Wat ik dan weer niet begrijp…

Om de hoek van waar ik woon en dan een honderd meter in de straat is een restaurantje waar ik zelfs nog nooit geweest ben, of het moet voor mijn negende zijn geweest, memorabel was het alvast niet. Het etablissement in kwestie leek me altijd verdacht stil. Tot gisterenavond 23u30, toen plots André Hazes het aanwezige publiek het beste van zichzelf liet geven, het bleek toch om een luidruchtige bende van minstens vijftig personen sterk te gaan. We zijn ondertussen anderhalf uur later en de grootste klassiekers zijn de revue gepasseerd en tot overmaat van ramp een hele hoop carnavalskrakers, zoals die dan genoemd worden. Wat toch wat vreemd aandoet nadat we net een hittegolf achter de rug hebben, ik associeer carnaval vooral met koude.
Wat me dan vooral bezighoudt, is de vraag waarom er tijdens feestje met muziek het volume steevast op zijn luidst staat tussen 23u en 1u (of later)?
Is het om toevallige passanten uit te nodigen, wat me bij een privéfeest(je) niet de bedoeling kan zijn. Of is het gewoon omdat iedereen het zo gewoon is? Dat ze zogenaamd toewerken naar een hoogtepunt? Dat je voor 23u je kan occuperen met het converseren met lotgenoten en je volgiet tot het uiteindelijk elf uur is, de muziek oorverdovend wordt, en je plots toch hele conversaties wil aangaan… Wat alcohol al niet doet voor de doorsnee mens.

Er zijn trouwens een hele hoop zaken die me bezighouden. Waarbij ik probeer het nut in te zien van het hoe en waarom. Dadelijk volgen nog voorbeelden. Een eigen huis, een plek onder de zon, ik vermoed dat het om een trouwfeest gaat. Ik ben op de hoogte van een kennis die vandaag voor de kerk getrouwd is. Dat begrijp ik dan weer al te goed. Dat ze voor de wet en voor de kerk trouwen, gescheiden houden (verkeerde uitdrukking in deze zin). Zodoende kunnen ze de kosten spreiden van de bijhorende feestjes en kan je ook je gasten ietwat scheiden, mocht dat nodig zijn.

Soit, omdat ik toch wist niet meer te kunnen slapen voordat het hele feest achter de rug is, ben ik maar opgestaan. Ik heb nog wel wat vertaalwerk voor de boeg en ik had beloofd het voor maandagochtend bij de opdrachtgever in de inbox te droppen. Om mijn hongergevoel te stillen toch maar eerst aan het koken geslagen. Het was pas bij het opeten nadien dat ik een discrepantie opmerkte, of een idiosyncrasie, het is maar hoe je het bekijkt. Mijn ingrediëntenkaart vertelde me dat ik een ‘zomerse andijviestamppot met gehaktballetjes’ aan het bereiden was. Zomers en stamppot valt evenmin te rijmen in mijn woordenboek. Het feit dat je er – ocharme – drie zongedroogde tomaten moet aan toevoegen, maakt het hele gedoe niet plots zomers. Bij de omschrijving slagen ze het over een andere boeg, een mediterrane andijviestamppot… Italiaanse gehaktballetjes… tijm, oregano en marjolein toevoegen aan gehakt, maakt het Italiaans? Ze eindigen hun omschrijving met de woorden, ‘de tomaatjes hebben flink wat zonuren gehad en daarmee geven ze de stamppot een zomers tintje’, nou nou! De blokjes oude kaas en rode ui in zwarte balsamicoazijn en de aardappelen (ik moet toegeven dat het ‘a stroke of genius’ is geweest om Malta aardappelen te kiezen hier) maken het hoegenaamd niet meer mediterraans dan Nederlands. Ja, ik ben bekend met het begrip fusion in de culinaire wereld, en juich het zeker toe omdat het voor meer afwisseling zorgt in de keuken en je ingrediënten laat gebruiken die je anders niet of amper eet. Het gaat me echter om de beschrijving zomers die ik niet kan linken met stamppot. Vrij zware kost als stamppot is, kan ik nooit of te nimmer met de zomer associëren.

Wat ik al evenmin kan begrijpen is dat er net een minibusje door de straat scheurde en telkens driemaal claxonneerde terwijl hij/zij een café passeerde. Toffe geste voor de aanwezige klanten maar ik vrees dat de goede bedoelingen alleen irritaties opwekken bij de omwonenden alsook de uitbaters en het de aanwezige klanten niet of amper is opgevallen. Daarbij is het dus volslagen nutteloos.

Het nut inzien van een hele resem aan zaken is waar ik me vaak het hoofd over breek. Dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met ASS. Tijdens mogelijke gesprekken gaan de zogenaamde smalltalk onderwerpen aan me voorbij omwille van dezelfde redenen. Laatst was er een personeelsfeestje in het pand naast me (zonder muziek) met een foodtruck. Omdat er net een einde kwam aan de hete periode had ik buienradar gecheckt. Toen ik het eetstandje voorbijliep terwijl ze aan het opbouwen waren, dacht ik nog vriendelijk te zijn en hun te informeren over de aankomende buien. Dat kwam echter niet over mijn lippen. Mogelijk omdat ze reeds wisten en zichzelf geïnformeerd hadden over de regenkansen, anderzijds waren de eerste druppels die toen vielen van hele kort duur en volgende de zwaardere buien op het moment dat hun feestje net begon. Om maar te zeggen dat ik een hele hoop zaken niet zeg omdat het nutteloos zou kunnen zijn, ofwel overbodig, ofwel dat het nogal opdringerig kan opgevat worden.

