Barcelona, Yellowstone en Graceland

Nog maar weinig waardevolle informatie beschikbaar over recente gebeurtenissen in Barcelona. De terroristische cel van IS heeft de aanslag opgeëist, de CIA had hun Spaanse collega’s geïnformeerd over een op til staande aanslag. De live updates pagina van BBC over Terror in Spain toont al een foto van het One World Trade Center in NY opgelicht in de Spaanse kleuren. Het nieuwsgaren loopt traag zo blijkt als ze ook hebben uitgevist dat de slachtoffers 18 verschillende nationaliteiten betreft. Het spreekwoord ‘je oogst wat je zaait’ schiet me plots te binnen. Of een groepering nu IS of anders had geheten of ze opgericht werd door de Amerikanen, doet er allemaal niet toe. Het was wel zover gekomen, op welke manier ook. Terwijl elke stad zijn datum krijgt, hebben al heel wat FB foto’s een Frans, Belgisch, Duits of Turks vlag of skin. Tja, alleen de Europese steden/landen uiteraard. De aanslagen in het Midden-Oosten en in Afrika worden daar niet onmiddellijk gepropageerd als zijnde terroristische aanslagen ondanks dat ze opgeëist worden door hetzelfde IS. Op vlak van aanslagen is Europa nog karig bedeeld. Volgens bronnen vallen de helft van de doden van islamistische aanslagen in Irak en Afghanistan. Alsof de westerse wereld niet de grootste vijand is maar eerder hetzelfde geloof maar andere interpretatie. Ook vond ik een lijst met dertig (30!) gekende islamistische terroristische organisaties, de bekendste uiteraard IS, Hezbollah, Boko Haram, Al Qaida, Taliban en Hamas. Afhankelijk van de regio heb je wel een groepering en sommigen werken globaal. Volgens dit krantenartikel is het einde nog niet in zicht. Een vrij hoog aantal oorlogsveteranen en de meesten zullen wel toegeven dat er een veldslag verloren is maar niet de oorlog. De gemiste kansen blijven elkaar opvolgen.

Onder het Yellowstone National Park in de VS ligt een enorme magmakamer (of -reservoir). Dat is verantwoordelijke voor de geisers en warmwaterbronnen. Wetenschappers van NASA beweren dat het een van de grootste bedreigingen voor de mensheid is, een supervulkaan. De aarde bevat twintig (gekende) supervulkanen en een substantiële uitbarsting vind plaats elke 100 000 jaar. Nasa wil de ondergrond afkoelen om zo de druk te laten afnemen en daarbij ook nog eens geld in het laatje kunnen brengen (return on invest).

Gisteren berichtte ik al over Elvis. Er blijkt een hele industrie achter te zitten. Volgens Forbes zou Elvis nog steeds 20 miljoen per jaar verdienen. Memphis zelf zou meeprofiteren ($150m per jaar) van Graceland. Graceland ontvangt een half miljoen bezoekers per jaar, een ticketje voor 1 volwassenen kost €50, €45 voor gepensioneerden en jeugd, €23 voor kinderen van 7 tot 13. Bob Marley heeft ook zijn eigen toevluchtsoord voor fans in Jamaica’s hoofdstad Kingston en ontvangt meer dan 36 000 fans per jaar. Een volwassene geraakt hier al binnen vanaf $25 (€21,30). Ik hoop dat de gelden die binnenkomen niet bedoeld is om de kosten te dekken van verwende, verwaande erfgenamen.

Een rondje nieuws 08-08

Ik zou er bijna een dagelijkse rubriek van kunnen maken. Vandaag ga ik de nieuwssites nog eens afstruinen. Ditmaal probeer ik meer te focussen op ‘goed nieuws’-berichten.

