verzetten…

Taalproblemen – communicatie ‘issues’

Ter voorbereiding op mijn verhuis bekeek ik de laatste tijd verschillende opgenomen programma’s. Heel vaak zijn het programma’s op BBC. Sommigen op Canvas en een aantal op de commerciële zenders hoewel ik twee keer nadenk voor deze op te nemen. De reclameblokken verbrodden veel en je moet je opname enkele minuten voor tijd laten starten en zolang mogelijk (15min) gunnen. Helaas lopen programma’s zo uit dat als ik eenmaal een einde heb gemist, ik de volgende aflevering eerst doorspoel of ditmaal wel alles erop staat of de hele serie wordt zonder boe of ba gewist.

Ik heb me ondertussen afgeleerd om me te laten afleiden door ondertiteling (bij Engelstalige programma’s), wat bij Scandinavische series lastig is. Ondertiteling is handig als je gehoor niet optimaal werkt want met de vertaling en de hele verhaallijn zal je veel missen. Waar ik me vandaag weer aan stoorde is het groeiend fenomeen om Engelse uitdrukkingen te gebruiken terwijl de uitspraak ronduit abominabel is. Blijkbaar werken mijn talen afzonderlijk, ofwel alles in het Engels of alles in het Nederlands. Een Nederlandstalig boek lezen met een Engels programma op de achtergrond (of omgekeerd) verwart me mateloos. Enkele voorbeelden over Engelse uitspraken in de Nederlandse taal waarbij ik toch even moest nadenken wat er juist bedoelt werd. Zo bekeek ik vanmiddag het wielrennen toen de commentator plots, en uit het niets, ‘core stability’ (rompstabiliteit) in een zin opnam. Waarschijnlijk vakjargon in het wielrennen maar ik betwijfel hoeveel percent van de kijkers dit niet hebben kunnen plaatsen. Tijdens een voetbalwedstrijd zijn de voorbeelden legio. Bournemouth wordt vaak ‘Burn’mouth of wordt de ‘mouth’ uitgesproken zoals mond. Mijn favoriet en degene die het meeste hersenactiviteit nodig had was toen er tijdens een dartswedstrijd gezegd werd dat een speler ‘topzaad’ nodig had. Na enkele minuten werd me duidelijk dat er ‘tops out’ werd bedoeld, dat je een spelletje uitspeelt door dubbel twintig te gooien. Nu ik eraan terugdenk zei ie ook een keer een getal verkeerd in het Engels. 167 werd plots ‘one hundred and seventy six’.
De Engelse taal is iets vreemd, dat besef ik, maar als je over een woord niet zeker bent of twijfelt aan de uitspraak, ga je die woorden toch niet gebruiken als er een groot publiek aanwezig is? Voor degenen die de Engelse taal machtig zijn, volgt hier een mooi gedichtje over de diversiteit van de taal, verschillen in uitspraak, en dergelijke. Veel succes!

De wetten van Murphy – just my luck

Kleine bloemlezing over mijn vriend Murphy. Ondanks het feit dat ik jarenlang in Ierland heb doorgebracht, heeft me dat niet geholpen, net omdat diezelfde Murphy eigenlijk een Amerikaanse ruimtevaartingenieur was. Luck of the Irish denied…