Tijdens mijn laatste bezoek aan de psychologe zei ik nog dat er wel positieve aspecten verbonden zijn aan het extreem warme weer. Met name dat ik dan alles gemakkelijker van me af kan laten glijden en me minder druk maak. Waarschijnlijk door een combinatie van redenen zoals uitputting en dat zelfs overpeinzen uitmondt in overmatig zweten. Nu de temperaturen weer wat schappelijkere vormen heeft aangenomen en vooral aangenamer is, komen de nut-vragen weer opzetten alsof ze nooit zijn weggeweest. Ik bezondig me ook aan handelingen, uitspraken, e.d. die als nutteloos aanzien kunnen worden maar vaak hebben ze toch – voor mij specifiek – een belangrijk nut.

Zoals je wellicht weet, woon ik vlakbij de plaatselijke kerk in het centrum van een landelijke gemeente. Omdat er vlakbij een drukbezochte krantenwinkel is, heeft het een bijzonder aantrek van noorderburen die hun rookwaren komen inslaan. Zoals de meesten wel weten mag er in Nederland tegen de rijrichting in geparkeerd worden. Een grote meerderheid doet dit dan ook omdat er slechts 1 parkeerstrook aanwezig is op de rijbaan. In België mag je echter niet op die manier parkeren. Wat bij gevolg voor vrij gevaarlijke situaties zorgt. De Belgische bestuurder verwacht er zich niet aan, om nog maar te zwijgen van fietsers (vaak scholieren die hiervan al helemaal niet op de hoogte zijn) die plots een halve autoneus op de baan zien opdoemen, als ze al voldoende opletten. In een grensgemeente kennen veel inwoners dit merkwaardigheidje ondertussen wel. Ik wil hier geen rel veroorzaken maar elk land heeft zijn eigen verkeersregels hoewel de belangrijkste gelukkig vrij universeel zijn. In mijn vorige straat op de grens met Nederland dus, had enkel de Belgische kant een fietspad. Nederlandse fietsers maken hiervan hoegenaamd dus geen gebruik als ze in de andere richting rijden. Al te vaak kreeg ik verwensingen naar mijn hoofd omdat ik net wel gebruik maak van het fietspad. In België moet een fietser gebruik maken van het fietspad, zelfs al is er maar eentje aanwezig. Deze twee voorbeelden noem ik maar op om te zeggen dat iedereen vrij vastgeroest zit in zijn/haar gebruiken. En dat het bijzonder moeilijk is voor een mens om zich aan te passen aan de gewoonten en gebruiken van een andere cultuur, zelfs al wonen ze (letterlijk) over of naast (figuurlijk) elkaar zoals Nederlanders en Belgen in onze grensgemeente. Om maar te zwijgen van hoe velen zich op vakantie meer uitspattingen toekennen dan wanneer ze thuis zijn, als voorbeeld zal ik hier de vnl. Britse en Russische toeristen noemen in de mediterrane bestemmingen gedragen. Van de Russen weet ik het niet onmiddellijk maar van de Britten weet ik dat zij op hun thuisfront vaak even uitbundig uitlaten tijdens het uitgaan. Stereotiepen zullen er altijd zijn, zaken die je toch om de een of andere manier afstandelijk(er) maakt van een ander. Hoe vaak gebeurt het niet dat je net landgenoten (bewust of onbewust) opzoekt op vakantie? En dat terwijl vakantie net bedoeld is om weg te zijn van de dagelijkse sleur. Om toch tegen elkaar in de dezelfde taal te kunnen zeuren over plaatselijke gewoontes of voeding? En dan moet je je eens afvragen hoe wij, als Belgen (of Nederlanders) net bijzonder weinig verdragen van andere gewoontes en culturen (de lokale pita-, pizza-, hamburgerketen of Chinees/Japanner/Indiër buiten beschouwing gelaten).

We schrijven onszelf vaak meer uitzonderingen op de wet toe dan we andere ooit willen toekennen. Om een klein voorbeeldje te noemen, de parkeerplaatsen over mijn appartement. Ja, ik zeg het, ik zie enorm veel, of het valt me gewoon op, wie zal het zeggen. Toegegeven dat het een vrij lastige verkeerssituatie is omdat je rechts van de kerk via dezelfde inrit de parkeerplaats kan verlaten. Links van de kerk hebben ze een soort rotonde gemaakt met acht parkeerplaatsen in het midden, dus met eenrichtingsverkeer, 1 oprit en een aparte uitrit. Om het moeilijk te maken hebben ze een strook vrijgelaten voor de kerk tussen beide parkings, inderdaad, voor de ceremoniële voertuigen. In de drie maanden dat ik hier nu woon heb ik amper vijf ceremoniële voertuigen gezien op die plek. Anderzijds al honderden gewone voertuigen tot zelfs drie pakketdienstleveranciers die er ’s middags een rendez-vous-plaats van maken. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat iedereen een eigen opvatting heeft over parkeren, zo blijkt. De ene zorgt ervoor dat zijn voertuig niet meer op de rijbaan staat, anderen nemen dit minder letterlijk op en vinden dat 80% meer dan voldoende is. Want ja, denken ze dan, niemand gaat toch bewust tegen mijn wagen rijden? Ik heb reeds ongelukken (kleintjes met slechts beperkte blikschade) zien gebeuren. Zo reed er iemand achterwaarts uit de parkeerplaats, voldoende rekening houdend met de inrit van de parking die hij/zij daardoor benaderde. Nu stond er langs haar zijkant iemand te wachten om via die inrit de parking te verlaten. Wettelijk gezien is de bestuurder in fout die de parkeerplaats verlaat. Maar wie houdt er rekening met een situatie die zich niet zou voordoen als de tegenpartij zich aan de regels houdt? De bestuurder die het voorviel in ieder geval nu, en ook degenen die in de omgeving wonen en de gevaren kennen. Al te vaak gebeuren dezelfde stoten (opzettelijke woordkeuze). Iedereen heeft zijn/haar eigen interpretatie van de wet, regels, normen en waarden. De eerste persoon zal zeggen dat het ongeluk niet had voorgedaan als de tweede persoon de letter van de wet had gevolgd. De tweede persoon ziet zichzelf niet als in fout omdat hij/zij zijn overtreding – wettelijk gezien – nog niet heeft begaan en een bestuurder altijd alert moet zijn. Stel je nu eens voor dat je persoon 1 bent, hoe zou jij reageren? En hoe reageer je als je persoon twee bent. En zeg nu, dat zou mij nooit overkomen, want ik zie het al te vaak gebeuren, met alle soorten en merken voertuigen evenals nationaliteiten. Dat er verkeersregels moeten zijn, staat buiten kijf. Dat je gefrustreerd wordt omdat een ander bestuurder zich asociaal gedraagt, zorgt voor meer negativiteit bij jezelf, dan bij elk ander persoon. Je moet je echter niet nodeloos druk maken in de fouten en ergernissen van anderen. Dat een wagen half op de baan parkeert, of iemand op een drukke baan stilstaat om iemand uit te laten stappen vlak voor de bakker terwijl er zich een hele file opstapelt, zal je niet gelukkig maken. De wet ziet dit soort fouten slechts als kleine inbreuken. Enerzijds begrijp ik wel hoe verkeersagressie zich ontwikkeld. Anderzijds is de wet de wet en behoor je je er naar te gedragen. Ohja, de parkeerplaats is met parkeerschijf. Vooral op maandag en dinsdag wordt er een bezoekje gebracht door een agent en het is frappant hoeveel mensen zich verbazen. Ik was slechts vijf minuutjes bij de bakker, krantenwinkel, etc. Een mens laat zichzelf veel meer toe dan het een ander toestaat.

