Zou een heel klein beetje oorlog…

Pff, had beter in mijn vorige bericht weggelaten over Trump. Meneer houdt zich niet aan zijn script wanneer er een vraag gesteld wordt over Noord-Korea en toont zijn psychopathische aard. Noord-Korea reageert dan dat Trump alleen luistert naar brute kracht en waarschuwen alvast voor half augustus Guam te viseren. Guam, bijna vijf keer kleiner dan Luxemburg (Groothertogdom), een klein eilandje in de Grote Oceaan en onderdeel van Micronesië, werd in 1521 voor het eerst geconfronteerd met de westerse wereld toen Magellaan er binnenvoer. De Spaans-Amerikaanse oorlog (1898) zorgde voor een halvering van de lokale bevolking. En door de stoere taal van hun tegenwoordige opperhoofd belooft weer weinig goeds voor de inwoners vanwege Andersen Air Force Base (stiekem benieuwd naar de cijfers/trends van bezoekers van de website). Het moge duidelijk zijn dat de zowat 163 000 Guamezen zich lokaas voelen. De basis zou zo’n 7 000 militairen huisvesten. We zijn bijna half augustus en mogelijk wordt mijn verjaardag (15e) de datum dat wereldoorlog drie uitbreekt…

En wederom krijgen we de goede raad om de politiek in te gaan. Blijkbaar volstaat het riante loon niet en kan er zonder veel problemen onkostennota’s ingeleverd worden.

Het volk is resistent geworden aan de gewone medicatie (en de wereld en politiek helpen ook niet om je levenskwaliteit te bevorderen) en dat uit zich in een verdubbeling van zware medicatie. Ik heb tijdens mijn opname ook vrij zware middelen geslikt maar ben toch blij dat ik nu bijna een jaar antidepressiva-vrij ben. Het verdovend effect is gelukzalig voor een tijdje, maar de meesten beseffen niet dat deze slechts tijdelijk werken – en net als drugs (de illegale soorten) – steeds grotere dosissen vereist zijn. Uiteindelijk slikte ik een cocktail van vier verschillende, en van elke soort de maximale hoeveelheid. Het helpt om je uit een depressie te halen. Wanneer je enigszins opnieuw je bovenkamer wenst te gebruiken, zal je moeilijkheden ondervinden omdat je concentratieproblemen zal hebben. Vandaar dat ik resoluut en op eigen initiatief gestopt ben. Chronische pijnen en kankerpijnen zijn niet te minimaliseren en deftige medicatie is noodzakelijk. Helaas werkt de farmaceutische wereld amper aan nieuwe en gezonde(re) alternatieven wegens onvoldoende rendabel en kans op compleet verlies van investering.

Nog zo’n WTF artikel over vluchtelingenkampen in Canada. De gevolgen van de aanstelling van een bepaalde zakenman als president begint zijn tol te eisen. Is het niet bijzonder dat je wel recht hebt op asiel als je de grens illegaal oversteekt en niet als je het volgens de wet doet? Het kan er bij mij alvast niet in. Ja, ik heb enkele afleveringen gezien van Border Patrol Canada en begrijp het merendeel van de opgelegde regels. Als je levensstandaard plots halveert, om welke reden dan ook, en als je enkele kilometers (of honderden of zelfs duizenden) ‘reist’ het toch tot een acceptabel niveau is, doe je dat toch, niet dan?

Een volgende in hetzelfde WTF-lijstje is de beslissing om de Giro (Wielerronde van Italië) drie dagen in Israël te laten doorgaan. Ik ga hier zelfs nog niet ingaan op het Arabisch-Israëlische conflict. Soit, de Federale Overheid is alvast duidelijk over hun reisadvies. OK, het gaat om de editie van 2018. Weet wel dat het Arabisch-Israëlische conflict startte op 15 mei 1948 en uiteraard nog steeds loopt. Vorig jaar werd bekend dat de VS de komende tien jaar 38 miljard dollar steun geeft aan Israël. Rarara, wat gaan die doen met die injectie? Laat ons stellen dat ik vermoed dat het conflict binnen tien jaar uitgevochten is (met hetzelfde lot voor de Palestijnen als de indianen in de VS beschoren was)…

Helaas was er weinig goed nieuws te rapen de voormiddag. De man met de pet mag/moet tegenwoordig al tevreden zijn met het kleinste straaltje geluk. Of moet ik zeggen, het ontbreken van ongeluk?

Een processie… voorwaarts of achterwaarts?

Iedereen zal het wel kennen of al meegemaakt hebben. Je maakt je iets eigen, leert iets, past je leven positief aan, of wat dan ook, maar plots merk je dat iets anders naar het negatieve balanceert. Alsof je brein het niet meer aan kan, je harde schijf een vorige studieonderwerp gewoon overschrijft.