In tijden dat je constant bereikbaar (available) moet zijn, is het moeilijk om tijd voor jezelf te vinden/maken. Het is ook de grootste oorzaak van de modernste ziekten/aandoeningen (depressie, burn-out, etc.). Het volgende artikel verbaast me dan ook allerminst. Enkele jaren geleden viel het me al op. Tijdens een avondje uit of wat dan ook, als er even een momentje is waarbij het gesprek stilvalt, of wanneer er een ongemakkelijke stilte valt, er onmiddellijk naar de gsm gegrepen wordt. Toen was het nog absoluut noodzakelijk en uiterst belangrijk dat je de wereld (je volgers of je vriendengroep) op de hoogte bracht van waar je je bevindt. Je meldde je je aan bij het etablissement waar je aangekomen was. Zeer handig om naasten te laten weten waar je bent, het kan positief zijn. Tegenwoordig is de functie overgenomen door FB, waarbij je je als veilig kunt opgeven in geval van een ramp (brand, aanslag, etc). Onlangs zag ik ook dat Google informatie heeft opgeslagen (of overgenomen) van oude apps. Zelfs van apps die ik had voor ik een Google-account heb aangemaakt. Wat toch ook verontrustend is. Als je al eens online winkels bezoekt, zal je merken, op websites die werken met gesponsorde reclame, dat je plots items tegenkomt die je wou kopen of gelijkaardige artikelen. Ondertussen maak ik ook al geruime tijd gebruik van de functie om alle meldingen voor acht uur te dempen als ik ga slapen. Mijn mobieltje heeft een beperkt aantal apps, zo is er geen plaats meer voor sociale media. Ik heb bewust gekozen voor een goedkoper exemplaar waarbij er beperkte ruimte is voor apps. Een enorm nadeel is dat de meeste mensen gebruik maken van Whatsapp. Op zich is dat geen probleem want het is een uiterst gemakkelijke manier om contact te houden met verschillende personen tegelijkertijd. Wat me enorm stoort is dat je kan zien wanneer de persoon laatst online was, en wanneer een bericht is aangekomen en wanneer het bekeken is. Dit zorgt voor extra druk. Niemand wil lang wachten op antwoord. Vanuit psychologisch standpunt zijn deze opties niet bepaald ideaal. Je moet praktisch al je vrienden laten weten dat je slechts enkele malen per dag je gsm vastneemt om dat soort zaken te controleren. Alleen in nood kan ik opgebeld worden, voorts zullen ze het moeten stellen met sms of whatsapp. Helaas is de interpretatie van ‘wat is belangrijk’ voor iedereen verschillend, of eigenlijk ook niet, als iemand met iets bepaalds bezig is, is een onmiddellijk antwoord of reactie cruciaal. Soit, een onderwerp dat nog onderworpen dient te worden aan etiquette of tenminste algemeen aanvaarde regels.

Niet echt positief nieuws maar toch een klein woordje over de zogenaamde fipronilcrisis (jep, onze eikes). De Boerenbond raamt de schade op ruim tien miljoen euro. Volgens Wiki ontstond het product in 1987 en in Frankrijk zijn sinds 2004 producten uit de handel genomen op basis van deze stof omdat het in de doelgroep van ongewervelden ook onze uiterst nuttige bij (terwijl het eigenlijk bedoeld is om teken, vlooien en mijten bij honden en katten te bestrijden – en blijkbaar dus ook bij kippen). Het feit dat de wetenschap geen gezondere alternatieven heeft ontwikkeld, baart me zorgen. Tja, de bestaande producten – met al zijn nadelen – zijn ondertussen wel op de markt en de ontwikkelingskosten zullen al gerecupereerd zijn.
Het is zo Belgisch dat alles geminimaliseerd werd. In Nederland (en ook Duitsland, dacht ik) werden vrij drastische maatregelen genomen. In België uiteraard niet. Opnieuw een typisch voorbeeld van hoe het er in België aan toegaat. We vegen het onder de mat en hopen dat er niets gebeurt. Tja, anticiperen wordt alleen gedaan om meer belastingen te verantwoorden (zo blijkt). Om (grote) kosten te besparen wordt er een oogje dichtgeknepen. Of om het met een typische Belgische politieke uitdrukking te zeggen ‘we zullen het probleem behandelen wanneer het zich aanbiedt’. Next!

De mens gunt ook een ander het licht in de ogen niet. Een klein Spaans dorp (Júzcar) werd geselecteerd door Sony Pictures España om als locatie te dienen voor een internationaal promotie evenement voor de 3D film. 9000 Liter later en een gedenkplaat geschonken door de directeur van Sony Spanje: “Júzcar, het eerste Smurfendorp ter wereld” (“Júzcar, el Primer Pueblo Pitufo del Mundo”). Allemaal geschonken door Sony Spanje. Vermoedelijk kregen de Culliford’s (de erfgenamen van Peyo aka Pierre Culliford) voldoende inkomsten van de film. Sony wilde het dorp na het evenement ook op hun kosten terug in het maagdelijk wit hullen. De inwoners waren er ondertussen aan gehecht geraakt, zoals een bron zegt, maar ik vermoed dat het eerder te maken heeft met gegroeide inkomsten van toeristen. Niet veel later verschenen er wandtekeningen en figuren in het straatbeeld. Ook vond ik volgende pagina op een toeristenplatform. Het is dus volledig normaal om een klein dorp in te nemen maar nadien moet je wel doen alsof er niets gebeurd is… Blijkbaar wil de familie Culliford twaalf procent op alle smurfen-gerelateerde producten. Begrijp ik het correct dat het dorpje zelf producten heeft laten aanmaken met afbeeldingen van de smurfen en daardoor een inbreuk op het beeld-/portretrecht? Als het dorpje zelfs foto’s maakt van hun blauwe dorpje en daarbij het gedenkplaatje in beeld brengen, kan de familie er weinig tot niets aan verhinderen, me dunkt. Tja, die vijftigduizend toeristen zullen hun ogen uitsteken. De percentages die ze daarvan zouden opstrijken zou een soort Win For Life zijn… Dat gaan we een klein Spaans bergdorpje toch niet gunnen? Ik begrijp dat je niet zomaar iemands foto’s, afbeeldingen, portretten e.d. mag gebruiken voor je eigen profijt. Mijns inziens ligt de fout vooral bij Sony Spanje met zijn stunt. Die grote bedrijven denken zich alles te kunnen permitteren. Nu blijft het dorpje in kwestie genieten van de aandacht en plots krijgen zowel Sony als de Culliford’s dollar- of eurotekentjes in de ogen (om in stripanalogieën te blijven spreken). Hier het nieuwsartikel.