Als iedereen toch zijn eigen interpretaties heeft, zelfs als de wet zwart op wit bepaald is, maakt het leven nog gecompliceerder. Hoe moeilijk is het dan om de waarheid te achterhalen? Hoe moeilijk is het dan om eigen fout toe te geven? Hoe moeilijk is het om menselijk te blijven? Om een ander ook wat licht te gunnen, om een ander ook te laten leven, plezier te hebben, etc. Hoe moeilijk is het om niet egoïstisch te zijn? Of te blijven! Want als iemand een wet overtreedt, geldt het voor mij ook niet meer (in beperkte mate uiteraard).

Een andere frustratie is de negatieve reacties op vluchtelingen, nieuwe Belgen (of Nederlanders) of migranten in het algemeen. Terwijl er amper nog commotie ontstaat als een hooggeplaatst politici buitensporige premies opstrijkt, graaipolitiek, e.d. gaan we toch beenhard zijn en blijven tegen mensen die het nog moeilijker hebben dan onszelf. Dat er profiteurs tussen zitten, kan ik begrijpen, die heb je ook bij migranten (plottwist, welke groep dacht jij eerst aan? Bevooroordeeld ofzo? 😛 ). In Ijsland hebben ze tenminste stalen ballen en hebben ze sjoemelende bankiers achter slot en grendel gestoken en zijn zodoende uit een diepe crisis geraakt. Dat een vrij kleine gemeenschap als Ijsland daarin slaagt, zou vele landen moeten inspireren. Helaas, denken de politici in vele landen dat ze ongenaakbaar zijn. Tja, ondertussen komen steeds vaker bepaalde wetten bovendrijven die amper ten dienste zijn van het volk maar eerder hunzelf. Hoe crimineel zijn zulke handelingen? Horen zij niet het volk te vertegenwoordigen?
Blijkbaar gedoogd de Vlaming sjoemelende politici zodat ze zelf ook bepaalde wetten naar hun hand of naar hun eigen letter kunnen interpreteren. Als je in zo’n samenleving leeft, wat hebben wetten dan nog voor zin? De kloof tussen rijk en arm wordt steeds groter. De arme, brave burger zal steeds de dupe zijn. Wel enorm fascinerend dat de overgrote massa zich niet tegen hen keert, maar wel naar andere zondebokken zoekt.

Goh, misschien toch maar aan mijn vertaalproject beginnen om mijn zinnen te verzetten…

Weer goed geweest

Het weer zorgde ervoor dat ik een hele tijd niets meer gepost heb. Mijn energielevels werden na het slapen amper opgeladen. Verkoeling vinden trachtte ik alle mogelijke manieren alsook het afkoelen van mijn appartementje. In plaats van vijf keer per dag in de douche te belanden, ondervond ik dat een voetbadje vaak voor even veel verkoeling zorgt en met een pak minder water. En nu ongeveer staat er een buitje gepland die vanuit de kustregio het hele land zal bevochtigen, waarschijnlijk onvoldoende om de landbouwers blij te maken.

Het weer zorgde anderzijds ook voor een onverwachte, positieve noot. Mijn hersenactiviteiten werden tot een minimum herleid. Alle problemen schoven voor onbepaalde tijd opzij. Een soort dagenlange siësta of vakantiegevoel. Koken, met de pc bezighouden of alle andere activiteiten waren gewoon te uitputtend of zweterig. Mijn vertaalproject staat zodoende al bijna een week op inactief. Vooral omdat er vorige week dakwerkzaamheden bij de buren uitgevoerd werden. Toen dat lawaai langzaam verminderde, stegen de temperaturen zowaar nog hoger.

Door verminderde eetlust heb ik nu nog twee maaltijden over die eigenlijk gisteren al geconsumeerd hadden moeten worden. De ingrediënten zijn nog in orde, alle geluk. De bulgur-linzensalade met blauwe kaas ging twee dagen mee. Voorts bestaat mijn dieet uit veel groenten en fruit naast ontbijtgranen. Ik heb ook met mijn ijsthee’s kunnen experimenteren. Via mijn maaltijdboxen heb ik geregeld overschotten (niet alleen groenten maar ook kruiden). Zo had ik nu een overschot aan gember. In combinatie met twee citroenen (inclusief fijngesnipperde schil) maakte een lekker verfrissend drankje. Omdat het vaak gissen is naar de correcte verhoudingen, kan ik er later vaak nog bruiswater aan toevoegen waardoor het nog meer naar limonade smaakt, maar dan wel zonder schadelijke bestanddelen of extra toegevoegde suikers.