Ik krijg het idee dat ik bezig ben aan de processie van Echternach. Al haal ik vaak door elkaar of het twee of drie stappen vooruit is… Net omdat je amper merkt vooruit te gaan, blijken de stappen terug steeds te veel. Hoewel het ook zorgt voor extra energie om volgende keer net beter te doen. Je leven organiseren of strategieën ontwikkelen gaat met vallen en opstaan. Af en toe moet je vallen om er dan sterker uit te komen en om progressie te blijven maken. Soms is het echter je leven/strategieën aanpassen om het hoofd boven water te kunnen houden. Het is een kwestie van interpretatie. Mijn psycholoog zou er morgen een wending aan kunnen geven die ik me reeds kan inbeelden. Maar zo simpel ligt het niet. Net als ik me minder goed voel en merk dat de spiraal neerwaarts neigt, krijg ik net meer energie. Uiteraard tot een bepaald niveau want anders heeft het gewoon enkele dagen nodig tot de batterijen opnieuw opgeladen zijn en de frustratie tijdelijk naar de kelder verwezen zijn.

Het is en blijft tegenstrijdig. Als ik me goed voel, hoef ik amper naar iets te kijken. Als ik echter al kleine signalen opmerk, vaak gaat het dan over vermoeide ogen, stijfheid in rug/nek, en de gebruikelijke hoofdpijn, begint het anticiperen om me zolang mogelijk sociaal aanvaardbaar te gedragen. Het zoeken naar oplossingen die me naar de buitenwereld beschouwd wordt als (relatief) normaal. Tegen het einden van de negatieve spiraal is mezelf opsluiten de enige optie. Het is waarschijnlijk duidelijk dat ik het vaakst vertoef in de schemerzone tussen goed en kwaad en om het nog ingewikkelder te maken met ups and downs, het gekende jojo-effect.

Ik heb ondertussen geleerd om met de meeste tegenslagen op een deftige manier om te gaan. Helaas heb je niet alles onder controle (het weer, omgevingsgeluiden, etc). Het weer is iets dat me loom maakt, lui zelfs, maar ik weet dat ik mezelf niet moet aanzetten tot inspanningen omdat ik dan mezelf meer kwaad dan goed doe. Ik kan op die momenten beter alles laten en hopen dat er geen onherstelbare fouten gebeuren want dan treed ik wel in actie. Wat dan ook weer zijn repercussies heeft.

Zoals met het weer heb ik steeds enkele dagen nodig om me aan te passen. Het feit dat ik op het bovenste appartementje woon van een vrijstaand huis, zorgt al snel voor hoge temperaturen. Net omdat ik tijdens grote hitte mezelf niet in actie kan brengen, verschuift mijn dag/nachtritme. Als de nacht verkoeling brengt, kan ik ook weer een beetje deftig functioneren. Na enkele dagen kan ik opnieuw het dagleven aan. Spijtig genoeg is het Belgische weer vaak maar van korte duur, zowel goed als slecht weer (hoe je die goed en slecht ook voorstelt). Datzelfde weer zorgt voor een verminderde eetlust wat ook zijn specifieke problematieken met zich meebrengt.

Niet alleen is het nu opnieuw ver boven mijn comfortzone qua temperatuur, het gebouw vlak naast me krijgt een nieuw dak. Vanochtend vroeg werd gestart met het niet al te subtiel verwijderen van de oude dakpannen. Ik kan het wel plaatsen omdat het ook eigendom is van mijn huisbaas en dat in het pand naast me een organisatie huist die dagopvang verzorgt voor mentaal gehandicapten. Het nadeel is dat de tijdelijke verkeersborden aangeven dat het tot eind volgende week zal duren. Achja, alles heeft zijn voor- en nadelen. Zo is er verminderd stop and go (vooral de oudere auto’s maken nogal vaak irritante, monotoon gebrom) en doorgaand verkeer vanwege het krantenwinkeltje enkele huizen verder. Anderzijds staat de vrachtwagen van de dakwerken wel regelmatig te draaien omdat de kraan zijn werk moet doen.

Morgenvoormiddag opnieuw langs de auticoach/psycholoog. Op vrijdag komt de RTH begeleidster langs na een vorige geannuleerde afspraak. Ik probeer nooit twee afspraken op dezelfde week te plannen. Ondanks de aanhoudende, mindere periode zal het me wel lukken.

Ik blijf mijn grenzen opzoeken, deels uit noodzaak maar ook omdat ik niet anders ken. En als je je grenzen opzoekt, ga ik er ook steeds over. Ik kan pas slapen als ik uitgeput ben zodat mijn brein minder actief is. Op vlak van eten is het ook steeds wikken en wegen. Nu kreeg ik afgelopen weken twee keer te horen dat ik zichtbaar afgevallen ben. Wat ik dan perfect kon uitleggen door mijn verbeterde dieet (niet interpreteren als afvallen), maar de afgewogen, gezonde en gevarieerde maaltijden die ik me vijf keer per week voorschotel. Evenals een vergrote inname van fruit. Het probleem ligt vooral bij het hongergevoel, is het honger hebben of slechts een goestingske? Als ik beiden door elkaar haal, kan het zijn dat ik van een maaltijd slechts enkele happen neem en anderzijds een pak chips of letterkoekjes open en de hele zak verorber.

