Goedemorgen!

Half drie, half drie op deze woensdag, half drie op deze woensdag 12 juli, de dag dat half protestants Noord Ierland met een kater zal wakker worden om niet veel later naar parades te gaan kijken en nadien de straten achterlaat als een festivalweide.

Half drie deze ochtend werd ik niet al te subtiel wakker gemaakt door, jawel, Culicidae. Toen ik amper enkele minuten later in de keuken stond te wachten tot het water kookte, werd ik door zijn vermaledijde collega aangevallen. Dat leidde er toe dat ik even wat ging opzoeken over muggen. Met op de achtergrond het nummer van The Doors uiteraard.

Ik kreeg de indruk dat muggen zowat tegelijkertijd een hongerke krijgen. Ditmaal werd ik gelukkig (nog) geen slachtoffer. Eentje stuurde ik wel reeds naar de eeuwige slachtvelden. Behalve enkele bizarre weetjes leverde mijn opzoekwerk weinig interessants op. Doordat het beestje zo licht is, kan het inslagen van regendruppels overleven. Met andere woorden de zwaartekracht die ze moeten ondergaan tot 300 g geen effect op hen heeft, zolang ze voldoende tijd hebben voor de druppel te pletter stort. Even ter vergelijking: bij een mens gaat de schaal die ik vond tot 6 g en die veroorzaakt over het algemeen bewusteloosheid (3 g verkleining gezichtsveld en 5 g black-out (geheugenverlies), al werden in de ruimtevaart al hogere g-krachten gemeten op astronauten). ’t Is maar om te zeggen dat het beestje heel wat kan verdragen. En door hun gekromde achterpoten merken ze het lichtste briesje op waardoor ze snel opstijgen bij naderend gevaar.

Gisterenavond werden in Noord Ierland bonfires aangestoken. Er bestaan Nederlandse vertalingen voor maar ‘vreugdevuur’ vind ik niet echt correct en ‘vuur in openlucht’ is ook niet, al klopt het technisch gezien wel. Nouja, op de avond van de 11e juli worden hoge constructies van voornamelijk palletten in brand gestoken. Meestal, vrijwel altijd, vind je op de constructies referenties naar Ieren en/of katholieken. Op 12 juli vieren ze namelijk de overwinning van de slag om de Boyne. De Boyne is een rivier die uitmondt bij Drogheda in de Ierse Zee. De Boyne loopt ook vlak naast de graftombes van Newgrange (ouder dan de piramides van Egypte en zelfs ouder dan Stonehenge). Ik herinner me Drogheda voornamelijk omdat het zo’n 50 km boven Dublin ligt en een vaste stopplaats voor de bussen van de ene hoofdstad naar de andere. De slag om de Boyne verdeelt nu de protestanten en de katholieken in de Noord-Ierse gemeenschappen. De Republiek der Verenigde Nederlanden schoot Willem Hendrik van Oranje (aka Willem III) te hulp. Hierbij kwam een einde aan de regeerperiode van de katholieke Jacobus II (aka James II) als leider van Engeland, Schotland en Ierland. Desondanks dat die slag zich afspeelde in 1690, gaat de periode gepaard met parades doorheen voornamelijk katholieke wijken om hun overwinning te vieren. Dat marsseizoen loopt zo’n anderhalve maand. Onnodig te zeggen dat dit vaak tot ongeregeldheden leidt. De rest van het jaar zorgen beide kampen dat ze zich niet wagen op het grondgebied van de andere. Schoolkinderen lopen best enkele kilometers om bepaalde gebieden te vermijden. Het zal vanavond wel in het journaal komen… hou mijn hart al vast of ze zich opnieuw aan de stereotiepe houden of eindelijk eens met de ware toedracht komen. De Oranjeorde is trouwens nauw verbonden met de DUP, de partij waarmee Theresa May mee in zee wil gaan. De DUP, een partij die voornamelijk oude (sinds 1795) in stand wil houden en provocaties wil uitvoeren tegenover de Ieren en katholieken. Soit, ditmaal is het de DUP eerder om het geld te doen. Het geeft toch wat meer cachet aan hete hele gebeuren. Ik herinner me nog toen ik ’s ochtends vroeg 13 juli naar het werk liep en de straten waren nog niet schoongemaakt. De straten lagen bezaaid met gebroken glas, winkelkarren vol met leeggoed en ander vuilnis. Het was een triest aanzicht.