Het regenbuitje is losgebarsten en zorgt meteen voor afkoeling. Wel spijtig voor het personeelsfeestje dat bij de buren gepland staat tussen 18-23u inclusief foodtruck. Zij bieden dagondersteuning aan voor een twintigtal gehandicapten (het zichtbare en zwaardere type). Hopelijk blijft de zandgeur niet te lang hangen.

Later vandaag hoop ik naar mijn ouderlijk huis te gaan om wat kleren te wassen en aan mijn vertaalproject te werken. Het is daar kwa temperatuur een pak aangenamer. Ondertussen laat ik mijn appartementje goed verluchten. Hoewel de zon weer kwistig zijn stralen op mijn omgeving strooit. Voor de verandering naar de weersvoorspellingen gekeken en blijkbaar wordt het vanaf vandaag weer beter. De temperaturen zullen afnemen tot een 22 graden binnen vijf dagen. Hoera! En nee, mij hoor je alleen klagen als het te warm is, tegen de koude kan je je kleden. Tot eergisteren lukte het me om ofwel slaapkamer of leefruimte voldoende fris te houden, al is fris niet helemaal het juiste woord. Een temperatuur waarbij je niet zweet als je je omdraait of verzet.

Net door die hitte, merk ik niet over hoeveel energie ik beschik. Alsof ik daar op doodgewone dagen nog niet lastig genoeg mee heb, is het nu nog erger. Vaak slaap ik maar enkele uren en word gewekt door de warmte. Dat ik dan maar amper voldoende rust heb genoten of energiepeil herstelt is, moge duidelijk zijn. Ik ben benieuwd hoever ik straks ga geraken met het vertaalwerk. Het gaat ditmaal opnieuw over een filmpje van anderhalf uur. De eerste keer zorgde dat voor bijna tien uur werk, de tweede kostte me nog een zeven uur.

Deze temperaturen zijn niet aangenaam voor chronisch zieken. Mijn petedochter had blijkbaar ook een opwakkering van haar KLS (aka sleeping beauty syndrome). Als iets voor de doorsnee mens al ervaren wordt als onaangenaam, stel je dan maar eens voor hoe het moet zijn voor personen met een aandoening, ziekte, handicap,… Maar ja, vaak is dat dezelfde mens die zich benadeeld voelt als iemand niet hoeft aan te schuiven bij een attractie in een pretpark.

Tot dusver mijn update, om niet opnieuw tegen een hele hoop schenen te stampen. Ik hoop dat met de temperatuur ook mijn gemoedstoestand, energielevel en brainpower wat verbetert. Soit, het voetbadje is een aanrader! Doe er nog wat muntolie of iets gelijkaardigs aan toe en het is een voltreffer.

Zondebok zoeken…

En ik heb weer gezondigd.

Eerder toevallig stond de tv nog steeds aan nadat ik wat sport gekeken had. Blijkbaar is het steeds een vraag of er misschien geen ‘terreur’ in het spel zit. Zowel bij de ramp in het appartementsblok in Londen als een schietincident met Steve Scalise. Het was slechts toen ik een vraag een tweede maal in nog geen kwartier opnieuw hoorde… ‘Kan het niet zijn dat er terreur in het spel betrokken is’?

Overal waar burgerslachtoffers vallen, wordt onmiddellijk gecatalogeerd als terreur. Terwijl er in Manchester culturen verenigd worden in de nasleep van het gebeurde aldaar, blijft de media hameren met het woord terreur.

Zou je bij een brand als Grenfell Tower, London, niet eerder denken dat de regering de schuldige is? Dat de overheid de grootste eigenaar is van alle panden in het Verenigd Koninkrijk. Toevallig hebben de machthebbers wel geld voor een ongelooflijk budget voor defensie en onschuldigen bombarderen in afgelegen landen. Terwijl vluchtelingen amper opvang krijgen. Terwijl ook in ons Belgenlandje het budget voor defensie stijgt omdat Trump ons landje (hellhole) bezocht heeft. Terwijl er voor de burgers amper gelden overschieten. Terwijl dat er ook in de educatie bespaard moet worden.

Soit, een appartementsblok van x aantal verdiepingen met 500 tot 600 inwoners moderniseren en beveiligen blijkt te duur te zijn. Dat ze in gelijkaardige blokken de raad krijgen om een natte handdoek voor je deur te leggen, zal niet echt bemoedigend werken. Het afgebrande appartementsblok was trouwens al onder handen genomen en sommige andere omliggende, gelijkaardige panden nog niet.

Wordt het dan eens geen tijd om je regering in vraag te stellen? Dat ze wel, zoals in België hun budget vergroten voor defensie en gevechtsvliegtuigen, en constant moeten besparen in sociale zekerheid (pensioenen, ondersteuning, gehandicapten, etc) en educatie.

En het enige dat de media wil inpeperen is terreur. Het is een terroristische daad van de overheid hoe het zijn burgers behandeld. Uiteraard worden er ideeën geopperd als brandversnellers. Want in de bouwwereld is het onbestaand (sarcasme) dat er goedkopere producten worden aangeleverd omdat het budget onvoldoende is. Hoeveel is een mensenleven tegenwoordig nog waard?

Hoedje af voor de de slachtoffers, families en vrienden en de hulpdiensten. Iedereen die geen verborgen agenda hanteren.

Een processie… voorwaarts of achterwaarts?

Iedereen zal het wel kennen of al meegemaakt hebben. Je maakt je iets eigen, leert iets, past je leven positief aan, of wat dan ook, maar plots merk je dat iets anders naar het negatieve balanceert. Alsof je brein het niet meer aan kan, je harde schijf een vorige studieonderwerp gewoon overschrijft.