Balanceren tussen twee stappen vooruit en drie achteruit of andersom. Het blijven zien van positieve punten ondanks alles. Grenzen leren herkennen en aanvaarden. Het zal een levenslange opdracht blijven. Toen ik opgenomen was, heerste er een sociale druk om dagelijks driemaal aan tafel te gaan, je rust te nemen op vooropgestelde tijden en dat lukte me wonderwel. Hoewel er ook moeilijke momenten waren, en geen extreme temperaturen die me het nog moeilijker maakten. Anders werd de medicatie wel aangepast en ’s avonds een slaaptabletje. Maar dat zijn geen zaken die ik dagelijks wil. Dan zoek ik liever de alternatieve geneeskunde op of de natuurlijke middelen. Alleen maar om het feit dat behalve illegale drugs en alcohol niets permanent blijkt te werken. Bij de illegale drugs en alcohol moet je na verloop van tijd ook de dosis verhogen voor hetzelfde effect maar het werkt tenminste onmiddellijk en niet pas na drie weken.

De processie van Echternach op een slap koord dansen… Het heeft zijn eigen uitdagingen en de overwinningen zijn minuscuul en tijdelijk. Van de een op andere moment val je met je hebben en houden tegen de vlakte en kan je opnieuw beginnen. Maar we hebben al zo vaak opnieuw dat laddertje moeten beklimmen van de grond af.

Hoop en frustraties

Ik zit er een beetje door.

Eigenlijk had ik het bij die zes woorden moeten houden, maar voor minder dan een duizend doen we het niet…

Kan ik mijn rust terugvinden? Jawel. Maar het duurt nog erg lang.

En dan kan ik me wel optrekken aan het voetbal. Waarbij de Schotten bijna aartsrivaal Engeland verslaat, Zweden de Fransen een neus zetten (losstaand van het feit dat het zichzelf in de spreekwoordelijke voet schoten), Ijsland dat de sterren van Kroatië puntenloos huiswaarts stuurt. Met andere woorden dat de zogenaamde kleine dwergen Goliath verslaan. Vooral dat Ijsland is en blijft een inspiratiebron voor me. Een land met amper 330 duizend inwoners (ter vergelijking Antwerpen heeft er een half miljoen, zelfs Amsterdam, Rotterdam en Den Haag hebben er meer en is zowat even bevolkt als Utrecht of Gent).

Als natie kan Ijsland voor velen een bron van inspiratie vormen. Iedereen kent Björk GuðmundsdóttirSigur RósOf Monsters and Men en Emilíana Torrini. Terwijl ik vroeger Ijsland voornamelijk kende van programma’s zoals de sterkste man ter wereld (8 goud, 8 zilver, 3 brons en moet alleen de Verenigde Staten laten voorgaan in het algemeen klassement). Voorts kan ik wel appreciëren dat ze malafide bankiers/politici achter slot en grendel zetten in plaats van bonussen en onschendbaarheid te geven zoals in de rest van wereld.

Zulke sprookjes dat de kleine muis de grote reus verslaat, kan me wel boeien.

De ongeloofwaardige verhalen die dagelijks het nieuws halen, halen me steevast onderuit. Ik kan niet begrijpen dat zelfs in de politiek de populairste het niet halen, en zoals in Engeland een zekere May wil samengaan met een niet al te koosjere DUP. Praktisch vergelijkbaar met terroristische organisaties als UVF en UFF (paramilitaire organisaties).

Dus telkens als ik me ietwat beter voel, gebeurt er wel iets dat me volledig onderuithaalt. Altijd komen er wel onrechtvaardigheden bovendrijven.

Ook nog zoiets is dat ik mezelf steeds honderd procent beschikbaar stel als iemand me nodig heeft. Terwijl dat andersom praktisch niet gebeurt. Zo stuurde mijn broer om half tien een berichtje met de vraag of ik nog wakker ben. Ik haat zulke ‘open’ vragen. Stuur liever onmiddellijk wat je wil of wat je van me verwacht. Anderzijds durf ik hen dat niet direct te zeggen. Maar als mij iets gevraagd wordt, laat ik alles vallen. Mijn taken, projecten, bezigheden zijn nooit zo belangrijk als de noden van derden, vooral dan van familie, vrienden, kennissen.

Soit, ik heb dit weekend mijn tweede project afgewerkt van het vertaalproject. Ik zal zowel het eerste als de tweede reactie op mijn werk quoteren:

 I just went through all of it and integrated it to the already existing logs of the reel A9.

It is excellent. Please continue with that format.

This is incredibly helpful in seeing the true meaning of the scene.

