Wat ik dan weer niet begrijp…

Om de hoek van waar ik woon en dan een honderd meter in de straat is een restaurantje waar ik zelfs nog nooit geweest ben, of het moet voor mijn negende zijn geweest, memorabel was het alvast niet. Het etablissement in kwestie leek me altijd verdacht stil. Tot gisterenavond 23u30, toen plots André Hazes het aanwezige publiek het beste van zichzelf liet geven, het bleek toch om een luidruchtige bende van minstens vijftig personen sterk te gaan. We zijn ondertussen anderhalf uur later en de grootste klassiekers zijn de revue gepasseerd en tot overmaat van ramp een hele hoop carnavalskrakers, zoals die dan genoemd worden. Wat toch wat vreemd aandoet nadat we net een hittegolf achter de rug hebben, ik associeer carnaval vooral met koude.
Wat me dan vooral bezighoudt, is de vraag waarom er tijdens feestje met muziek het volume steevast op zijn luidst staat tussen 23u en 1u (of later)?
Is het om toevallige passanten uit te nodigen, wat me bij een privéfeest(je) niet de bedoeling kan zijn. Of is het gewoon omdat iedereen het zo gewoon is? Dat ze zogenaamd toewerken naar een hoogtepunt? Dat je voor 23u je kan occuperen met het converseren met lotgenoten en je volgiet tot het uiteindelijk elf uur is, de muziek oorverdovend wordt, en je plots toch hele conversaties wil aangaan… Wat alcohol al niet doet voor de doorsnee mens.

Er zijn trouwens een hele hoop zaken die me bezighouden. Waarbij ik probeer het nut in te zien van het hoe en waarom. Dadelijk volgen nog voorbeelden. Een eigen huis, een plek onder de zon, ik vermoed dat het om een trouwfeest gaat. Ik ben op de hoogte van een kennis die vandaag voor de kerk getrouwd is. Dat begrijp ik dan weer al te goed. Dat ze voor de wet en voor de kerk trouwen, gescheiden houden (verkeerde uitdrukking in deze zin). Zodoende kunnen ze de kosten spreiden van de bijhorende feestjes en kan je ook je gasten ietwat scheiden, mocht dat nodig zijn.

Soit, omdat ik toch wist niet meer te kunnen slapen voordat het hele feest achter de rug is, ben ik maar opgestaan. Ik heb nog wel wat vertaalwerk voor de boeg en ik had beloofd het voor maandagochtend bij de opdrachtgever in de inbox te droppen. Om mijn hongergevoel te stillen toch maar eerst aan het koken geslagen. Het was pas bij het opeten nadien dat ik een discrepantie opmerkte, of een idiosyncrasie, het is maar hoe je het bekijkt. Mijn ingrediëntenkaart vertelde me dat ik een ‘zomerse andijviestamppot met gehaktballetjes’ aan het bereiden was. Zomers en stamppot valt evenmin te rijmen in mijn woordenboek. Het feit dat je er – ocharme – drie zongedroogde tomaten moet aan toevoegen, maakt het hele gedoe niet plots zomers. Bij de omschrijving slagen ze het over een andere boeg, een mediterrane andijviestamppot… Italiaanse gehaktballetjes… tijm, oregano en marjolein toevoegen aan gehakt, maakt het Italiaans? Ze eindigen hun omschrijving met de woorden, ‘de tomaatjes hebben flink wat zonuren gehad en daarmee geven ze de stamppot een zomers tintje’, nou nou! De blokjes oude kaas en rode ui in zwarte balsamicoazijn en de aardappelen (ik moet toegeven dat het ‘a stroke of genius’ is geweest om Malta aardappelen te kiezen hier) maken het hoegenaamd niet meer mediterraans dan Nederlands. Ja, ik ben bekend met het begrip fusion in de culinaire wereld, en juich het zeker toe omdat het voor meer afwisseling zorgt in de keuken en je ingrediënten laat gebruiken die je anders niet of amper eet. Het gaat me echter om de beschrijving zomers die ik niet kan linken met stamppot. Vrij zware kost als stamppot is, kan ik nooit of te nimmer met de zomer associëren.