Ik krijg het idee dat ik bezig ben aan de processie van Echternach. Al haal ik vaak door elkaar of het twee of drie stappen vooruit is… Net omdat je amper merkt vooruit te gaan, blijken de stappen terug steeds te veel. Hoewel het ook zorgt voor extra energie om volgende keer net beter te doen. Je leven organiseren of strategieën ontwikkelen gaat met vallen en opstaan. Af en toe moet je vallen om er dan sterker uit te komen en om progressie te blijven maken. Soms is het echter je leven/strategieën aanpassen om het hoofd boven water te kunnen houden. Het is een kwestie van interpretatie. Mijn psycholoog zou er morgen een wending aan kunnen geven die ik me reeds kan inbeelden. Maar zo simpel ligt het niet. Net als ik me minder goed voel en merk dat de spiraal neerwaarts neigt, krijg ik net meer energie. Uiteraard tot een bepaald niveau want anders heeft het gewoon enkele dagen nodig tot de batterijen opnieuw opgeladen zijn en de frustratie tijdelijk naar de kelder verwezen zijn.

Het is en blijft tegenstrijdig. Als ik me goed voel, hoef ik amper naar iets te kijken. Als ik echter al kleine signalen opmerk, vaak gaat het dan over vermoeide ogen, stijfheid in rug/nek, en de gebruikelijke hoofdpijn, begint het anticiperen om me zolang mogelijk sociaal aanvaardbaar te gedragen. Het zoeken naar oplossingen die me naar de buitenwereld beschouwd wordt als (relatief) normaal. Tegen het einden van de negatieve spiraal is mezelf opsluiten de enige optie. Het is waarschijnlijk duidelijk dat ik het vaakst vertoef in de schemerzone tussen goed en kwaad en om het nog ingewikkelder te maken met ups and downs, het gekende jojo-effect.

Ik heb ondertussen geleerd om met de meeste tegenslagen op een deftige manier om te gaan. Helaas heb je niet alles onder controle (het weer, omgevingsgeluiden, etc). Het weer is iets dat me loom maakt, lui zelfs, maar ik weet dat ik mezelf niet moet aanzetten tot inspanningen omdat ik dan mezelf meer kwaad dan goed doe. Ik kan op die momenten beter alles laten en hopen dat er geen onherstelbare fouten gebeuren want dan treed ik wel in actie. Wat dan ook weer zijn repercussies heeft.

Zoals met het weer heb ik steeds enkele dagen nodig om me aan te passen. Het feit dat ik op het bovenste appartementje woon van een vrijstaand huis, zorgt al snel voor hoge temperaturen. Net omdat ik tijdens grote hitte mezelf niet in actie kan brengen, verschuift mijn dag/nachtritme. Als de nacht verkoeling brengt, kan ik ook weer een beetje deftig functioneren. Na enkele dagen kan ik opnieuw het dagleven aan. Spijtig genoeg is het Belgische weer vaak maar van korte duur, zowel goed als slecht weer (hoe je die goed en slecht ook voorstelt). Datzelfde weer zorgt voor een verminderde eetlust wat ook zijn specifieke problematieken met zich meebrengt.

Niet alleen is het nu opnieuw ver boven mijn comfortzone qua temperatuur, het gebouw vlak naast me krijgt een nieuw dak. Vanochtend vroeg werd gestart met het niet al te subtiel verwijderen van de oude dakpannen. Ik kan het wel plaatsen omdat het ook eigendom is van mijn huisbaas en dat in het pand naast me een organisatie huist die dagopvang verzorgt voor mentaal gehandicapten. Het nadeel is dat de tijdelijke verkeersborden aangeven dat het tot eind volgende week zal duren. Achja, alles heeft zijn voor- en nadelen. Zo is er verminderd stop and go (vooral de oudere auto’s maken nogal vaak irritante, monotoon gebrom) en doorgaand verkeer vanwege het krantenwinkeltje enkele huizen verder. Anderzijds staat de vrachtwagen van de dakwerken wel regelmatig te draaien omdat de kraan zijn werk moet doen.

Morgenvoormiddag opnieuw langs de auticoach/psycholoog. Op vrijdag komt de RTH begeleidster langs na een vorige geannuleerde afspraak. Ik probeer nooit twee afspraken op dezelfde week te plannen. Ondanks de aanhoudende, mindere periode zal het me wel lukken.

Ik blijf mijn grenzen opzoeken, deels uit noodzaak maar ook omdat ik niet anders ken. En als je je grenzen opzoekt, ga ik er ook steeds over. Ik kan pas slapen als ik uitgeput ben zodat mijn brein minder actief is. Op vlak van eten is het ook steeds wikken en wegen. Nu kreeg ik afgelopen weken twee keer te horen dat ik zichtbaar afgevallen ben. Wat ik dan perfect kon uitleggen door mijn verbeterde dieet (niet interpreteren als afvallen), maar de afgewogen, gezonde en gevarieerde maaltijden die ik me vijf keer per week voorschotel. Evenals een vergrote inname van fruit. Het probleem ligt vooral bij het hongergevoel, is het honger hebben of slechts een goestingske? Als ik beiden door elkaar haal, kan het zijn dat ik van een maaltijd slechts enkele happen neem en anderzijds een pak chips of letterkoekjes open en de hele zak verorber.

Balanceren tussen twee stappen vooruit en drie achteruit of andersom. Het blijven zien van positieve punten ondanks alles. Grenzen leren herkennen en aanvaarden. Het zal een levenslange opdracht blijven. Toen ik opgenomen was, heerste er een sociale druk om dagelijks driemaal aan tafel te gaan, je rust te nemen op vooropgestelde tijden en dat lukte me wonderwel. Hoewel er ook moeilijke momenten waren, en geen extreme temperaturen die me het nog moeilijker maakten. Anders werd de medicatie wel aangepast en ’s avonds een slaaptabletje. Maar dat zijn geen zaken die ik dagelijks wil. Dan zoek ik liever de alternatieve geneeskunde op of de natuurlijke middelen. Alleen maar om het feit dat behalve illegale drugs en alcohol niets permanent blijkt te werken. Bij de illegale drugs en alcohol moet je na verloop van tijd ook de dosis verhogen voor hetzelfde effect maar het werkt tenminste onmiddellijk en niet pas na drie weken.