Om in dezelfde sector te blijven, ziet het entertainmentconcern Walt Disney dollartekentjes. Bioscoopinkomsten blijven dalen. Het concern gaat in zee met ESPN, een sportzender en richt een eigen streamingsdienst op. Benieuwd hoe ze dat gaan bolwerken omdat in vele landen ESPN in het betalende sportaanbod opgenomen zit. Ik moet me er niet druk om maken, Disney zal bij mij geen inkomsten moeten zoeken.

Volgend artikel is al iets minder kindvriendelijk maar toch over Disney. Het mag wederom niet verbazen omdat je informatie veel geld waard is (behalve wanneer je jezelf registreert). Kassa kassa! En dan blijft de vraag wie de hoogste bieder is? Of verkopen ze aan iedereen die ook maar iets op tafel legt, zowaar nog schrikwekkender.

Het mag al duidelijk zijn dat de goed-nieuws-feiten maar dun bezaaid liggen en ik al vrij vlug via allerhande links voortkabbelde als een blauw bergriviertje (ai, hopelijk moet ik geen royalties betalen).

Een andere studie bracht aan het licht dat een taalcursus voor het land waar je je in vestigt weinig invloed heeft. Terwijl iedereen dacht dat als je je een beetje begrijpbaar maken voldoende is om een job te scoren. Blijkbaar denken mensen nog steeds dat je effectief kan communiceren als iedereen dezelfde taal spreekt. Het is tegenwoordig zoveel interessanter om de kantjes af te lopen van het gevraagde of zo ver mogelijk om te buigen wat gezegd is. Ik ben zelf de eerste die zal toegeven dat zelfs bepaalde woordkeuzes belangrijk zijn. En om een mens helemaal tureluurs te maken, moet je starten met uitdrukkingen die dubbele negaties bevatten, is iets nu belangrijk als het niet onbelangrijk is of wordt het toch minder belangrijk? Ik tracht dat soort uitspraken te vermijden. Evenals uitdrukkingen die niet voldoende expliciet zijn (‘ik spring binnenkort wel eens binnen’, nee, bedankt!). En trouwens, voor de jobs waarvoor ik bekwaam was en bijna drie jaar intensief voor solliciteerde, kreeg ik ook het hele arsenaal aan uitvluchten die bestaan en zelfs enkele nieuwe. De uitdrukking ‘net als je denkt alles gezien of meegemaakt te hebben…’ heb ik laten varen wegens teveel gebruikt.

Volgend artikel huist dan weer in het rijtje van erfgenamen of rechtenbezitters die de koe blijven uitmelken. Het is een algemene regel dat werken, kunst, muziek, etc meer geld in het laatje brengt wanneer de artiest in kwestie dood is. Enerzijds is het leuk voor de fans en het brengt extra inkomsten voor de nazaten en erfgenamen (rechthebbenden). Langs de andere kant is het bijzonder droef voor de persoon in kwestie (kunstenaar, muzikant) dat hij/zij niet de erkenning kreeg die hij/zij verdiende. Hoewel niet iedereen onbekend en onbemind stierf zoals de personen in het artikel aangehaald, een Vincent van Gogh was dat wel. Ik moet toegeven dat ik ook pas een album van David Bowie en Leonard Cohen heb gekocht nadat ze het tijdelijke voor het eeuwige ruilden. Hun muziek spreekt me dan ook al langer aan maar nooit in die mate om een cd’tje aan te schaffen. Kunstwerken zijn helaas niet haalbaar voor mijn budget, hoewel ik graag een van Gogh had gekocht toen hij nog leefde. En plots denk ik dat mijn nazaten dat wel een interessante investering gevonden zouden hebben. En plots begin ik me ook weer te bezondigen aan het kapitalistisch denken…