Geen zin hebben om te koken en staalhard ontkennen dat je honger hebt. Toch toegeven aan de primaire behoefte om er dan achter te komen eerst een half uur afwas staat te wachten omdat de vaatwasser zijn werk nog niet gestart heeft.
De radio aan zetten en de laatste noten weerklinken van je favoriet liedje. Het betreffende cd’tje zoeken en niet kunnen vinden.
Je neus jeukt of er zit een vuiltje in je oog als je net pepers gesneden hebt (wat er ook gezegd en geschreven wordt, het wassen van je handen er vlak na, werkt onvoldoende). Er is waarschijnlijk een oorzakelijk gevolg dat je ogen tranen na het snijden van de ui vlak voor je aan de peper begon.
Ruim de tijd uittrekken om je klaar te maken om in de dying minutes een grote boodschap te moeten doen, toch iets teveel uien gesneden… Toch nog je vervoermiddel halen of afspraak tijdig bereiken maar dan blijkt vervoer vertraagd of je afspraak daagt later op dan jezelf.
Iets volledig onder de knie hebben tot er iemand op je vingers kijkt. Vaak ook als je net iemand verteld hebt dat je het kan.
Een afspraak annuleren of verplaatsen vanwege een bepaalde reden en de volgende wel nakomen hoewel je dan net meer redenen tot excuus hebt.
Een Freudiaanse verspreking als je ernstig bent/wilt zijn. Gevolgd door of voorafgaand aan een intentionele grap die niet aanslaat.
Een thema volledig beheersen tot een leek vragen stelt en je jezelf in vraag stelt (ervaring via helpdeskfuncties). Ook bekend van het gezegde, ‘net als je denkt alles gehoord/gezien te hebben,…’
Een tv-programma opnemen en het begin of einde missen (uiteraard de eindeloze reclameblokken uitvoerend vervloekend). Ofwel extra tijd instellen om zeker niets te missen als programma wordt geannuleerd, werd verplaatst naar ander tijdstip of vertraagd door extra nieuwsuitzending.
Op het einde van de dag in bed een boek lezen om zo je ogen te vermoeien en sneller in slaap te vallen. Anderzijds een film opzetten en drie keer nooit het laatste uur bewust mee te maken.
Vroeger of tijdig gaan slapen als je de volgende dag absoluut fris moet zijn, lukt niet. Alle pogingen om dit toch te laten slagen, keren zich tegen je. Tijdens avonden, voorafgaand aan afspraak-loze dagen, slaap als een roos. Als het echt tegenzit haal je met moeite het 19u journaal en word je ’s morgens vroeger dan anders wakker terwijl je had kunnen uitslapen.

Het leven van een cynicus gaat niet over rozen. (Jawel, dit staat zwart op wit in mijn diagnostisch verslag.) Het zelfs maar voorstellen of jezelf indekken tegen allerhande doemscenario’s, heeft me al wel vaak positief verrast. Ik vind mezelf ook geen pessimist maar een realist. Ik kan me trouwens niet inbeelden hoeveel moed een optimist moet hebben in deze tijden, in deze wereld. Kortom, een optimist moet in mijn ogen wel iemand zijn met een hoop desillusies. Dit gezegd zijnde, heb even opgezocht wat een cynicus is, en dat heeft me wel verrast. De filosofie (tot de vijfde eeuw althans) boeit me wel en zal hierover zeker verder verdiepen. Korte introductie (wiki): de cynicus verwerpt alle wereldse rijkdom en culturele gewoontes. Het gaat om een leven te leiden dat trouw is aan de natuur en getypeerd kan worden als een ‘waar’ leven, namelijk een leven dat zich volledig bewust van zichzelf is en daardoor ook geen schaamte of verborgenheid tegenover derden mag tonen.

  1. Het doel van het leven is ‘eudaimonia’ en heldere zelfkennis. Men is dus vrij van de schijn, rook of mist (τύφος) die staat voor onwetendheid, onredelijkheid en bedrog.
  2. Eudaimonia wordt bereikt door te leven in overeenstemming met de natuur zoals die begrepen wordt door de menselijke rede. Toch wijken ze hier af van andere stromingen uit die tijd. De mens onderscheidt zich niet zozeer door zijn redelijkheid, maar door zijn dierlijkheid.
  3. De te vermijden rook (τύφος) wordt veroorzaakt door foute waardeoordelen die leiden tot negatieve emoties, onnatuurlijke verlangens en een ondeugdzaam karakter.
  4. Eudaimonia is afhankelijk van autarkie (αὐτάρκεια), onverstoorbaarheid, voortreffelijkheid (ἀρετή), liefde voor de mensheid, parrèsia of waarheidsspreken (παρρησία) en onverschilligheid tegenover de wisselvalligheden van het leven (ἁδιαφορία).
  5. Men bereikt dit geluk en deze helderheid van geest door ascetische praktijken (ἄσκησις), die ervoor zorgen dat men vrij is van invloeden die onnatuurlijk zijn, zoals rijkdom, roem en macht. Zulke praktijken zijn vaak terug te vinden in de anekdotes over de cynische filosofen.
  6. Een cynicus typeerde zich door schaamteloosheid (Αναιδεια) en legt de culturele wetten, regels en gewoonten naast zich neer.
  7. Volgens Michel Foucault typeert de cynische leer zich dan ook door drie grote praktijken: de kritische preek, het schaamteloze gedrag en de provocerende dialoog (denk aan de confrontatie tussen Alexander en Diogenes).