De processie van Echternach op een slap koord dansen… Het heeft zijn eigen uitdagingen en de overwinningen zijn minuscuul en tijdelijk. Van de een op andere moment val je met je hebben en houden tegen de vlakte en kan je opnieuw beginnen. Maar we hebben al zo vaak opnieuw dat laddertje moeten beklimmen van de grond af.

Hoop en frustraties

Ik zit er een beetje door.

Eigenlijk had ik het bij die zes woorden moeten houden, maar voor minder dan een duizend doen we het niet…

Kan ik mijn rust terugvinden? Jawel. Maar het duurt nog erg lang.

En dan kan ik me wel optrekken aan het voetbal. Waarbij de Schotten bijna aartsrivaal Engeland verslaat, Zweden de Fransen een neus zetten (losstaand van het feit dat het zichzelf in de spreekwoordelijke voet schoten), Ijsland dat de sterren van Kroatië puntenloos huiswaarts stuurt. Met andere woorden dat de zogenaamde kleine dwergen Goliath verslaan. Vooral dat Ijsland is en blijft een inspiratiebron voor me. Een land met amper 330 duizend inwoners (ter vergelijking Antwerpen heeft er een half miljoen, zelfs Amsterdam, Rotterdam en Den Haag hebben er meer en is zowat even bevolkt als Utrecht of Gent).

Als natie kan Ijsland voor velen een bron van inspiratie vormen. Iedereen kent Björk GuðmundsdóttirSigur RósOf Monsters and Men en Emilíana Torrini. Terwijl ik vroeger Ijsland voornamelijk kende van programma’s zoals de sterkste man ter wereld (8 goud, 8 zilver, 3 brons en moet alleen de Verenigde Staten laten voorgaan in het algemeen klassement). Voorts kan ik wel appreciëren dat ze malafide bankiers/politici achter slot en grendel zetten in plaats van bonussen en onschendbaarheid te geven zoals in de rest van wereld.

Zulke sprookjes dat de kleine muis de grote reus verslaat, kan me wel boeien.

De ongeloofwaardige verhalen die dagelijks het nieuws halen, halen me steevast onderuit. Ik kan niet begrijpen dat zelfs in de politiek de populairste het niet halen, en zoals in Engeland een zekere May wil samengaan met een niet al te koosjere DUP. Praktisch vergelijkbaar met terroristische organisaties als UVF en UFF (paramilitaire organisaties).

Dus telkens als ik me ietwat beter voel, gebeurt er wel iets dat me volledig onderuithaalt. Altijd komen er wel onrechtvaardigheden bovendrijven.

Ook nog zoiets is dat ik mezelf steeds honderd procent beschikbaar stel als iemand me nodig heeft. Terwijl dat andersom praktisch niet gebeurt. Zo stuurde mijn broer om half tien een berichtje met de vraag of ik nog wakker ben. Ik haat zulke ‘open’ vragen. Stuur liever onmiddellijk wat je wil of wat je van me verwacht. Anderzijds durf ik hen dat niet direct te zeggen. Maar als mij iets gevraagd wordt, laat ik alles vallen. Mijn taken, projecten, bezigheden zijn nooit zo belangrijk als de noden van derden, vooral dan van familie, vrienden, kennissen.

Soit, ik heb dit weekend mijn tweede project afgewerkt van het vertaalproject. Ik zal zowel het eerste als de tweede reactie op mijn werk quoteren:

 I just went through all of it and integrated it to the already existing logs of the reel A9.

It is excellent. Please continue with that format.

This is incredibly helpful in seeing the true meaning of the scene.

 

Thanks for this. I will copy and paste it all into the existing English document where there are holes to insert the Flemish and its English translation.

I’ll let you know when I have completed that and that all is clear.

I appreciate very much your making the effort on this more difficult reel.

This week I did a first cut on the Flemish material with Marieke and her burn doctor. Your work was essential. It is a very goos scene and I thnk you again for making it possible to work with that scene.

Het zal ondertussen vrij duidelijk zijn over wie het gaat. Dus heb je iets om naar uit te kijken in 2019. Als alles gaat zoals gepland. De tweede vertaalopdracht was verschrikkelijk om te vertalen. De persoon in kwestie had een enorm lastige periode, beseffende dat ze euthanasie kan en mag ondergaan, kan je begrijpen hoe erg je er aan toe moet, kan zijn. Terwijl ze dan onder serieuze invloed is van verschillende pijnstillers en enorme pijnen moet trotseren, denk je dan maar in hoe moeilijk het is om stukken te vertalen.

Het heeft me deze week zowel moeilijkheden gegeven als opgekrikt. Enerzijds geeft het voldoening om haar strijd te internationaliseren, anderzijds zorgt het voor mentale problemen.

Ondertussen probeer ik me voorts zo goed mogelijk voor te bereiden op mijn eigen taken. Al moet ik zeggen dat ik vanochtend voor het eerst eens deftig schoongemaakt heb in bijna drie maanden. Dat komt vooral omdat ik alles nog niet op orde heb. Mijn mezzanine en keuken zijn nog altijd niet deftig ingericht. Daardoor zie ik het nut niet in om een volledige schoonmaakbeurt in te lassen. Bekijk het zoals je ook geen schoonmaakwerken gaat inplannen als je aan nog aan het verbouwen bent. Het klinkt misschien ongeloofwaardig maar als het nut niet aanwezig is, stel ik het liever uit. Ik kan geen deftige schoonmaakwerken organiseren als er nog opdrachten te wachten staan.