Nog een opvallend feit is dat brandexperts zeggen dat je tijdens het slapen niets ruikt terwijl artsen beweren dat onze neus nooit slaapt. Net zoals de meeste mensen ga ik de brandexperts niet tegenspreken en hangen er twee rookmelders in mijn kleine appartementje. Dokters zullen zich ook baseren op studies die hun gelijk zullen staven. Daarmee wil ik maar zeggen hoe dubbelzinnig alles kan zijn, al zullen er nog partijen die een derde (en zelfs meerderen) stelling kunnen verdedigen. In hoeverre kan je dan nog zeker zijn van je stuk? Dat een kledingstuk blauw of zwart is, is leuk om even te kijken in welke mate je ogen je bedriegen. Het feit dat je neus al dan niet slaapt als je in dromenland vertoeft, is een ander paar mouwen. Dat je een bepaald kamp kiest, wil daarom niet per se zeggen dat je de andere tegenspreekt, daarvoor heb je politiek en houd ik me ver van af (verwoede pogingen).

En dan kom je een artikel tegen dat mijn haren doet rijzen, en dat noemt zich een kwaliteitskrant… Jawel, het gaat om die laatste zin. Als de bewuste krant in de Verenigde Staten zou gestationeerd zijn, zou het elk bericht zo moeten eindigen (mits je Belg vervangt door Amerikaan). Wat is dat toch met ‘andere afkomst’? Wanneer ben je echte Belg? Als je huid Michael Jackson-gewijs helemaal gebleekt is? Als je de taal spreekt op een hoog niveau dat zowat de helft van de ‘autochtone’ bevolking zelfs niet machtig is?

Onlangs nog een stukje gezien van een programma op de BBC (ik vermoed dat het dit programma was) waarbij Britten werd gevraagd of ze zich Brit voelen. Bij de gekleurde Britse bevolking was er absoluut geen sprake van een Brit-gevoel. Een zwarte Britse comédienne (Gina Yashere) haalde een anecdote boven dat haar zware Britse accent haar in de Verenigde Staten uit de problemen geholpen heeft toen ze een agent tegenkwam die uiteindelijk zei dat ze dacht dat ze zwart was. Toen ik haar naam opzocht blijkt dat ze de anecdote ook verteld tijdens een zaalshow waardoor de echtheid toch weer iets in vraag gesteld kan worden. Het moge duidelijk zijn dat zelfs degenen (gekleurde medemens) die in het land zelf geboren zijn, niet of amper aanvaard worden, zelfs met dezelfde educatie (en beter) en dialect (of zwaarder). Hoe frustrerend is het dat ze wel als ‘vol’ aanzien worden als ze voor je nationale voetbalelftal uitkomen of op de Olympische Spelen of het tot internationaal model schoppen zoals Naomi Campbell?
In België heb je dan weer de bekende namen als Kompany, Fellaini, Nainggolan, Witsel, Ouédraogo, Thiam, noem maar op, allemaal geboren op Belgische bodem. Waarom mag het ook weer niet verbazen dat een Svetlana Bolshakova hier minder problemen zal ondervinden? Is het omdat ze in het prachtige Sint-Petersburg het licht zag (mijn verontschuldigingen, de stad heette ten tijde van haar geboorte Leningrad)?
Het is moeilijk vergelijken of de Britten racistischer zijn dan Belgen. Het is wel een feit dat de Britten meer gebieden hebben veroverd, gekoloniseerd of ‘beschaving hebben bijgebracht’ zoals het ook genoemd wordt en wat me misselijk maakt. Als je echt naar de geschiedenis kijkt, zal je weinig te zeggen hebben over wie zich welk gebied kan toe-eigenen.

En om het helemaal in het belachelijke te trekken, gooien ze volgend artikel mijn richting op. Pure hypocrisie! Dat is hetzelfde als een Limburger, Antwerpenaar, Oost-Vlaming of West-Vlaming in zijn eigen dialect een Nederlandstalige test te onderwerpen en te falen. Correctie, je kan het vergelijken met Vlaams Nederlands en Nederlands Nederlands. Beide landen hebben zo hun eigen regels en eigenaardigheden. Zo zou een Vlaamse versie van die spraakcomputer Nederlanders fouten aanrekenen voor hun ‘g’ en mogelijk als ze ‘zeven ‘ moeten zeggen en omgekeerd voor Vlamingen die bij de noorderburen getest worden.
Ik begrijp dat landen bijzonder strenge maatregelen treffen, zoals de Australiërs (ook Nieuw-Zeelanders o.a.) doen met goederen die het land worden binnengebracht voor de ecologische stabiliteit. Perfect begrijpelijk, maar een Ierse die de Engelse taal spreekt, al twee jaar een knelpuntberoep uitoefent EN getrouwd is met een autochtoon, vind ik wel heel bizar. Helaas zijn er in België ook regelmatig zulke wantoestanden. Ik besef dat een land, gemeenschap zijn onderdanen helpt en het economisch zwaar te verduren zou krijgen als er een plotse influx is van hulpbehoevende personen, maar een mens afrekenen op zijn ras, afkomst, geaardheid, sexe (of zelfs religie) kan er bij mij hoegenaamd niet in. In welke mate ben je beschaafd als je je domein afbakent, je grens regelmatig geplast en niemand zonder een wachtwoord binnenlaat?  Dat je hulpbehoevenden letterlijk laat sterven voor je poorten? Je hebt uiteraard allianties en in dat geval gaan de deuren wel open.