Wat ik al evenmin kan begrijpen is dat er net een minibusje door de straat scheurde en telkens driemaal claxonneerde terwijl hij/zij een café passeerde. Toffe geste voor de aanwezige klanten maar ik vrees dat de goede bedoelingen alleen irritaties opwekken bij de omwonenden alsook de uitbaters en het de aanwezige klanten niet of amper is opgevallen. Daarbij is het dus volslagen nutteloos.

Het nut inzien van een hele resem aan zaken is waar ik me vaak het hoofd over breek. Dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met ASS. Tijdens mogelijke gesprekken gaan de zogenaamde smalltalk onderwerpen aan me voorbij omwille van dezelfde redenen. Laatst was er een personeelsfeestje in het pand naast me (zonder muziek) met een foodtruck. Omdat er net een einde kwam aan de hete periode had ik buienradar gecheckt. Toen ik het eetstandje voorbijliep terwijl ze aan het opbouwen waren, dacht ik nog vriendelijk te zijn en hun te informeren over de aankomende buien. Dat kwam echter niet over mijn lippen. Mogelijk omdat ze reeds wisten en zichzelf geïnformeerd hadden over de regenkansen, anderzijds waren de eerste druppels die toen vielen van hele kort duur en volgende de zwaardere buien op het moment dat hun feestje net begon. Om maar te zeggen dat ik een hele hoop zaken niet zeg omdat het nutteloos zou kunnen zijn, ofwel overbodig, ofwel dat het nogal opdringerig kan opgevat worden.

Tijdens mijn laatste bezoek aan de psychologe zei ik nog dat er wel positieve aspecten verbonden zijn aan het extreem warme weer. Met name dat ik dan alles gemakkelijker van me af kan laten glijden en me minder druk maak. Waarschijnlijk door een combinatie van redenen zoals uitputting en dat zelfs overpeinzen uitmondt in overmatig zweten. Nu de temperaturen weer wat schappelijkere vormen heeft aangenomen en vooral aangenamer is, komen de nut-vragen weer opzetten alsof ze nooit zijn weggeweest. Ik bezondig me ook aan handelingen, uitspraken, e.d. die als nutteloos aanzien kunnen worden maar vaak hebben ze toch – voor mij specifiek – een belangrijk nut.

