Mind v body

Geen idee of dit iets met ASS te maken heeft. Al te vaak, vooral de laatste tijd, besef ik dat ik heel passief ben. Niet omdat ik me slecht voel maar gewoon – en heel letterlijk – niet goed in mijn vel zit. Hoe leg ik dat best uit?

Het is alsof ik niet een ben met mijn lichaam. Dat het zogenaamde omhulsel niet of onvoldoende gekend is. Ondertussen heb ik dat gedeelte kunnen oplossen door het dragen van kettingen, ringen en armbanden. Regelmatig moet ik ze echter afdoen om er niet teveel aan gewoon te worden. Tegenwoordig draag ik ook schoenen die opvallen als ik wandel. Dat ik bewust kan zien waar ik mijn voeten neerplant. Het is gemakkelijk onhandig te zijn. Het maakt de mensen aan het lachen, breekt het ijs, etc. Toch overkomt het me af en toe (meer dan doorsnee) dat ik breuken oploop – bewust of onbewust.

Hmm, nu ik er zo over denk heb ik me nooit echt comfortabel gevoeld in mijn lichaam. Altijd al beschouwd als iets onhandig waar je ook nog rekening mee moet houden, in plaats van iets dat vanzelf zou moeten functioneren. Het constant concentreren op het pad voor je om niet tegen iets aan te sukkelen, je voet te verzwikken door losliggende tegels, etc. Hierbij houd ik zelfs nog geen rekening met omstaanders of onverwachte gebeurtenissen. Ik loop bijvoorbeeld niet graag in een verkeersvrije straat, vooral niet als er teveel volk is. Het proberen ontwijken van een tegenligger schat ik al ruim op voorhand in, op het onnozele af.

Het heeft trouwens niets te maken met buiten-lichamelijke activiteiten. Hoewel ik soms, zoals iedereen vermoed ik, weleens van mezelf sta te kijken met wat ik – onbewust – bezig ben. Misschien nog eens een keertje over nadenken als ik wat minder moe ben… Komt beetje verward over, denk ik.

Talenhonger

Aangezien bepaalde dingen te moeilijk zijn om te bevatten, ben ik begonnen met de studie van modern Arabisch (beginner + gevorderde). Het leren van een taal is nooit mijn dada geweest op de schoolbanken. Op de schoolbanken is me eigenlijk nooit veel bijgeleerd. Het systematisch dwangvoeren (force feeding) heeft me nooit gelegen. Al wat ik geleerd heb is omdat ik me er in interesseer(de). Zo was Nederlands nooit mijn ding terwijl ik nu enorm veel plezier beleef aan schrijven en lezen. Idem voor de Engelse taal, al was dit ook wel noodzakelijk als je bijna een decennium in Engelstalige gebieden hebt geleefd. Het probleem is dat ik amper iemand kan helpen met huiswerk omdat het schoolsysteem me niet ligt. Ik heb het geleerd door het te gebruiken, een methode die waarschijnlijk niet iedereen ligt, begrijpelijk. Ik ga op het gevoel af, het in mijn hoofd zeggen en kijken wat er het beste klinkt. Met het Arabisch is het wel compleet anders. De cultuur, het schrift, de uitspraak etc zijn te verschillend van de westerse. Ondertussen, na ontvangst van het eerste deel, al wel van plan veranderd. In plaats van zonder hulp toch maar gekozen voor met hulp. Het idee hierachter is dat ik dan een getuigschrift kan aanvragen na succesvolle beëindiging indien ik het examen absoluut niet zie zitten.

De keuze voor het Arabisch is vreemd, maar wel overwogen. De andere optie is Chinees en dat leek me nog net iets te “vreemd”. Als de wijze van studeren me bevalt, zal de volgende stap Chinees zeker volgen. Spaans of Italiaans (of zelfs Frans) had misschien iets handiger en makkelijker geweest. Het nadeel bij deze talen ligt in het feit dat Romaanse talen me niet echt liggen, vooral op gebied van schrijven. Een ander negatief aspect is dat ik op school Frans heb moeten leren en bepaalde dingen me zijn bijgebleven. Hierdoor is het niet ondenkbaar dat ik begin te skippen of gewoonweg niet verder wil. Het met een propere lei beginnen is belangrijk.