 

Thanks for this. I will copy and paste it all into the existing English document where there are holes to insert the Flemish and its English translation.

I’ll let you know when I have completed that and that all is clear.

I appreciate very much your making the effort on this more difficult reel.

This week I did a first cut on the Flemish material with Marieke and her burn doctor. Your work was essential. It is a very goos scene and I thnk you again for making it possible to work with that scene.

Het zal ondertussen vrij duidelijk zijn over wie het gaat. Dus heb je iets om naar uit te kijken in 2019. Als alles gaat zoals gepland. De tweede vertaalopdracht was verschrikkelijk om te vertalen. De persoon in kwestie had een enorm lastige periode, beseffende dat ze euthanasie kan en mag ondergaan, kan je begrijpen hoe erg je er aan toe moet, kan zijn. Terwijl ze dan onder serieuze invloed is van verschillende pijnstillers en enorme pijnen moet trotseren, denk je dan maar in hoe moeilijk het is om stukken te vertalen.

Het heeft me deze week zowel moeilijkheden gegeven als opgekrikt. Enerzijds geeft het voldoening om haar strijd te internationaliseren, anderzijds zorgt het voor mentale problemen.

Ondertussen probeer ik me voorts zo goed mogelijk voor te bereiden op mijn eigen taken. Al moet ik zeggen dat ik vanochtend voor het eerst eens deftig schoongemaakt heb in bijna drie maanden. Dat komt vooral omdat ik alles nog niet op orde heb. Mijn mezzanine en keuken zijn nog altijd niet deftig ingericht. Daardoor zie ik het nut niet in om een volledige schoonmaakbeurt in te lassen. Bekijk het zoals je ook geen schoonmaakwerken gaat inplannen als je aan nog aan het verbouwen bent. Het klinkt misschien ongeloofwaardig maar als het nut niet aanwezig is, stel ik het liever uit. Ik kan geen deftige schoonmaakwerken organiseren als er nog opdrachten te wachten staan.

We zijn maandag vandaag. Deze week moet ik zowel langs de psycholoog en ontvang ik mijn begeleider van RTH. Niet optimaal omdat ik beiden nooit plan in dezelfde week. ik heb RTH uitgesteld nadat ze vroeg om onze afspraak een uur te verlaten. Waarschijnlijk had dat meer te maken met de vertaalopdracht.

Soit, we zien wel hoe we deze week gaan overleven. Het was opnieuw een warmere periode waardoor ik enkele dagen moest acclimatiseren.

Ik hoop binnenkort eindelijk eens mijn verstand op nul te kunnen zetten. Enkele dagen wat boeken te lezen zonder de frustratie op te nemen die in de dagelijkse journaals worden afgevuurd. Zonder de dagen af te sluiten met een hoop middelen om me terug tot rust te brengen.

Levenskwaliteit verbeteren

Waarom zijn antidepressiva zoveel goedkoper dan de alternatieve medicijnen? Het is vooral zoveel minder begrijpelijk dat de farmacie-reuzen geen onderzoek meer voeren om deze markt verder te onderzoeken. Toegegeven dat antidepressiva niet voor iedereen dezelfde uitwerking heeft, maar welk middel kan wel 100% cijfers voorleggen?

Toen ik enkele dagen geleden bij mijn huisarts op visite ging en nadien langs de apotheker viel het me op dat ik destijds met al mijn antidepressiva nog geen 10 euro moest betalen en dat de alternatieven me nu bijna het viervoudige kostte.

Wat moet je daar uit opmaken? Het blijft giswerk maar ik heb zo wel mijn gedachten. Zoals bij meerdere middelen vermindert de uitwerking na verloop van tijd. Tja, dan kan je de dosis wel blijven opdrijven maar alles heeft zijn grenzen. Alcohol, illegale drugs, voorgeschreven medicatie, antidepressiva, noem maar op. Maar ook merk ik hetzelfde met voedingsmiddelen. Ik krijg meer voldoening, of voel het effect, als ik enkele dagen geen fruit eet en dan plots weer wel. Nu kan ik me er wel toe aanzetten om regelmatig fruit te eten en gezonde, gevarieerde maaltijden op mijn bord te toveren, met dank aan een bedrijf dat me dat levert. Als ik na verloop van tijd niet meer het gevoel krijg dat iets nut of voordelen heeft, stop ik vaak. Het is opnieuw iets zoals alles of niks en grenzen opzoeken om er over te gaan.

Het is duidelijk dat ik me moet aanleren om goede gewoontes op te bouwen en te onderhouden. En de slechte af te zweren. Hoe moeilijk het ook is want alles heeft zijn reden/nut. De nadelen van antidepressiva overstegen de voordelen. Mijn zoektocht naar alternatieven leidde me al naar, in Vlaanderen, illegale substanties. Hoewel het niet zo zwaar bestraft zou worden. Het maakt me wel duidelijk waarom verslavingen zo moeilijk te behandelen zijn. Vooral omdat het vaak de enige, werkende medicatie is voor velen.