Zoals je wellicht weet, woon ik vlakbij de plaatselijke kerk in het centrum van een landelijke gemeente. Omdat er vlakbij een drukbezochte krantenwinkel is, heeft het een bijzonder aantrek van noorderburen die hun rookwaren komen inslaan. Zoals de meesten wel weten mag er in Nederland tegen de rijrichting in geparkeerd worden. Een grote meerderheid doet dit dan ook omdat er slechts 1 parkeerstrook aanwezig is op de rijbaan. In België mag je echter niet op die manier parkeren. Wat bij gevolg voor vrij gevaarlijke situaties zorgt. De Belgische bestuurder verwacht er zich niet aan, om nog maar te zwijgen van fietsers (vaak scholieren die hiervan al helemaal niet op de hoogte zijn) die plots een halve autoneus op de baan zien opdoemen, als ze al voldoende opletten. In een grensgemeente kennen veel inwoners dit merkwaardigheidje ondertussen wel. Ik wil hier geen rel veroorzaken maar elk land heeft zijn eigen verkeersregels hoewel de belangrijkste gelukkig vrij universeel zijn. In mijn vorige straat op de grens met Nederland dus, had enkel de Belgische kant een fietspad. Nederlandse fietsers maken hiervan hoegenaamd dus geen gebruik als ze in de andere richting rijden. Al te vaak kreeg ik verwensingen naar mijn hoofd omdat ik net wel gebruik maak van het fietspad. In België moet een fietser gebruik maken van het fietspad, zelfs al is er maar eentje aanwezig. Deze twee voorbeelden noem ik maar op om te zeggen dat iedereen vrij vastgeroest zit in zijn/haar gebruiken. En dat het bijzonder moeilijk is voor een mens om zich aan te passen aan de gewoonten en gebruiken van een andere cultuur, zelfs al wonen ze (letterlijk) over of naast (figuurlijk) elkaar zoals Nederlanders en Belgen in onze grensgemeente. Om maar te zwijgen van hoe velen zich op vakantie meer uitspattingen toekennen dan wanneer ze thuis zijn, als voorbeeld zal ik hier de vnl. Britse en Russische toeristen noemen in de mediterrane bestemmingen gedragen. Van de Russen weet ik het niet onmiddellijk maar van de Britten weet ik dat zij op hun thuisfront vaak even uitbundig uitlaten tijdens het uitgaan. Stereotiepen zullen er altijd zijn, zaken die je toch om de een of andere manier afstandelijk(er) maakt van een ander. Hoe vaak gebeurt het niet dat je net landgenoten (bewust of onbewust) opzoekt op vakantie? En dat terwijl vakantie net bedoeld is om weg te zijn van de dagelijkse sleur. Om toch tegen elkaar in de dezelfde taal te kunnen zeuren over plaatselijke gewoontes of voeding? En dan moet je je eens afvragen hoe wij, als Belgen (of Nederlanders) net bijzonder weinig verdragen van andere gewoontes en culturen (de lokale pita-, pizza-, hamburgerketen of Chinees/Japanner/Indiër buiten beschouwing gelaten).

We schrijven onszelf vaak meer uitzonderingen op de wet toe dan we andere ooit willen toekennen. Om een klein voorbeeldje te noemen, de parkeerplaatsen over mijn appartement. Ja, ik zeg het, ik zie enorm veel, of het valt me gewoon op, wie zal het zeggen. Toegegeven dat het een vrij lastige verkeerssituatie is omdat je rechts van de kerk via dezelfde inrit de parkeerplaats kan verlaten. Links van de kerk hebben ze een soort rotonde gemaakt met acht parkeerplaatsen in het midden, dus met eenrichtingsverkeer, 1 oprit en een aparte uitrit. Om het moeilijk te maken hebben ze een strook vrijgelaten voor de kerk tussen beide parkings, inderdaad, voor de ceremoniële voertuigen. In de drie maanden dat ik hier nu woon heb ik amper vijf ceremoniële voertuigen gezien op die plek. Anderzijds al honderden gewone voertuigen tot zelfs drie pakketdienstleveranciers die er ’s middags een rendez-vous-plaats van maken. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat iedereen een eigen opvatting heeft over parkeren, zo blijkt. De ene zorgt ervoor dat zijn voertuig niet meer op de rijbaan staat, anderen nemen dit minder letterlijk op en vinden dat 80% meer dan voldoende is. Want ja, denken ze dan, niemand gaat toch bewust tegen mijn wagen rijden? Ik heb reeds ongelukken (kleintjes met slechts beperkte blikschade) zien gebeuren. Zo reed er iemand achterwaarts uit de parkeerplaats, voldoende rekening houdend met de inrit van de parking die hij/zij daardoor benaderde. Nu stond er langs haar zijkant iemand te wachten om via die inrit de parking te verlaten. Wettelijk gezien is de bestuurder in fout die de parkeerplaats verlaat. Maar wie houdt er rekening met een situatie die zich niet zou voordoen als de tegenpartij zich aan de regels houdt? De bestuurder die het voorviel in ieder geval nu, en ook degenen die in de omgeving wonen en de gevaren kennen. Al te vaak gebeuren dezelfde stoten (opzettelijke woordkeuze). Iedereen heeft zijn/haar eigen interpretatie van de wet, regels, normen en waarden. De eerste persoon zal zeggen dat het ongeluk niet had voorgedaan als de tweede persoon de letter van de wet had gevolgd. De tweede persoon ziet zichzelf niet als in fout omdat hij/zij zijn overtreding – wettelijk gezien – nog niet heeft begaan en een bestuurder altijd alert moet zijn. Stel je nu eens voor dat je persoon 1 bent, hoe zou jij reageren? En hoe reageer je als je persoon twee bent. En zeg nu, dat zou mij nooit overkomen, want ik zie het al te vaak gebeuren, met alle soorten en merken voertuigen evenals nationaliteiten. Dat er verkeersregels moeten zijn, staat buiten kijf. Dat je gefrustreerd wordt omdat een ander bestuurder zich asociaal gedraagt, zorgt voor meer negativiteit bij jezelf, dan bij elk ander persoon. Je moet je echter niet nodeloos druk maken in de fouten en ergernissen van anderen. Dat een wagen half op de baan parkeert, of iemand op een drukke baan stilstaat om iemand uit te laten stappen vlak voor de bakker terwijl er zich een hele file opstapelt, zal je niet gelukkig maken. De wet ziet dit soort fouten slechts als kleine inbreuken. Enerzijds begrijp ik wel hoe verkeersagressie zich ontwikkeld. Anderzijds is de wet de wet en behoor je je er naar te gedragen. Ohja, de parkeerplaats is met parkeerschijf. Vooral op maandag en dinsdag wordt er een bezoekje gebracht door een agent en het is frappant hoeveel mensen zich verbazen. Ik was slechts vijf minuutjes bij de bakker, krantenwinkel, etc. Een mens laat zichzelf veel meer toe dan het een ander toestaat.