Pff, wordt weer tijd om dit hoofdstuk af te sluiten…

Ohja, nog even wat goed nieuws (al maakt het bitter weinig uit, zelfs geen doekje tegen het bloeden).

Even ter verklaring, ik startte dit schrijfsel een dag voor publicatie, maar vond die 08-08 in de titel te mooi om te laten verdwijnen. Kleine bijlage, toegegeven dat ik opnieuw slechts het laatste paragraafje gelezen heb. Heb nog niet nagedacht over numerologie maar het neigt naar astrologie, lijkt me.

Een rondje nieuws #2 (uitgebreid)

Het concept is duidelijk, de opmerkelijkste nieuwsfeiten van de afgelopen dagen onder de loep. Ditmaal niet uitgaande van een bepaalde website maar vanuit de verschillen die twee of meerdere bronnen hanteren op één feit. Zit je gordel goed om? Geniet van de rit…

Om te starten begin ik met een artikel dat ik vond in De Morgen, toch een krant die zichzelf een kwaliteitslabel op spelt, samen met De Standaard.

Vliegtuigje maakt noodlanding op strand in Portugal en doodt twee, een man en kind van acht. Het artikel meldt eerst dat het vlakbij de Portugese hoofdstad plaatsvond en even later spreken ze over dertig kilometer ten zuiden van de hoofdstad in Caparica. Volgens Google Maps gaat het slechts om 11km (te voet, inclusief veerboot) en de snelste route met de wagen bedraagt 13,3km. Ohja, even ter info, het artikel werd aangemaakt (oftewel laatst aangepast gisterenavond 19u07). Ter vergelijking nemen we hun tegenhanger er even bij De Standaard, hun versie van hetzelfde feit werd laatst aangepast/aangemaakt gisteren om 23u05. Het eerste wat me opviel is dat eerstgenoemde krant een vrij summiere omschrijving geeft en vijf foto’s bij plaatst terwijl DS het op twee foto’s houdt uit dezelfde collectie maar wel een uitgebreidere stukje proza. DS weet dat de man 56 jaar is en het kind, zoals DM meldde acht. DS weet echter wel dat het plaatsvond in St. João da Caparica, wat met de wagen 18,9 kilometer en te voet 13,2km (opnieuw met de veerboot), helaas gaan ze mee in zee met de eerdere berichtgeving (mogelijk van Portugese origine) dat het dertig kilometer verwijderd is van Lissabon. Mogelijk is Google Maps dus geen correcte maatstaf. De Standaard heeft door zijn iets latere updates meer details vergaard. Zo blijkt het niet te gaan om vader en dochter en zijn de twee niet gerelateerd. Als tegengewicht koos ik de Britse BBC als broadsheet (de tegenhanger en kwalitatief interessantere vorm van de tabloid, die ook maar half zo groot was van omvang, vandaar de naam) afvaardigen. Het eerste wat me opvalt is dat er een andere foto aan het artikel gekoppeld is. En het artikel werd vier uur geleden laatst aangepast, wat neerkomt op 21u30 (lokale Belgische tijd). Je merkt een compleet andere aanpak bij de BBC, ze geven een relaas van ooggetuigen en nemen niet zomaar informatie over van andere bronnen. Ik besef dat BBC overal ter wereld correspondenten heeft en dat ze nieuws dat zich in een straal van 100km rond een hoofdstad toch vrij snel, precies en accuraat hun relaas kunnen doen. De Belgische kranten beschikken hier niet over, mogelijk hebben ze tijdens tv-nieuws wel een Nederlandstalige correspondent gevonden. In geval ze voor het Iberisch schiereiland slechts een afgevaardigde hebben, vrees ik dat die niet van, mogelijk, Madrid naar Lissabon is gereden, wat al snel zes uur rijden kost, opnieuw volgens Google Maps.
Ik begrijp dat het bericht van De Morgen mogelijk niet meer aangepast is nadat het aangemaakt werd. Het kan echter zijn dat dit wel gebeurd is sinds dat ik dit artikel schreef, waardoor het nu uiteraard lijkt alsof ik wat onzin zit uit de kramen. Waarmee ik onmiddellijk mijn standpunt verklaard zie, welke informatie geloof je? De eerste die je onder ogen krijgt? Hierbij legde ik verkeerdelijk het verband dat het om vader en dochter ging maar dit kan aan mij liggen. Geloof je latere, uitgebreidere verklaringen? Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat de mogelijkheid bestaat dat je de eerder verkregen informatie overboord moet gooien? Mogelijk zijn er tegen de ochtendgloren alwaar nieuwe aspecten aan het licht gekomen. BBC gaf in hun artikel aan dat hen is opgevallen dat een vleugel een vreemde uitlijning blijkt te hebben, terwijl beide Belgische kranten in alle talen zwijgen over mogelijke redenen en dat ze het onderzoek afwachten. Blijkbaar hebben ze toch al iets opgestoken van het recente modewoordje fake news. Terwijl ik ook nog even Google op ‘vliegtuigje Lissabon’, klik ik het artikel aan van een artikel van onze noorderburen. Hierbij valt me onmiddellijk op dat het aangemaakt werd 19u33 en laatst aangepast om 19u53. Het eerste wat zij berichtten is dat er twijfel bestaat over het mannelijke slachtoffer. Een Portugese bron/website (geen idee wat de reputatie ervan is) lijken een man van in de vijftig te suggereren terwijl andere een man van in de dertig.