Ja, ik kan terugvallen op antidepressiva als ik echt niet meer zelfs uit de put geraak. Dat is belangrijk voor me om te weten dat er nog een vangnet is. Helaas hebben ze na twee jaar experimenteren geen afdoend middel gevonden dat me helpt. Ook hier kreeg ik na een tijdje gewenning en werden de dosissen stelselmatig opgedreven. Tot ik uiteindelijk meer plant was dan een mens. Misschien moet ik na verloop van tijd toch maar daarvoor opteren, als het me echt allemaal teveel wordt. Als ik gewoonweg niet meer wil nadenken wat er allemaal foutloopt in de maatschappij en de wereld. Om mijn hoofd gewoon af te sluiten voor alles en alleen nog te gebruiken voor de basisbehoeften en voorts nergens over te moeten opboeien. Daarbij komt ook dat alles trager gaat, het lezen gebeurt op een tempo van een 6-jarige. Er zijn zoveel nadelen aan verbonden.

Het enige wat ik af en toe nodig heb, is dat ik tijdelijk mijn hersenen kan deactiveren. Als ik in een zware crisis beland, wil ik geen weken wachten voor een antidepressiva begint te werken. In dat geval is het gemakkelijker, goedkoper om je gewoon lazarus te zuipen, of een of andere drug te scoren. Toegegeven dat ik enkele dagen recuperatie nodig zal hebben, maar het is een effectiever middel. Gelukkig heb ik momenteel een interessante cocktail gevonden van relatief natuurlijke producten die me de nodige rust en kalmte bieden. Het prijskaartje hiervoor ligt wel aanzienlijk hoger dan de antidepressiva. Toch is het een prijs die er graag voor over heb. Al impliceert het wel dat ik maar enkele euro’s persoonlijk budget overhoudt per maand waardoor ik amper iets leuks kan doen.

Puur bekeken op levenskwaliteit verkies ik mijn middelen dan als een zombie uitstapjes te maken waar ik amper of geen besef heb wat ik er eigenlijk doe, of gezien heb. Dus geniet ik tegenwoordig dubbel zo hard als ik eindelijk mijn appartementje eens kan verlaten.

Wat een ochtend en nog wat vreemde gebeurtenissen…

Vandaag een bezoekje ingepland aan de huisarts. Na enkele keren uitstellen, moest ik nu echt wel, geen excuses, deze keer. De mogelijkheid om je op een bepaald uur via hun website in te plannen, ligt me wel. Helaas is de optie om te annuleren gemakkelijker dan de afspraak maken. Als er ook maar een ding tegenzit, is de annulatie-knop, te gemakkelijk. Omdat ik ditmaal enkele gegevens nodig had van de huisarts, moest ik er wel langs. Het feit dat er een deadline was om al mijn documenten, verslagen, etc door te sturen naar FOD Sociale Zekerheid en de dokter al anderhalve week met vakantie was, gaf de doorslag om willens nillens de afspraak na te komen.

Ik had geen rekening gehouden dat alle dokters aanwezig waren deze voormiddag. Drie dokters hadden vrije consultatie en de mijne dus op afspraak. Mijn uur was 9u48. Toen het bijna 10u was werd er nog een voorganger binnengeroepen waardoor ik bijna vertrokken was. Waarom zitten er steeds mensen die elkaar hun laatste tripje aan het ziekenhuis tot in detail moeten uitleggen? Soit, toen het mijn beurt was, was ook de helft van de aanwezigen pleite. Mijn huisarts was verbaasd dat ik zelfstandig mijn antidepressiva beëindigd had. Ik zei haar wel opnieuw naar een bekende psychiater te gaan maar stel dat nog wat uit. Het loopt nu vrij aardig met de CBD en andere voedingssupplementen. Nadien een bezoekje bij de apotheker voor Motilium, Dafalgan Forte en Sedistress. Hopelijk werken deze vrij verkrijgbare middelen (wel krabbeltje nodig voor de DF) een beetje naar behoren. Die Sedistress stelde de huisarts voor omdat ik nogal wantrouwig sta tegenover antidepressiva en dit was haar alternatief. Het blijkt een traditioneel kruidengeneesmiddel te zijn dat passiebloemextract bevat. Hoewel de dokter me ook zei dat het valeriaan zou bevatten. Het verbaasde me enigszins dat er in de bijsluiter staat dat het middel niet combineerbaar is met het besturen van voertuigen. Misschien toch maar uitkijken met mijn fiets…