We zijn maandag vandaag. Deze week moet ik zowel langs de psycholoog en ontvang ik mijn begeleider van RTH. Niet optimaal omdat ik beiden nooit plan in dezelfde week. ik heb RTH uitgesteld nadat ze vroeg om onze afspraak een uur te verlaten. Waarschijnlijk had dat meer te maken met de vertaalopdracht.

Soit, we zien wel hoe we deze week gaan overleven. Het was opnieuw een warmere periode waardoor ik enkele dagen moest acclimatiseren.

Ik hoop binnenkort eindelijk eens mijn verstand op nul te kunnen zetten. Enkele dagen wat boeken te lezen zonder de frustratie op te nemen die in de dagelijkse journaals worden afgevuurd. Zonder de dagen af te sluiten met een hoop middelen om me terug tot rust te brengen.

Levenskwaliteit verbeteren

Waarom zijn antidepressiva zoveel goedkoper dan de alternatieve medicijnen? Het is vooral zoveel minder begrijpelijk dat de farmacie-reuzen geen onderzoek meer voeren om deze markt verder te onderzoeken. Toegegeven dat antidepressiva niet voor iedereen dezelfde uitwerking heeft, maar welk middel kan wel 100% cijfers voorleggen?

Toen ik enkele dagen geleden bij mijn huisarts op visite ging en nadien langs de apotheker viel het me op dat ik destijds met al mijn antidepressiva nog geen 10 euro moest betalen en dat de alternatieven me nu bijna het viervoudige kostte.

Wat moet je daar uit opmaken? Het blijft giswerk maar ik heb zo wel mijn gedachten. Zoals bij meerdere middelen vermindert de uitwerking na verloop van tijd. Tja, dan kan je de dosis wel blijven opdrijven maar alles heeft zijn grenzen. Alcohol, illegale drugs, voorgeschreven medicatie, antidepressiva, noem maar op. Maar ook merk ik hetzelfde met voedingsmiddelen. Ik krijg meer voldoening, of voel het effect, als ik enkele dagen geen fruit eet en dan plots weer wel. Nu kan ik me er wel toe aanzetten om regelmatig fruit te eten en gezonde, gevarieerde maaltijden op mijn bord te toveren, met dank aan een bedrijf dat me dat levert. Als ik na verloop van tijd niet meer het gevoel krijg dat iets nut of voordelen heeft, stop ik vaak. Het is opnieuw iets zoals alles of niks en grenzen opzoeken om er over te gaan.

Het is duidelijk dat ik me moet aanleren om goede gewoontes op te bouwen en te onderhouden. En de slechte af te zweren. Hoe moeilijk het ook is want alles heeft zijn reden/nut. De nadelen van antidepressiva overstegen de voordelen. Mijn zoektocht naar alternatieven leidde me al naar, in Vlaanderen, illegale substanties. Hoewel het niet zo zwaar bestraft zou worden. Het maakt me wel duidelijk waarom verslavingen zo moeilijk te behandelen zijn. Vooral omdat het vaak de enige, werkende medicatie is voor velen.

Ja, ik kan terugvallen op antidepressiva als ik echt niet meer zelfs uit de put geraak. Dat is belangrijk voor me om te weten dat er nog een vangnet is. Helaas hebben ze na twee jaar experimenteren geen afdoend middel gevonden dat me helpt. Ook hier kreeg ik na een tijdje gewenning en werden de dosissen stelselmatig opgedreven. Tot ik uiteindelijk meer plant was dan een mens. Misschien moet ik na verloop van tijd toch maar daarvoor opteren, als het me echt allemaal teveel wordt. Als ik gewoonweg niet meer wil nadenken wat er allemaal foutloopt in de maatschappij en de wereld. Om mijn hoofd gewoon af te sluiten voor alles en alleen nog te gebruiken voor de basisbehoeften en voorts nergens over te moeten opboeien. Daarbij komt ook dat alles trager gaat, het lezen gebeurt op een tempo van een 6-jarige. Er zijn zoveel nadelen aan verbonden.

Het enige wat ik af en toe nodig heb, is dat ik tijdelijk mijn hersenen kan deactiveren. Als ik in een zware crisis beland, wil ik geen weken wachten voor een antidepressiva begint te werken. In dat geval is het gemakkelijker, goedkoper om je gewoon lazarus te zuipen, of een of andere drug te scoren. Toegegeven dat ik enkele dagen recuperatie nodig zal hebben, maar het is een effectiever middel. Gelukkig heb ik momenteel een interessante cocktail gevonden van relatief natuurlijke producten die me de nodige rust en kalmte bieden. Het prijskaartje hiervoor ligt wel aanzienlijk hoger dan de antidepressiva. Toch is het een prijs die er graag voor over heb. Al impliceert het wel dat ik maar enkele euro’s persoonlijk budget overhoudt per maand waardoor ik amper iets leuks kan doen.

Puur bekeken op levenskwaliteit verkies ik mijn middelen dan als een zombie uitstapjes te maken waar ik amper of geen besef heb wat ik er eigenlijk doe, of gezien heb. Dus geniet ik tegenwoordig dubbel zo hard als ik eindelijk mijn appartementje eens kan verlaten.

De wereld waarin we ‘leven’

[edit] Omdat ik hier al vaker over geschreven heb, dacht ik deze post niet te publiceren. Omdat ik op FB zoveel berichten, commentaren, etc las, bij deze toch maar openbaar maken. Blijkbaar plant ISIS tijdens de heiligste maand Ramadan een ‘all-out war’. Helaas krijgt de modale, echte moslim hierdoor opnieuw de volle laag. [/edit]

Wanneer wordt het nu eindelijk officieel dat de derde wereldoorlog aan de gang is? Het verbaast me enorm dat dit nog niet is afgekondigd. Enerzijds ben ik wel blij omdat overheden restricties kunnen invoeren vanaf zoiets erkend wordt, anderzijds zijn er al een hoop maatregelen ingevoerd die praktisch op hetzelfde neerkomen. Als je naar een evenement wilt gaan, moet je al uren op voorhand aanwezig zijn om aan strenge controles onderworpen te worden.