Anderzijds wil ik het Gaelic ook verder machtig maken. Hierbij maak ik geen gebruik van een erkende opleidingsverstrekker. Het Iers (Gaelic) is helaas een uitstervende taal en zal me veel minder van pas komen. Feit is wel dat Arabisch, Gaelic en Chinees een enorm bron aan cultuur en geschiedenis bezorgt. Dat is dan ook een van de belangrijkste redenen van deze toch wel “vreemde” keuze. Een secundaire reden is dat weinig autochtonen deze talen machtig zijn. Je kan hiermee ook makkelijker contact leggen met de allochtonen die de taal als moedertaal hebben. En zoals een Iers gezegde gaat: “Is fearr Gaeilge briste, na Bearla cliste.” Beter gebroken Iers dan perfect Engels. Deze uitspraak is voer voor discussie. Uiteraard probeer je je uiterste best te doen om een vreemde taal onder de knie te krijgen. Voorlopig is het gebruik van deze talen echter recreatief. Ik besef hoe moeilijk het is om een taal machtig te worden en te onderhouden. Helaas zal het Arabisch en Chinees moeilijk te onderhouden worden, idem voor het Gaelic. Gelukkig is dit voor het Engels veel gemakkelijker: tv, internet, boeken, universele taal, etc.

Medicatie

Na verschillende jaren antidepressiva voorgeschreven te hebben gekregen, zelf besloten af te bouwen en uiteindelijk gewoon te stoppen. Mede dankzij/vanwege de apathische houding van de psychiater. Ik kan niet ontkennen dat het me over een bijzonder moeilijke periode heeft geholpen. Helaas hielp het me al een geruime tijd niet meer en heb ik – o ironie – leren leven met de zwaarmoedigheid. Uiteraard is het leven niet echt iets om buitensporig optimistisch over te zijn. Ik moet wel bekennen geen pessimist te zijn, ik zie mezelf eerder als een realist. Aangezien mijn gemoedstoestand de laatste tijd niet meer verbeterde, in combinatie met zomervakantie en mijn psychologe die een zware operatie moest ondergaan, ben ik niet langer de farmaceutische industrie aan het sponsoren. Ook omdat ik opzoekingswerk heb verricht en tot de constatatie kwam dat zij werken zoals een drugdealer, op zoek naar klanten niet naar een remedie. De voorgeschreven medicatie was ondanks de geruststellingen van de psychiater toch wel verslavend, inderdaad, ontwenningsverschijnselen. Nee, ik drink niet en neem geen andere illegale middelen. Onlangs wel besloten om gezonder (minder vlees en meer groenten en noten), gevarieerder te eten met een grote hoeveelheid fruit. Als extraatje ook gepelde hennepzaden en hennepzaadolie in huis gehaald. Deze producten zijn legaal en dus zonder THC, de psychoactieve stof die de voornaamste reden is van het grotendeelse, illegale gebruik. Ik begin te begrijpen waarom heel wat mensen hun heil zoeken in de illegaliteit om hun problemen te verlichten, helaas al te vaak van nog dubieuzere kwaliteit dan die van de grote pharma.
Ik houd echter mijn hart vast voor mogelijke bijkomende, nare bijwerkingen die nog kunnen optreden. Op het moment voel ik me OK, niet top maar ook niet al te slecht. Een van mijn problemen is het over-analyseren en donkere gedachten, vaak vanwege wat er in de media belicht wordt. Gelukkig kan ik me nu opnieuw beter concentreren en worden mijn gedachten en hoofd niet of toch aanzienlijk minder vertroebeld.

Birth_Big_Pharma_600.jpg

Hoe kan je mijn leven aangenamer maken – leven met Asperger (deel 1)

Eerst en vooral even benadrukken dat geen twee personen dezelfde zijn, NT of ASS, en dat Asperger niet thuishoort in het rijtje van griep, verkoudheid, etc.