Bij de apotheker vind ik het ook altijd ongemakkelijk als ze je opnieuw uitleggen wat, hoeveel, etc. Ik besef dat het hoort bij hun klantendienst maar de informatie die ze me daar geven, gaat het ene oor in en het andere even snel weer uit, zonder onderweg iets tegen te komen. Ik ben op dat moment te druk bezig met andere zaken. Het wachtende volk achter me, de documenten veilig houden die ik bij me heb, mijn ID, geld en bankkaart bij de hand houden, etc. De rekening kwam op €38 nog wat en bij de dokter moest ik €4 betalen… Daarom had ik dus mijn bankkaart bij de hand want ik had die ochtend bij de bank slechts 2×20 afgehaald. Kom je buiten met drie doosjes met allemaal verschillende afmetingen en enkele documenten. Alles thuis afgezet en de brievenbus gecheckt omdat ik een levering verwacht. Mijn ervaring leert me dat dat vaak in de namiddag gebeurt. Dus snel langs mijn vorige woning om een achtergebleven, doch vrij belangrijk verslag op te halen. Door de drukte en de warmte toch voldoende helder gebleven om een lading enveloppen en postzegels mee te graaien.

Eenmaal terug thuis merk ik dat mijn levering van verse lading boeken in de krantenwinkel enkele huizen verder afgeleverd werd. Een geluk bij een ongeluk, want ik moest nog wat verslagen kopiëren. Nadien snel alle documenten, verslagen, etc in een envelop proppen. Wat maar net lukte. Het was bijna noen en om zeker te zijn dat mijn brief zijn bestemming zou bereiken, naar het lokale postkantoor gewandeld. Ik merkte op dat de airco afstond of niet aanwezig is, waarschijnlijk nog niet geleverd na hun recente verbouwingen. De zending was reglementair en voldoende gefrankeerd waardoor ik met een zucht van opluchting na een vrij hectische voormiddag huiswaarts keerde.

Hopelijk komt nu alles in orde wat betreft een tegemoetkoming om mijn levenskwaliteit een beetje op te krikken. Meer daarover binnen enkele maanden…

Eergisteren een bijzonder vreemde dag gehad. Als ik nieuwe medicatie uittestte, zou ik het stopgezet hebben. Eerst liep een volkomen onbekende voorbij en het was me reeds opgevallen dat hij op zoek was naar iets. Het bleek om een klein, grijs konijntje te gaan. Ik zet me altijd rustig achter de kerk, naast het kerkhof. Aanpalend aan het kerkhof ligt nog een speeltuin. Voldoende ruimte voor een klein diertje om zich te verschuilen. Ik hoop maar dat het beestje een gezonde dosis overlevingsdrang heeft, of teruggevonden werd. Twee dagen later let ik nog altijd op de kleinste bewegingen als ik daar even tot rust kom. Diezelfde avond stond ik voor mijn appartement rond halftien ’s avonds. Komt er plots iemand, al even onbekend als zijn voorganger, met een brommertje aangereden en parkeert voor de kerk. Draait een beetje rond zijn as en komt dan richting straat gewandeld. Ik veroordeel mensen niet vlug maar het was me duidelijk dat hij wachtte op zijn dealer. Ik wou me uit de voeten maken maar hij begon te zeggen dat er wel bijzonder veel politie rond paradeert, waarna ik opmerkte dat dat heel goed meeviel, waarmee ik eigenlijk wilde zeggen dat ze wel wat meer mogen controleren op alle soorten verkeersovertredingen die zich in dit gedeelte voordoen, wat vooral voor voetgangers en fietsers enorm gevaarlijk is. Nadien vroeg hij me of hij me niet kende en of ik ‘mijn stijl’ onlangs heb veranderd. Vreemde vragen, maar niet veel later kwam de aap uit de mouw en vroeg hij of ik toevallig cannabis rook. Nee, roken niet, maar ik antwoordde kortaf ‘nee’, een volgende negatief en al even kortaf antwoord op ‘cocaïne’ deed hem bijzonder snel afstand van me nemen. Het feit dat hij niet veel later ijsbeerde aan de overkant van straat op het trottoir, met zijn kap over zijn hoofd, deed me snel terug naar binnen gaan. Hij was duidelijk in hoge nood voor zijn medicijn(en) en leek me vrij paranoïde. Dat hij zijn kap opzette terwijl ik daar stond in short en t-shirt, pleitte niet in zijn voordeel, hoewel ik niet vlug kou heb. Als ik politieagent had geweest, had ik hem er zo uitgepikt. Tja, micro-uitdrukkingen kunnen je af en toe wel eens op een verkeerd spoor zetten maar vaak is het er toch boenk op. Toen hij vroeg of hij me niet zou moeten kennen, had ik willen antwoorden dat het mogelijk is als hij toevallig in de psychiatrie heeft doorgebracht de laatste tijd. Het leek me echter niet het moment en de persoon om dat ze zeggen. Mijn korte antwoorden hebben me geholpen in die situatie.

En nu ga ik beginnen aan Mark Manson’s ‘The Subtle Art of Not Giving A Fuck’.

