Een processie… voorwaarts of achterwaarts?

Iedereen zal het wel kennen of al meegemaakt hebben. Je maakt je iets eigen, leert iets, past je leven positief aan, of wat dan ook, maar plots merk je dat iets anders naar het negatieve balanceert. Alsof je brein het niet meer aan kan, je harde schijf een vorige studieonderwerp gewoon overschrijft.

Ik krijg het idee dat ik bezig ben aan de processie van Echternach. Al haal ik vaak door elkaar of het twee of drie stappen vooruit is… Net omdat je amper merkt vooruit te gaan, blijken de stappen terug steeds te veel. Hoewel het ook zorgt voor extra energie om volgende keer net beter te doen. Je leven organiseren of strategieën ontwikkelen gaat met vallen en opstaan. Af en toe moet je vallen om er dan sterker uit te komen en om progressie te blijven maken. Soms is het echter je leven/strategieën aanpassen om het hoofd boven water te kunnen houden. Het is een kwestie van interpretatie. Mijn psycholoog zou er morgen een wending aan kunnen geven die ik me reeds kan inbeelden. Maar zo simpel ligt het niet. Net als ik me minder goed voel en merk dat de spiraal neerwaarts neigt, krijg ik net meer energie. Uiteraard tot een bepaald niveau want anders heeft het gewoon enkele dagen nodig tot de batterijen opnieuw opgeladen zijn en de frustratie tijdelijk naar de kelder verwezen zijn.

Het is en blijft tegenstrijdig. Als ik me goed voel, hoef ik amper naar iets te kijken. Als ik echter al kleine signalen opmerk, vaak gaat het dan over vermoeide ogen, stijfheid in rug/nek, en de gebruikelijke hoofdpijn, begint het anticiperen om me zolang mogelijk sociaal aanvaardbaar te gedragen. Het zoeken naar oplossingen die me naar de buitenwereld beschouwd wordt als (relatief) normaal. Tegen het einden van de negatieve spiraal is mezelf opsluiten de enige optie. Het is waarschijnlijk duidelijk dat ik het vaakst vertoef in de schemerzone tussen goed en kwaad en om het nog ingewikkelder te maken met ups and downs, het gekende jojo-effect.

Ik heb ondertussen geleerd om met de meeste tegenslagen op een deftige manier om te gaan. Helaas heb je niet alles onder controle (het weer, omgevingsgeluiden, etc). Het weer is iets dat me loom maakt, lui zelfs, maar ik weet dat ik mezelf niet moet aanzetten tot inspanningen omdat ik dan mezelf meer kwaad dan goed doe. Ik kan op die momenten beter alles laten en hopen dat er geen onherstelbare fouten gebeuren want dan treed ik wel in actie. Wat dan ook weer zijn repercussies heeft.

Zoals met het weer heb ik steeds enkele dagen nodig om me aan te passen. Het feit dat ik op het bovenste appartementje woon van een vrijstaand huis, zorgt al snel voor hoge temperaturen. Net omdat ik tijdens grote hitte mezelf niet in actie kan brengen, verschuift mijn dag/nachtritme. Als de nacht verkoeling brengt, kan ik ook weer een beetje deftig functioneren. Na enkele dagen kan ik opnieuw het dagleven aan. Spijtig genoeg is het Belgische weer vaak maar van korte duur, zowel goed als slecht weer (hoe je die goed en slecht ook voorstelt). Datzelfde weer zorgt voor een verminderde eetlust wat ook zijn specifieke problematieken met zich meebrengt.

Niet alleen is het nu opnieuw ver boven mijn comfortzone qua temperatuur, het gebouw vlak naast me krijgt een nieuw dak. Vanochtend vroeg werd gestart met het niet al te subtiel verwijderen van de oude dakpannen. Ik kan het wel plaatsen omdat het ook eigendom is van mijn huisbaas en dat in het pand naast me een organisatie huist die dagopvang verzorgt voor mentaal gehandicapten. Het nadeel is dat de tijdelijke verkeersborden aangeven dat het tot eind volgende week zal duren. Achja, alles heeft zijn voor- en nadelen. Zo is er verminderd stop and go (vooral de oudere auto’s maken nogal vaak irritante, monotoon gebrom) en doorgaand verkeer vanwege het krantenwinkeltje enkele huizen verder. Anderzijds staat de vrachtwagen van de dakwerken wel regelmatig te draaien omdat de kraan zijn werk moet doen.

Morgenvoormiddag opnieuw langs de auticoach/psycholoog. Op vrijdag komt de RTH begeleidster langs na een vorige geannuleerde afspraak. Ik probeer nooit twee afspraken op dezelfde week te plannen. Ondanks de aanhoudende, mindere periode zal het me wel lukken.

Ik blijf mijn grenzen opzoeken, deels uit noodzaak maar ook omdat ik niet anders ken. En als je je grenzen opzoekt, ga ik er ook steeds over. Ik kan pas slapen als ik uitgeput ben zodat mijn brein minder actief is. Op vlak van eten is het ook steeds wikken en wegen. Nu kreeg ik afgelopen weken twee keer te horen dat ik zichtbaar afgevallen ben. Wat ik dan perfect kon uitleggen door mijn verbeterde dieet (niet interpreteren als afvallen), maar de afgewogen, gezonde en gevarieerde maaltijden die ik me vijf keer per week voorschotel. Evenals een vergrote inname van fruit. Het probleem ligt vooral bij het hongergevoel, is het honger hebben of slechts een goestingske? Als ik beiden door elkaar haal, kan het zijn dat ik van een maaltijd slechts enkele happen neem en anderzijds een pak chips of letterkoekjes open en de hele zak verorber.

Balanceren tussen twee stappen vooruit en drie achteruit of andersom. Het blijven zien van positieve punten ondanks alles. Grenzen leren herkennen en aanvaarden. Het zal een levenslange opdracht blijven. Toen ik opgenomen was, heerste er een sociale druk om dagelijks driemaal aan tafel te gaan, je rust te nemen op vooropgestelde tijden en dat lukte me wonderwel. Hoewel er ook moeilijke momenten waren, en geen extreme temperaturen die me het nog moeilijker maakten. Anders werd de medicatie wel aangepast en ’s avonds een slaaptabletje. Maar dat zijn geen zaken die ik dagelijks wil. Dan zoek ik liever de alternatieve geneeskunde op of de natuurlijke middelen. Alleen maar om het feit dat behalve illegale drugs en alcohol niets permanent blijkt te werken. Bij de illegale drugs en alcohol moet je na verloop van tijd ook de dosis verhogen voor hetzelfde effect maar het werkt tenminste onmiddellijk en niet pas na drie weken.

De processie van Echternach op een slap koord dansen… Het heeft zijn eigen uitdagingen en de overwinningen zijn minuscuul en tijdelijk. Van de een op andere moment val je met je hebben en houden tegen de vlakte en kan je opnieuw beginnen. Maar we hebben al zo vaak opnieuw dat laddertje moeten beklimmen van de grond af.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s