Nachtelijk vertier, ofzoiets…

Door omstandigheden veel te vroeg wakker geworden. Anderzijds vraag ik me af op ik wel geslapen heb tout court. Om in slaap te vallen zet ik de radio aan of zoek ik een thema op youtube en laat het zijn ding doen. Net na 1 uur viel het netwerk uit en was ik plotsklaps klaarwakker. Onmiddellijk getracht om dit te herstellen maar later bleek zelfs de route op zoek te zijn naar hetzelfde netwerk. De radio ook maar aangezet. Het mocht niet baten. De bovenkamer was in full operation en niet van plan om opnieuw een rustig modus aan te nemen. Eerste keuze: koffie of thee? Toen bedacht ik dat ik nog een heel arsenaal aan groenten heb die dringend verwerkt moesten worden, dus werd het een soepje. Voor de geïnteresseerden een tomaten-groentesoep met garam masala en verse kruiden (oregano, krulpeterselie, etc). Ondertussen met een kop soep naar het voetbal aan het kijken (WK voetbal dames u20 in Papoea-Nieuw-Guinea) en Mo Hayder’s Poppenspel (sinds lang nog eens een boek lezen in het Nederlands al erger ik me groen en blauw aan de vertaling). Tijdens mijn verblijf in Ierland vaak in de bib gezeten. Eenmaal terug in België werd me al snel duidelijk hoe amateuristisch de meeste vertalingen zijn. Soms lees je dan een zin, kijk ietwat peinzend, herkent de uitdrukking of gezegde rechtstreeks uit het Engels. De Vlaamse en Nederlandse schrijvers/schrijfsters krijgen nog wel mijn aandacht. Dit boek vond ik toevallig terug uit een stapel ‘nog te lezen’. Beland op pagina 13 heb ik me toch al een aantal keren achter de oren gekrabd.

In verband met die frustraties van naar het Nederlands vertaalde Engelse boeken, toch even een bedenking. Toen ik begon met zelf stukjes te schrijven, was dit in het Engels. Geen idee waarom maar ik kon me beter uitdrukken. Het leek alsof de Engelse taal meer divers is, dat de woorden die ik bedoel wel de juiste betekenis hebben en in het Nederlands vaak niet. Hmm, if that makes sense.

Het enige probleem met een nachtelijk slaaptekort is dat ik het gedurende de dag zal moeten bekopen. Lastig is dat ik mijn grenzen niet ken en vaak ook niet aanvoel. Het is pas wanneer ik echt uitgeput ben, dat ik besef beter in bed te kruipen. Dat werkt ook omgekeerd, als ik in bed lig en wakker wordt zonder op de klok te kijken, weet ik niet of voel ik niet aan of ik uitgerust ben. Daardoor komt het regelmatig voor dat ik soms 16u slaap en 8u wakker ben. Soms komt het dan weer voor dat ik 16u slaap en 24u wakker ben, ik bezie dat als een periode dat ik dubbele shiften draai oftewel de anderhalve dag regeling. Het probleem begint als je een belangrijke afspraak hebt. Je kan hier en daar wel een beetje schipperen maar dan begin je opnieuw (of nog verder) over je grenzen te gaan. Tja, en dan zijn we opnieuw bij de titel van vorige blog aanbeland.