Tussentijdse recensie CBD+

Nadat ik vorige keer al schreef over CBD+ voedingssupplement, heb ik er toch al sterk effect van ondervonden. Uiteraard merkte ik het al vlug omdat ik vooral leef met het principe van alles of niks. Toen ik enkele dagen stopte met druppeltjes te nemen, merkte ik dat het piekeren gestaag kwam opzetten. Met als gevolg dat ik een vat vol frustraties was toen gisteren mijn begeleider van RTH langskwam. Vlak na die afspraak toch maar enkele druppeltjes genomen. Een half uur later zat ik haar een mailtje te typen met een duidelijkere uitleg waarmee ik kamp, alsof ze daar nog veel uitleg voor nodig heeft, maar goed. Het ging vooral over een opstapeling van problemen die ik niet kan loslaten. En dat gaat vrij ver. De wijze waarop ik behandeld wordt door allerlei instanties, tot de verdere inrichting van mijn appartement, financiën en budgettering, algemeen welzijn van familie en vrienden en pas als laatste, jawel nog steeds een werkpunt, mijn eigen welzijn (vooral op vlak van gezondheid, slaap, rust nemen, voldoende en regelmatig eten en drinken, en bij uitbreiding het onderhouden van routines om niet telkens opnieuw te moeten starten). Het zijn er maar enkele die me onmiddellijk te binnen schieten.

Wondermiddel? Ja, momenteel nog steeds al moet ik nog wel uitzoeken of het ook afdoende werkt als ik het continue blijf nemen. Met andere woorden niet tijdelijk stoppen omdat het iets beter met me gaat maar streven naar standvastigheid. Het heeft de positieve effecten van alle antidepressiva die me opgelegd werden (in allerlei vormen en maten, lees: merken en dosissen), kortom: rust in mijn hoofd en het van me af kunnen zetten van zaken die eigenlijk geen prioriteit verdienen of waar ik door te piekeren toch geen oplossing voor heb of zaken die niet in mijn controle liggen. Veel belangrijker is het ontbreken van alle negatieve bijwerkingen. Ik voel me geen zombie en compleet apathisch waardoor ik me wel degelijk kan concentreren wanneer het nodig is. Dat er als handige bijkomstigheid bijkomt dat je er beter door slaapt, gooit weer een karrenvracht aan slaapmedicatie overboord. Het wordt me wel stilaan duidelijk wie de doorbraak van cannabisproducten tegenhoudt in de medische, farmaceutische wereld. Dat de plant zelf sneller groeit dan onkruid en ook functioneel is in de bouw en andere toepassingen zou voldoende moeten zijn om het anders te bekijken dan het stigma dat het buiten enkele staten en landen (met vooral Nederland als voortrekker). Helaas kennen de meerderheid van de mensen het zogenaamde marginale gebruik/misbruik. In Jamaica zou de doorsnee mens het wel goedkeuren als iets cultureels maar in Nederland wordt het dan weer gelinkt aan voornamelijk donkere, criminele panden die beter vermeden worden (al zijn – of waren – niet alle coffeeshops groezelige kelders met misdadige types).

Ik ga hier zeker niet verkondigen dat het voor iedereen een wondermiddel is. Of dat je je huidige medicatie door het toilet moet spoelen. De voorgeschreven medicatie tegen depressie en angsten bevatten vaak verslavende substanties die het initiële probleem aanzienlijk verergeren als je er plotsklaps mee kapt. Ik ben er zelfstandig mee op kunnen houden zonder veel problemen te ondervinden, maar ik heb dan ook ondertussen een alcohol- en cocaïneverslaving overwonnen (van die eerste toch al serieus beperkt tot sociaal acceptabel gedrag en de laatste compleet mee gestopt). Alcohol en chemische substanties kunnen voor een snel effect zorgen maar zijn vrij schadelijk, ondanks de positieve werking van alcohol op bepaalde organen zoals vaak op mainstream mediasites te lezen valt.

Ik zeg ook niet dat bepaalde medicatie wel werkzaam is en hun levenskwaliteit aanzienlijk verhoogd, voor mij was dat helaas niet het geval en daardoor ben ik zelf op zoek gegaan naar oplossingen. Ik vraag me wel af hoe mijn huisarts gaat reageren, mocht ik het haar vertellen. Het grappige (hoewel?) is dat mijn dokter me hiermee wettelijk niet kan helpen terwijl het amper honderd meter verder legaal kan aangekocht worden.

Is lia gach othar i ndiaidh a leighis (every patient is a surgeon after he is cured).

– Irish proverb

Een ander voordeel is dat het ook gebruikt wordt als middel om te stoppen met roken. De innerlijke rust die het geeft, zorgt ervoor dat je minder rookt.  In mijn geval heb ik toch al meer dan de helft van mijn dagelijkse hoeveelheid verminderd.