Zover ik me kan herinneren, liet ik de sociale rompslomp gewoon over me heen komen en dan zag ik wel hoe ik in het plaatje thuishoor, of net niet. Of er wordt me wel verteld hoe ik me best gedraag. Helaas zijn die jaren al even achter de rug. Als volwassenen wordt je verondersteld te weten hoe je je gedraagt in de samenleving. Helaas, het lijkt wel of dat “afwijkende” gedrag bij NT’ers net aangemoedigd wordt, dat net die gril(len) hen zo speciaal maakt. En dat terwijl de mens met autisme zich elke seconde van de dag bezorgd maakt om zijn rol als NT’er tot in de details uit te voeren.
Waarom is de sociale interactie net zo moeilijk? Voor mij persoonlijk dan, want niet iedere Asperger ondervindt hier last van. Vanaf het idee geopperd is om iets te organiseren of iets te doen, en waar je aanwezigheid vereist of tenminste uitdrukkelijk gewenst is. Vanaf dat moment begint mijn bovenkamer al te draaien en mogelijke scenarios af te draaien. Vooral de momenten waarbij gesprekken horen. De zogenaamde small-talk zorgt vaak voor een shutdown. Ik doe er dan vaak al alles aan om dat stadium over te slaan of te vermijden. Je herkent het wel: heb je al een lief? Wat voor werk doe je? EN de dooddoener: Hoe gaat het met je?
Ja, ik begrijp dat het amper uitmaakt wat je antwoord omdat dit de zogenaamde ijsbrekers zijn. Dit breekt in mijn geval veel meer dan het ijs alleen. Net als bij een sollicitatiegesprek, dat ik ook verafschuw, zijn dit vragen waarop je je kan voorbereiden. Ondertussen beantwoord ik het merendeel van deze clichés af met een kwinkslag of puur sarcasme. Ik vermoed enorm dat vrienden dit blijven vragen omdat ze benieuwd zijn wat het “antwoord van de week” is. En dit zijn dan alleen nog maar de gemakkelijke vragen. Het zijn, opnieuw, de meer onverwachte vragen die zorgen voor een energielek. Het zijn degene die waarbij je bloed voelt wegtrekken uit je gezicht. Net alsof je ziel zegt, “fuck it, ik ben hier weg” en je alleen laat met vragen voor een test waarvoor je niet gestudeerd hebt.

De antwoorden op de “hoe gaat het met je?” zijn geëvolueerd. Sommige personen gingen niet akkoord met het bijna obligate “Gaat wel.” Blijkbaar wordt je ook verondersteld deze vraag terug te stellen. Omdat ik deze onwaarheden als witte leugens aanzie, kan ik er mee leven. Er zijn bitter weinig momenten geweest in mijn leven (dusver) dat het werkelijk “wel ging”. De anticipatie van wat gaat er nog komen, zoog zo alle plezier uit wat er aan de gang was. Net zoals mijn antwoorden evolueerden, ging dat ook zo met middelengebruik. Welke middelen zorgen ervoor dat je deze onaangename obstakels zorgeloos aankan? Zonder verder veel persoonlijke details te verstrekken, kan je begrijpen dat bepaalde substanties een belangrijke rol gingen vervullen in mijn leven. Met alle schadelijke gevolgen van dien.

Na een serieuze depressie kom je er achter dat je Asperger hebt. Twee jaar later ben ik 40 jaar en weet nog steeds niet hoe eerlijk te antwoorden op de voornoemde small-talk vragen. De witte leugen bestaat erin om je gesprekspartner niet onmiddellijk naar hulp te laten roepen. Ja, die depressie speelt me al heel mijn leven parten. Ja, er zijn momenten geweest waarbij ik de handdoek wilde gooien. Nee, net als de witte leugen, bewust je gesprekspartner niet willen kwetsen, gaat dit ook op voor mogelijke suïcide gedachten.

De wereld is om zeep

Ach ja, we hadden het kunnen zien aankomen.

De mainstream media vindt altijd wel iets om de mensheid te verdelen. Nu is het de boerkini. Geen idee of dit voortspruit uit politieke, esthetisch, religieus of welk standpunt dan ook. Heb me een beetje verdiept in de kwestie en blijkt dat de boerkini eerder een modeverschijnsel is. Het product is gelanceerd door een Australische ontwerpster in 2003. Een 20-jarige studente, Mecca Laalaa, heeft hierdoor haar droomjob van redster kunnen verwezenlijken. “Het badpak werd gezien als een middel tot integratie in de dominante Australische strandcultuur.”

Door dit product kunnen moslima’s zich makkelijker integreren in de Westerse cultuur. De Westerse cultuur is hier echter weer niet mee gediend. En net in Europa komt het tot problemen.

Mijn persoonlijk gedacht is dat het net een perfect middel is ter bescherming van de vrouw. En zelfs esthetisch, kan je een persoon niet verplichten om iets meer van het lichaam te bedekken? Just kidding, ik ga me niet mengen in de discussie. Ik vind het alleen enorm hypocriet dat het net nu tot problemen komt. Net alsof de – zogenaamde – “goede” moslims nog niet genoeg gestrafd worden door alles wat er tegenwoordig afspeelt.

Voorts nog enkele opmerkingen, vragen. Is het op een naaktstrand toegelaten kleren te dragen? (geen idee) Zijn deze plaatsen openbaar? (geen idee) Waarom is het voor nonnen wel toegelaten om hun habijt te dragen? [tja, tegenwoordig is dat een uitstervend ras en hierdoor ongevaarlijk?]