Als iedereen toch zijn eigen interpretaties heeft, zelfs als de wet zwart op wit bepaald is, maakt het leven nog gecompliceerder. Hoe moeilijk is het dan om de waarheid te achterhalen? Hoe moeilijk is het dan om eigen fout toe te geven? Hoe moeilijk is het om menselijk te blijven? Om een ander ook wat licht te gunnen, om een ander ook te laten leven, plezier te hebben, etc. Hoe moeilijk is het om niet egoïstisch te zijn? Of te blijven! Want als iemand een wet overtreedt, geldt het voor mij ook niet meer (in beperkte mate uiteraard).

Een andere frustratie is de negatieve reacties op vluchtelingen, nieuwe Belgen (of Nederlanders) of migranten in het algemeen. Terwijl er amper nog commotie ontstaat als een hooggeplaatst politici buitensporige premies opstrijkt, graaipolitiek, e.d. gaan we toch beenhard zijn en blijven tegen mensen die het nog moeilijker hebben dan onszelf. Dat er profiteurs tussen zitten, kan ik begrijpen, die heb je ook bij migranten (plottwist, welke groep dacht jij eerst aan? Bevooroordeeld ofzo? 😛 ). In Ijsland hebben ze tenminste stalen ballen en hebben ze sjoemelende bankiers achter slot en grendel gestoken en zijn zodoende uit een diepe crisis geraakt. Dat een vrij kleine gemeenschap als Ijsland daarin slaagt, zou vele landen moeten inspireren. Helaas, denken de politici in vele landen dat ze ongenaakbaar zijn. Tja, ondertussen komen steeds vaker bepaalde wetten bovendrijven die amper ten dienste zijn van het volk maar eerder hunzelf. Hoe crimineel zijn zulke handelingen? Horen zij niet het volk te vertegenwoordigen?
Blijkbaar gedoogd de Vlaming sjoemelende politici zodat ze zelf ook bepaalde wetten naar hun hand of naar hun eigen letter kunnen interpreteren. Als je in zo’n samenleving leeft, wat hebben wetten dan nog voor zin? De kloof tussen rijk en arm wordt steeds groter. De arme, brave burger zal steeds de dupe zijn. Wel enorm fascinerend dat de overgrote massa zich niet tegen hen keert, maar wel naar andere zondebokken zoekt.

Goh, misschien toch maar aan mijn vertaalproject beginnen om mijn zinnen te verzetten…

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s