Dat het effect niet ligt bij de andere voedingssupplementen ligt die ik nam, nl. Chinese chlorella en Koreaanse ginseng, is omdat ik alle drie gelijktijdig stopte. De CBD+ druppeltjes gaven me onmiddellijk een afnemend gevoel van last op mijn schouders. Voorlopig beschouw ik het middel dus zeker niet als quatsch. Zoals ik eerder al opmerkte is het niet bepaald goedkoop, het is wel een valabel alternatief. Bij de reacties las ik toch velen die baat hebben van dit product, zowel chronische pijnen als kankerpatiënten. Omdat ik ook al las over de effecten van cannabidiol bij autisme. Ik kwam het eerder toevallig tegen bij mijn zoektocht naar voedingssupplementen. Het feit dat een vriendin van mijn moeder het ook gebruikt, stelde haar blijkbaar voldoende op haar gemak en ze zal ook het verschil al opgemerkt hebben.

De antidepressiva die ik bijna twee jaar voorgeschreven kreeg, constant experimenteren naar de juiste formule voor me, gaven me onvoldoende voldoening. Als ik het een cijfer moet geven op 10, haalt het nog niet de helft. De cannabidiol steekt er kop en schouders bovenuit met een 9. Dat zegt niet alles, uiteraard, en is slechts een momentopname bij 1 persoon. Spijtig dat het in de illegaliteit vertoeft hier (of je moest extreem spastisch zijn of terminaal ziek). Soit, het staat in ons Belgenlandje nog in zijn kinderschoenen en er dienen nog heel wat (nog meer?) onderzoeken gedaan te worden vooraleer de machtsdragers overtuigt zullen zijn. Nog spijtiger is het als de politiekers al dan niet legaal gesponsord worden door bedrijven zoals de farmaceutica. Ik ben heel benieuwd hoeveel mensen gebaat zouden zijn met enkele simpele druppels cannabidiol die nu allerhande chemische troep moeten slikken, inclusief de negatieve bijwerkingen.

Ben ik een lift? Op of neer, nooit stationair…

De voedingssupplementen hebben hun beoogde uitwerking. Ondanks mijn gevarieerde en gezonde eetgewoonten blijkt mijn lichaam nogal snel bepaalde elementen (gemakshalve zo genoemd maar ik bedoel vitaminen, mineralen, etc.) te missen. Niet dat het onmiddellijk bergaf gaat maar eerder geleidelijk aan tot het moment dat je je bed minder dan tien uur per dag rust gunt. Waarschijnlijk gaat het om verschillende elementen, er is ook zo een groot arsenaal aan dingen die je lichaam nodig heeft om deftig te kunnen functioneren. Blijkt dat ook op dat vlak mijn lichaam geen filter heeft om dat even terzijde te schuiven maar onmiddellijk vreet het aan me.

Ondertussen heb ik een redelijk gezonde nachtrust teruggevonden, al kan het de uitwerking zijn van vermoeidheid. Ik slaap tweemaal per dag enkele uren en opgeteld raak ik wel aan 8 à 10 uur. De eerste keer dat ik opsta is rond een uur of drie des nachts. Het perfecte moment om rustig te starten met de dag in plaats van de hectiek en drukte van de werkmens, ouders en schooljeugd. In de namiddag tot vooravond wordt dan de tweede slaap-shift ingezet.

De zorgenkinderen (aka irritante, popup-venster in het kopje) die me telkens de dieperik induwen, kan ik beter onder controle houden. Ondertussen vraag ik me mezelf wel af, of dit ook gewerkt had, als ik voor twee andere supplementen gekozen had. En het dus niet gewoon psychologisch is. Dat ik sowieso maar moet leren leven dat ik me – bij wijze van spreken – een weekje goed voel en dan de roltrap langzaam afdaal tot het einde van de maand en dan opnieuw te beginnen, een perpetuum mobile. Of is de nood om me aan iets te kunnen vasthouden, het geloven of denken dat iets werkt, nut heeft of een functie heeft. Enkele weken de positieve aspecten overal van inzien tot de so-called high uitvlakt en verdwijnt en je op zoek kan naar een nieuw placebo. Ik noem het nu placebo’s omdat zelfs de hardste middelen hun effect verloren na een tijdje. Het enige wat een element, ingrediënt of drug zijn waarde teruggeeft, is het tijdelijk niet te gebruiken. Als op zaterdagochtend mijn maaltijdbox afgeleverd wordt, heb ik opnieuw zin in om in de potten te roeren.

Het constante blijft afwezig, de continuïteit van het jojo-effect blijft behouden. Misschien is net dat wat me overeind houdt. Ik zou het niet kunnen verdragen om altijd vrolijk en positief te zijn. Het leven en de wereld houdt mijn realisme wel in bedwang om buitensporig optimistisch te worden en blijven. De nood aan paradoxen, dualiteiten, extremen lijkt wat ik nodig heb of wat het tegengestelde net zin geeft en het huidige zijn waarde verliest. Dit is voornamelijk om uit de dalen te klauteren, niet hoe ik er in beland.
Straks eens voorleggen aan de psychologe, wil haar mening hierover wel eens horen.