Sinds wanneer is het principe “leven en laten leven” onontvankelijk? Ben trouwens benieuwd hoe het preutse Amerika hierop gaat reageren. Toen ik werkte voor de Europese tak van een Amerikaans bedrijf, was het voor Italianen zelfs niet toegelaten om vrouwen in monokini/topless (zelfs als het per ongeluk was of een soort Waar is Wally? zoektocht naar een blote borst) tussen hun foto’s op hun persoonlijke pagina te plaatsen.

Je zal mij in ieder geval niet meer op een strand zien. Te gevaarlijk? Nee hoor. Mijn huid is niet zo bestendig tegen zonlicht. Een boete vanwege teveel kleren, kan ik best missen. Zijn er geen ergere problemen/dilemma’s op te lossen dan hoe een vrouw zich kleedt? Of nog erger, iets teveel toont? Je zal niemand horen klagen over een mooie vrouw in een bikini/badpak. Is het echt nodig om iedereen op te leggen slechts een stuk textiel te dragen waarmee je bij wijze van spreken je zonnebril niet eens mee kan schoonmaken?

Slaap

Slaap is het belangrijkste ingrediënt om een normaal leven te kunnen leiden. Voor de meeste mensen is het een cruciaal onderdeel om gelukkig te zijn. Omdat gelukkig zijn momenteel niet prioritair is maar wel overleven, ben ik me er wel van bewust dat een goede slaap belangrijk is. Jawel, het subtiel woordgebruik is belangrijk in dit hoofdstuk.
Ik ben net wakker na een 24 urenslaap. Ik ben me bewust dat een goede slaap hygiëne ook belangrijk is en dat mankeert me nu net. Door allerlei omstandigheden gebeurt het dat ik ´s morgens vroeg opsta om tegen de middag uitgeput mijn bed op te zoeken. Anderzijds, als ik me goed en uitgerust voel, kan ik gemakkelijk 2 dagen doorgaan. Helaas kost me dat dan weer meer slaap dan goed is. Het `als ik me goed voel` uitdrukking is best wel uitzonderlijk. Vaak is het omdat er niets gepland staat waardoor ik niet zenuwachtig, opgejaagd, ultra gefocust of gewoon op mijn hoede moet zijn om niets te vergeten en vooral om uitgebreid voorbereid te zijn. Helaas is dit rijmpje (uitgebreid voorbereid) altijd aanwezig. Zelfs de meest idiote gedachten moeten de revue gepasseerd zijn om me voorbereid te voelen.
Ok, slaap is dus zeer belangrijk.

Van de doden niets dan goed.

Uiteraard! Je gaat trachten alleen de goede herinneringen te bewaren en de mindere momenten te gebruiken als wijze lessen.
Ik sta telkens opnieuw versteld als je mensen hoort spreken over iemand die gestorven is. Ik trek het niet twijfel, elk mens is uniek op zijn/haar eigen manier met goede en minder goede kanten. Wie ben ik om te beslissen wat goed en slecht is. Wat ik beschouw als een positieve eigenschap, zien anderen mogelijk als tekortkomingen en vice versa.
Toch is het onwaarschijnlijk dat we in zo’n corrupte, asociale samenleving leven. Is het dan werkelijk waar dat, op een paar extreme uitzonderingen na, elk mens “goed” was. Een machine werkt pas als alle radertjes functioneren. Zijn de doden dan pas “goed” wanneer ze ons verlaten hebben? Word je pas heilig nadat je het tijdelijke voor het eeuwige hebt verruild?
Wat maakt een persoon zo uniek? Het is misschien een slechte vergelijking maar Adolf Hitler was in 1939 ook genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. (Dit was echter vanwege een statement tegenover Neville Chamberlain, Winston Churchill’s voorganger).
Hoe kan het zijn dat mensen zo jaloers, achterbaks, etc. zijn, de ene al in ergere mate dan de ander. Het is waarschijnlijk handiger om mensen meer krediet te geven terwijl ze leven, meer appreciëren en meer begripvol zijn dan lof afsteken als het te laat is. Een mooie doch verbloemende afscheidsrede, bloemen op een graf, zijn dat tekenen van berouw. Het enige wat in me opkomt is vijgen na Pasen. Of misschien ligt het opnieuw aan mij, en moet ik me dringend gaan verdiepen in het boeddhisme en dan specifiek over het onderwerp reïncarnatie.