Gelukkig blijkt een groot aantal van de jeugd zich deze ‘verschillen’ niet aan hun hart te laten komen. Helaas is één gebeurtenis vaak voldoende om je mee in de miserie te trekken van eindeloze vergeldingen. Ook gebeurtenissen als het marsseizoen brengen overlast met zich mee. De Ieren en/of katholieken die het zich kunnen permitteren trekken er vaak enkele dagen op uit om te ontsnappen aan provocaties, overlast of wat dan ook. Het was een vreemde periode herinner ik me. Ik herinner me op 11 juli een pub te bezoeken vlakbij mijn toenmalige woonplaats (en vlakbij Windsor Park voetbalstadion) en de barman vroeg luid wie er een Guinness besteld had waarna iemand zich meldde met de woorden dat ie het gif wel eens wilde proberen, spuwde het half uit en vroeg zich af hoe iemand zoiets kan drinken. Waarschijnlijk een jaarlijkse traditie in meerdere pubs met protestantse inslag. Ik was vooral heel blij dat ik me toen geen kandidaat stelde voor de gratis Guinness. Ik dronk mijn glas leeg en verliet de pub. Het was niet het moment om gezellig te doen, zo bleek.

Donderdag word ik opnieuw verwacht bij de maatschappelijk werker van de CM. Benieuwd welke vragen ze nu weer hebben ivm mijn aanvraag voor een PVB. Eerder werd me trouwens al verteld dat dit niet meer beschikbaar zou zijn. Dezelfde persoon die me dat vertelde dacht ook dat RTH en auticoach voldoende voor me zijn. Dezelfde persoon die door mijn begeleider van RTH werd geïnformeerd wat ASS doet voor mij. Sinds gisteren sta ik dus opnieuw vrij gespannen en vraag me af met welke bizarre of nutteloze vragen ze me ditmaal gaan lastigvallen. En vooral, waarom? Waarom pijnigen ze me bijna drie dagen door me uit te nodigen en heel wazig te blijven over wat ze nodig hebben? Ik vrees dat ze mijn minder leuke versie te zien gaan krijgen…

Een uitbarsting van creativiteit

Vandaag een vreemde gewaarwording ontdekt. Je zit rustig ontspannend te kijken naar je favoriete serie, of sportteam in mijn geval, kortom, een activiteit waarbij doorgaans absoluut niets (ook relatief uiteraard) je uit je concentratie kan halen. En net dat overkwam me.

Normaal gezien gebeurt me dat doorgaans als ik depressief ben. Nu besef ik dat ik opnieuw mijn inspiraties en creativiteit kwijt kan. Dat zorgt er ook voor dat doorsnee activiteiten die gewoonlijk voor ontspanning zorgen, me niet langer of onvoldoende kunnen interesseren.

Mijn hoofd loopt momenteel over met ideeën, gedachten, goede voornemens, etc. Ondertussen weet ik dat ik mezelf moet temperen om niet elke keer all-in te gaan. Het probleem is dat ik die mood even snel kan verliezen als ze gekomen is. Alles of niks. Elke keer opnieuw. De achterliggende gedachte om spontane gedachte op te starten, heeft een langere levensduur dat iets op de agenda te zetten.

Creativiteit cultiveren is een moeilijke opdracht. We zien wel wat er van komt. Misschien een mooie, uitgelezen moment om eindelijk te starten met mijn cursus Arabisch morgenvroeg. Ik wil de negatieve anticipatie niet voeden die mijn auticoach me toedicht maar ik hoop dat mijn ochtendwandeling geen roet in het eten gooit.

Mezelf uitdagingen opleggen #1

Vroeg me net af hoe lang het geleden was dat ik nog een woord gezegd heb. Het bleek vrijdag te zijn. De daaruit vloeiende gedachtentrein deden me denken aan handelingen, onthoudingen en prestaties die ik kan voltooien om mijn leven simpeler, aangenamer en/of gezonder te maken. Een beetje zoals de vastenperiode of het gehypete ‘Tournée Minérale’ (een maand overleven zonder alcohol).

Ik haal de Vastentijd, of quadragesima (van eender welke religie) en de tijdelijke alcoholonthouding alleen als vergelijk. Ik zoek niet de steun en hulp van een god. In dat opzicht kan je stellen dat ik steun en hulp voor mezelf zoek, en dus eigenlijk zelf god ben. Geen zorgen maken, ik lijd niet aan hoogheidswaanzin of iets dergelijks. Ik ga eindelijk beginnen met het vereren van mezelf. Het Dannyisme is erop gericht dat ik de wereld meer kan bieden als ik me goed in mijn vel voel.

Ik kan er wel aan toevoegen dat je mijn blog niet moet volgen als je denk dat ik vreemdste stunts ga uithalen. Die kondig ik vrijwel nooit aan en gebeurt sporadisch en geheel spontaan.