Wat me vooral erg stoort, is dat terreur bijna synoniem staat met een bepaalde religie.

londonbridge.jpg

Nu ben ik me bewust van het feit dat een taal dynamisch is. In de Engelse taal zijn er verschillende voorbeelden van woorden die het tegengestelde betekenen (controniem). Geen idee of het iets moderns is of dat men vroeger ook al bepaalde woorden een andere betekenis gaf. Woorden als ‘brutaal’, of uitdrukkingen als ‘dat is ziek’ betekenen niet meer het negatieve dat het initieel was.

Zo belanden we bij ‘terreur’. We kwamen er allemaal mee in aanraken na de 9/11 aanslagen waarna de ‘War on Terror’ begon. Ik was verbaasd dat de Nederlandstalige betekenis afwijkt van de Engelstalige. Volgens Vandale betekent het georganiseerd politiek geweld. In het Engels is het uitgebreider waarbij ‘een staat van intense schrik’, ‘gewelddadige of vernietigende handelingen’. Blijkbaar moet onze dikke Vandale een upgrade krijgen omdat het niet-Engelstalige volk de Engelse betekenis klakkeloos heeft overgenomen. Het woord terror was reeds vanaf de 15e eeuw ingeburgerd en overgenomen van het Franse terreure wat op zijn beurt overgenomen was van het Latijnse terrorem (grote schrik, paniek, verschrikkelijk nieuws). Het woord zelfs is afgeleid van beven (terrere, to tremble). De Nederlandse betekenis is toch ietwat vreemd als je het zo bekijkt maar overduidelijk aanvaardbaar omdat in vorige eeuwen vooral leiders en overheden aanstokers waren. In feite nu nog steeds… (maar dan bevinden we ons weer op het conspiracy theory-ijs).

Op de wiki-pagina kan je wat meer informatie vinden hierover. Een blik op de pagina leert me wel dat ik separatistisch terreur nog wel kan appreciëren. Even nuanceren dat ik geweld niet toesta, kan ik wel de achterliggende redenen begrijpen. De IRA bijvoorbeeld tracht Ierland te herenigen. Het noorden Ierland is het enige stukje dat de Britten nog steeds in hun macht houdt. Hoewel het bewind ondertussen wel lokaal gevoerd wordt. Noord Ierland zal daardoor altijd een hotspot blijven van conflicten, en dat al sinds 1609. Ik heb zowel in Engeland, Noord Ierland als Ierland gewoond. Bom-alarmen kwamen overal voor. Als er in Engeland een bomalarm afging, werd het onmiddellijk gelinkt aan IRA, ik woonde er voor de 9/11 aanslagen gepleegd werden. Nu gaat het vingerwijzen naar een andere ideologie. Zolang Ierland niet herenigt is, zullen er altijd wel personen zijn die strijden voor dit onrecht. Deze gedachtegang kan je doortrekken naar PLO, ETA, en andere, minder gekende groeperingen. Langs de andere kant moet je ook kunnen toegeven wat de Britten nog steeds doen, landen bezet houden, ook daden van terreur zijn. Gebieden/kolonies civilisatie bijbrengen, heette dat toen. Volgens mij ging het puur om de natuurlijke rijkdommen te stelen en het volk te onderdrukken. Al zullen ze hier en daar wel goed werk verricht hebben. Dat Canada, Australië en Indië tot de Britse kroon behoren, geeft aan hoeveel macht de Britten hebben.

Waardoor we uiteindelijk belanden bij de Britse doelwitten van Manchester en Londen. De eerdere aanslagen in Londen staan ook ter discussie over wie het uitgevoerd heeft, of de uitvoering gefinancierd/goedgekeurd heeft.

Het staat wel vast dat we moeten stoppen met het criminaliseren van de moslims. Als het hen werkelijk ging om de wereld over te nemen, had dat al lang gebeurd kunnen zijn.

Uit een reportage op de BBC over de aanslag in Manchester ging het blijkbaar om een individu dat in Libië een gevochten had. Toen ze teruggekeerd waren naar Engeland hadden verschillende alarm geslagen om die personen psychologisch te onderzoeken en verder op te volgen, wat klaarblijkelijk niet gebeurde. Als die personen via oude oorlogsvrienden nadien opgevangen worden door terroristische groepen onder de gemeenschappelijke noemer van een geloof, krijgen velen opnieuw een doel in hun leven. Een nobel iets om voor te vechten (vooral figuurlijk bedoeld hier). Gedesillusioneerde, amper nog godsdienstige, individuen die plots een groep vinden waar ze bijbehoren.

Misschien wordt het tijd om uit te vissen wie er werkelijk achter al die aanslagen zit. Aan de hand van enkele vragen die ik mezelf stel, kom ik tot de conclusie dat de media er alles aan doet om de waarheid verborgen te houden.

Wie verdient hier iets aan? (wapenfabrikanten, bouwbedrijven, banken)
Wat krijgen de moslims? Niets, er zijn zoveel subreligies en toch wordt iedereen over dezelfde kam geschoren. Een eervolle dood misschien omdat ze de eeuwige vijand – het westen – een slag toegebracht hebben. Nauwelijks een reden, vind je niet? En dan in gedachten houdend dat diezelfde vijand plots hele dorpen van de kaart veegt in je land van herkomst. Tja, een catch-22.

Dus die ene vraag ‘wie wordt er beter van?’ is volgens mij de sleutel naar de oplossing van de meest recente oorlogen, conflicten en terreurdaden.

Waar wil de media dat we onze blik op richten? Naar andere volkeren die ook maar trachten te overleven in zo comfortabel mogelijke omstandigheden. Dat er in de vluchtelingenstroom hier en daar een crimineel kan tussen zitten, lijkt me vanzelfsprekend omdat het over zo een enorm grote groep gaat.

Ach, geen goed idee om mijn hoofd hierover te breken. Tijd voor afleiding…