Terwijl het ene artikel focust op het vliegtuigje en de foute, gevolgde procedures, gaan sommige bronnen eerder kijken naar de slachtoffers, het kleine meisje dat er met haar ouders ontspande en een willekeurige man die plots zowel voor vijftig als dertig kan doorgaan.

Wat je bron ook is, hoe zeker ben je van je stuk als iemand je er op aanspreekt bij de bakker? Ga je in discussie treden omdat ik bijvoorbeeld zou zeggen dat het zich slechts afspeelde op 10 kilometer van Lissabon, terwijl je je toch duidelijk herinnert dat ze gemeld hadden dat het dertig kilometer betrof, of ga je me in de waan laten en denken dat ik me vergis? Of ga je je standpunt veranderen en geloof je wat ik zeg? Ga je zelf toch nog even dubbelchecken om mijn versie te controleren?
Of wat doe je als iemand zegt dat het wel erg is voor die familie en vooral dat kleine meisje dat onschuldig op het strand speelde? Tja, voor degenen in het vliegtuig zal het ook geen pretje geweest zijn en hun beoordelingsfout zullen ze een leven lang meedragen. En ja, die man blijkt niet haar vader maar een complete vreemde voor het achtjarige kind. Is zijn dood minder tragisch?

Een andere nieuwsitem gaat over een grap van journalist Johan Slåttavik. Het artikel vond zich slechts gisteren een weg naar de Belgische media maar circuleerde al langer in het Engelse milieu. Een frappant voorbeeld zijn de zoekresultaten als je google laat zoeken naar ‘empty bus’. De foto’s die je te zien krijgt, kloppen nog, maar de resultaten gaan allemaal over Johan’s grapje… Waarbij ik me plots afvraag wat een jong kind over enkele jaren gaat denken als hij voor school een lege schoolbus wil opzoeken om af te drukken en bijvoorbeeld fotootjes van de kinderen van zijn klas wil inplakken… Maar hij krijgt te maken met portie ongebreideld racisme zoals we de laatste decennia aan gewoon geraakt zijn.

Als we het over grappenmakers hebben, kan deze me wel boeien. Voorts merk ik dat er veel mensen rondlopen die amper weten wat er gaande is in de wereld (voorbeelden zijn uiteraard legio maar ik zal me beperken). Zo is er een Chinees die wat extravagant wil doen en een reisje naar Zwitserland onderneemt om twee centiliter levenswater (uisce beatha zoals de vroege middeleeuwse Ierse monniken het noemden, later verangliseerd tot whiskey). Ieder zijn hobby, maar als je echt geen blijf weet met je geld, heb ik nog wel verschillende (humane) opties die je meer en langduriger genot kunnen schenken…

Je hebt waarschijnlijk, hoop ik, gehoord over Earth Overshoot day. De dag op het jaar dat de aarde zijn jaarlijkse productie overschrijdt en we dus op krediet leven. Het kapitalisme heeft ons blijkbaar aangeleerd dat je perfect kan leven met een miljardenschuld (totale schuld VS USD18,286,510,000,000, volgens wiki op 31 maart 2017, volgende site zou het actuele bedrag moeten aangeven – hallucinant – en de rest van de wereld gaat het niet beter af. En kijk hoe goed België scoort!). Dus, geld gaat ons niet af, de aarde onderhouden lukt ons al evenmin. Ondertussen werkt de mens wel naarstig om erfelijke ziektes te voorkomen, wat indirect niet echt helpt om de stijgende populatie tegen te gaan. Begrijp me niet verkeerd, ik wens niemand een familielid, vriend of kennis toe die ondraaglijk lijdt of een bepaalde aandoening heeft. Het lijkt me alleen vreemd dat onze aarde het overtal niet meer aan kan. De wetenschap kan dan wel oplossingen bieden maar anderzijds vrees ik dat er een gevoel of mentaliteit heerst van ‘we halen er uit wat er in zit, we zien wel wanneer het foutloopt en dan zoeken we wel een oplossing’. Niet echt anticiperen, al blijken er schuchtere pogingen ondernomen te worden die wijzen op beterschap.