Wat kan je dan wel verwachten? Ik ga de uitdagingen aangaan die mijn leven verbeteren. Die bevorderlijk zijn voor mijn algemene ik, die me meer routine geven. En tegelijkertijd de minder gezonde gewoontes trachten af te zweren. De periode die ik er opplak, zal afhankelijk zijn. Bepaalde gewoontes wil ik op die manier gewoon afzweren. Ik besef dat ik een hoop handelingen verricht die onbewust zijn of tics.

Jarenlang heb ik me bezondigd aan nagelbijten. In die mate dat ik regelmatig problemen ondervond. Geen idee of mijn maagpijnen daaraan te wijten zijn of het gewoon een uitloper is van de stress die ik ervoer. Paronychia of fijt is er eentje van. Hoewel het vrij pijnlijk is, heb ik amper actie ondernomen om dit tegen te gaan. Waarschijnlijk omwille van het feit dat het opnieuw iets is waardoor je je mindere mentale gesteldheid kan verantwoorden. Omdat dit vaak een onvrijwillige actie, wordt het een lastige klus. Ik merk dat ik me er vaak aan bezondig bij verhoogde stress. Loshangende stukje vel en uitstekende stukjes nagel zorgen voor meer overlast dan langdurige pijn doordat er teveel nagel verdwenen is. Het knippen zorgt dan ook voor bijkomende problemen en misschien kan ik beter een vijl e.d. aanschaffen om deftig een manicure te kunnen uitvoeren waardoor ik niet continue afgeleid wordt door zelfs maar de miniemste uitstulping. Hierbij kondig ik dus al aan om mijn nagels niet meer te verkorten door te bijten of eender welke manier behalve met nagelknipper en daarvoor voorzien gereedschap. En dat alvast minstens tot 16 juli. Wat neerkomt op 10 weken.

Andere items die nog op het menu staan, is het opstellen van een hele agenda. Niet om alles tot in de puntjes in te plannen, maar eerder om routine te kweken in bepaalde handelingen. Dit is vooral om ervoor te zorgen dat ik dat na verloop van tijd gewoon ben geworden en niet laat afhangen van de mood van het moment. En misschien zelfs belangrijker om in goede periodes niet teveel te ondernemen. Mentaal zal het me wellicht ook wel helpen om uit die negatieve spiraal te raken.

Je hebt het mogelijk al in eerdere blogs gelezen maar ik hoopte om na mijn verhuis bijna twee maanden geleden terug structuur op te bouwen en bepaalde zaken op te starten of aan te pakken. Nu merk ik dat ook dat wat is verwaterd. Het meest cruciale was uiteraard om wederom een graad van rust te vinden die aanvaardbaar is. Ik merk dat sinds mijn zelf voorgeschreven kuur (Chinese Chlorella, Koreaanse ginseng en CBD hennepzaadolie) rust heb gevonden. Eureka! Een rust die ik slechts tijdelijk vond bij het gebruik van antidepressiva. Ook de negatieve bijwerkingen van laatstgenoemde ondervind ik nu niet. Dubbel hoera! Daardoor is het eindelijk tijd geworden om het leven terug op te nemen, routine op te bouwen en zelfs slechte habits trachten af te zweren.

Ik ken mezelf ondertussen goed genoeg om te beseffen dat ik ook maar een mens ben en dat hervallen, bewust of onbewust, erbij hoort. Net omdat het bij mij vaak een geval is van alles of niks, vrees ik vooral het onbewuste. Het onderbewustzijn is ook zo’n probleemgebied. Soit, als ik iets start, wil ik er zolang mogelijk mee doorgaan. Tijdelijke onderbrekingen, tussenstops, pitstops en afleidingen kunnen ervoor zorgen dat een bepaalde activiteit voor lange tijd op de lange baan geschoven worden. Dat valt dus te vermijden.

Morgen ga ik een schema opstellen waar ik me zo goed mogelijk aan ga proberen te houden. Na enkele uren, dagen en weken zullen er wel optimalisaties aangebracht worden. Niet zozeer om mijn leven te vergemakkelijken maar eerder om realistisch te blijven. De agenda zal ook slechts gebruikt worden als middel om op terug te vallen. Een soort leidraad met speling op.

Als mijn intenties en plannen op interesse kunnen rekenen, zal ik hierover later nog berichten. Hoogstwaarschijnlijk hoef je zelfs niet eens een bericht na te laten want gaat het sowieso hier en daar wel eens opgenomen worden.