En er zijn zoveel vervuilers, de auto-industrie bijvoorbeeld. Die kunnen jarenlang doen wat ze willen en riante winsten opstrijken, toegegeven dat het slechts voor enkelen is, niet de arbeiders uiteraard. Om nog maar te zwijgen over olie. Aan sneltreinvaart verwoesten we de aarde, de wetenschap zorgt ervoor dat onze mensheid langer en beter leeft, anderzijds leven we in de uitlaatgassen van onze productie-/consumptiemaatschappij die leven amper kwalitatief maakt. Het is algemeen geweten dat ons vee (voor consumptie) een enorme ecologische voetafdruk heeft. Ons vleesverbruik is onstilbaar. De fastfoodketens die als paddenstoelen uit de grond rijzen/rezen de afgelopen decennia was buiten proporties. En dan krijg je volgend nieuws op je bord… Eerst iedereen verslaafd maken aan de snelle, vettige hap en daarna voor alternatieven zorgen om nog meer winsten te maken. Het zou me trouwens amper verbazen mochten farmaceutische bedrijven investeren in de fastfoodsector, maar nu ben ik waarschijnlijk een conspiracy theorist. Onlangs zag ik trouwens op Discovery Channel of aanverwante een docu dat er in Nederland een gelijkaardig project loopt, al ging het daarbij over het klonen van dierlijke cellen. In dat project is echter nog heel wat werk vereist. De minuscule substituut hamburger was amper zichtbaar en daarvoor hadden ze heel wat tijd, ruimte en werkuren voor geïnvesteerd. Alles behalve een rendabele oplossing, al heeft het wel toekomst. Als we opnieuw zowat de helft van de aarde kunnen vrijgeven, zal het langer leefbaar blijven. Ik vond ook een klok die de wereldbevolking aanduidt. Opnieuw: je hoort me niet zeggen dat ik rampen en aanslagen toejuich, maar aan dit tempo is de mensheid toch gedoemd, niet? Ik juich ook epidemies etc niet toe, blijkbaar treffen die vooral onderontwikkelde landen. De conspiracy theorist in me zegt dan dat zij meer vervangbaar zijn dan de zogenaamde ontwikkelde westerse mens. We leven sinds april 2017 met 7,5 miljard mensen. Amper tweehonderd jaar geleden waren we net met 1 miljard. Sinds de grote hongersnood (1315-1317 of 1322 al naargelang de bron) en de zwarte dood (1346 tot eigenlijk de laatste pandemie 1859) bleef de populatie binnen de perken. Soit, ik maak me dan druk in de nieuwe ziektes en aandoeningen (stress, burn-out, depressie en een hele hoop anderen) die de westerse wereld teisteren en in derdewereldlanden sterven dagelijks nog mensen door muggenbeten en diarree, jawel, je kan de mensheid tot die vergelijking herleiden.

Weer even genoeg gelezen? Dat treft! Ik vind dat ik weer voor een tijdje genoeg geschreven heb. Alles maar dan echt alles bezorgt me kopzorgen. Daardoor lijkt het alsof alles verkeerd loopt. Het besluit dat ik alle vrijwilligerswerk (tijdelijk) heb stopgezet, mag niet vreemd klinken. Ik moet weer even tot mezelf komen. Tijd vinden om weer plezier te krijgen in het leven. Jawel, ik heb ook zo’n nieuwe aandoening.

En toch vraag ik me af, of blijf ik me afvragen of mijn interpretatie van de wereld (lees: alles) echt zo fout [(f)autistisch] is? Voor alle duidelijkheid, mijn vragen zijn retorisch… Enkel en alleen bedoeld om de lezers van mijn schrijfsels te doen nadenken en misschien zelfs feiten van een ander perspectief te tonen.

Amerikaanse (on)gerechtigheid

Sinds enkele weken loopt op BBC de serie American Justice. Het geeft een inkijk naar de gerechtigheid binnen Jacksonville, Florida (aka Florida’s murder capital). Tijdens de intro wordt de kijker geïnformeerd dat de Verenigde Staten het enige land is waar het volk ook de rechterlijke macht kiest (of althans de staatsprocureur, het opperhoofd, zeg maar).

Het moge niet verbazen dat ook dat mediacircus buitenproportioneel is. Eind augustus 2016 werd Melissa Nelson verkozen boven zittende Angela Corey. Beiden zitten in het Republikeinse kamp. Corey was gecontesteerd, niet in het minst omdat ze jonge delinquenten van twaalf jaar opsloot in zwaar beveiligde gevangenissen, tussen de zwaarste criminelen, en ook berechte als volwassenen.

In een van de afleveringen komen twee pubers aan het woord die een moord begaan hebben. Ik ga moord niet goedpraten noch ga ik met de grote massa meelopen. De jongeren in kwestie hebben alles behalve een deftige jeugd gehad, wat je zelfs amper jeugd kan noemen. Een voorbeeld : een van die twaalfjarigen heeft een moeder die drugsverslaafd is/was, feestjes organiseerden, etc. De jongen leefde ondertussen zelf op straat en sliep in een vervallen, onbewoond appartement. De twaalfjarige vermoordde een dakloze. Het feit dat zo’n jongeren kansloos zijn in zo’n maatschappij, laat de Amerikaan koud. Dat een twaalfjarige zonder moeite met een wapen rondloopt, blijkt ook de normaalste zaak van de wereld. Hij werd trouwens veroordeelt tot 30 jaar. Hij bekende schuld voor moord 2e graad (niet intentioneel of gepland) waardoor hij 10 tot 40 jaar boven het hoofd hing. Zonder die bekentenis had hij voor moord in de eerste graad minstens 25 jaar gekregen en levenslang in het ergste geval.

Misschien moet de Amerikaan eerst de achterstandswijken degelijk en menselijk aanpakken. Kansarmoede is namelijk erfelijk. Een artikel dat me in het oog sprong van de Morgen. Ja, het zal een dure onderneming zijn om de getto’s uit te mesten. Wat ze in de Verenigde Staten liever blijken te doen is dweilen met de kranen open en dan kijken wie het beste dweilt (met zijn mond tijdens de verkiezingspropaganda) of gedweild heeft. Ga liever te raden bij de mensen zelf, vraag wat het ze willen, ga ten strijde tegen onrecht, armoede, stigmatisering, etc. Nogmaals ja, niet iedereen valt te redden. Hoe denk je dat onze twaalfjarige terug in de maatschappij keert, als hij zijn straf al overleeft, als veertiger in een wereld die enorm veranderd zal zijn, zonder dat hij een jeugd gehad heeft, halverwege het leven terug in de maatschappij gedumpt wordt als gerehabiliteerd. Met dat soort straffen voor jeugdige personen creëer je alleen maar complete mentale wrakken, geïnstitutionaliseerde mensen die geen leven kennen buiten het gevangeniswezen (een kinderpsycholoog die onze twaalfjarige begeleidde zei dat hij in de gevangenis voor het eerst te maken kreeg met regelmaat) of zo gehard zijn door de gevangenis dat ze nadien volledig gevoelloos en vol wrok vrijkomen.

Ik heb eerder al het Noorse gevangenissysteem geprezen. Hun cijfers, althans die ze openbaar maakten, gaven een positieve trend inzake recidivisme die geen enkel andere strafinrichting kan evenaren. Je houdt uiteraard wel een apart instituut voor zij die absoluut niet in de samenleving kunnen aarden. De technologie zou zich beter toespitsen op het perfectioneren van allerlei soorten mentale aandoeningen en opsporen ervan zodat er betere hulp geboden kan worden aan zij die misdaden gepleegd hebben. Ik wil hierbij geen 1984 scenario creëren door iedereen te onderwerpen aan die testen, maar in bepaalde gevallen, zoals ‘vermoedens van’ waarbij de persoon gebaat is bij een bepaalde hulpverlening, kan het misdadig gedrag inperken. Als een persoon de zorg krijgt die hij of zij verdient, raakt hij/zij minder snel gedesillusioneerd en wantrouwig tegen gezag, etc.

Hoewel de titel misschien niet helemaal onpartijdig is, en eigenlijk de meeste landen ter wereld beter kunnen, gebruik ik het toch als click-bait. En de Verenigde Staten hebben nu eenmaal een voorbeeldfunctie voor vele landen.

Ben ik nu echt de enige die geen nut ziet het bijbouwen van gevangenissen? Er zijn een hoop wetten die helemaal niet menselijk zijn en vaak de kleine man ontziet. Zorg dat iedereen een deftig dak boven zijn hoofd heeft, de kansen gekregen heeft die hij/zij wou en de kans om een fatsoenlijk leven te leiden.

Ik begrijp dat er mensen zijn die een sober leven verkiezen, of zelfs in complete chaos leven. Maar laat dat hun eigen keuze zijn en leg het hen niet op.