Wat een ochtend en nog wat vreemde gebeurtenissen…

Vandaag een bezoekje ingepland aan de huisarts. Na enkele keren uitstellen, moest ik nu echt wel, geen excuses, deze keer. De mogelijkheid om je op een bepaald uur via hun website in te plannen, ligt me wel. Helaas is de optie om te annuleren gemakkelijker dan de afspraak maken. Als er ook maar een ding tegenzit, is de annulatie-knop, te gemakkelijk. Omdat ik ditmaal enkele gegevens nodig had van de huisarts, moest ik er wel langs. Het feit dat er een deadline was om al mijn documenten, verslagen, etc door te sturen naar FOD Sociale Zekerheid en de dokter al anderhalve week met vakantie was, gaf de doorslag om willens nillens de afspraak na te komen.

Ik had geen rekening gehouden dat alle dokters aanwezig waren deze voormiddag. Drie dokters hadden vrije consultatie en de mijne dus op afspraak. Mijn uur was 9u48. Toen het bijna 10u was werd er nog een voorganger binnengeroepen waardoor ik bijna vertrokken was. Waarom zitten er steeds mensen die elkaar hun laatste tripje aan het ziekenhuis tot in detail moeten uitleggen? Soit, toen het mijn beurt was, was ook de helft van de aanwezigen pleite. Mijn huisarts was verbaasd dat ik zelfstandig mijn antidepressiva beëindigd had. Ik zei haar wel opnieuw naar een bekende psychiater te gaan maar stel dat nog wat uit. Het loopt nu vrij aardig met de CBD en andere voedingssupplementen. Nadien een bezoekje bij de apotheker voor Motilium, Dafalgan Forte en Sedistress. Hopelijk werken deze vrij verkrijgbare middelen (wel krabbeltje nodig voor de DF) een beetje naar behoren. Die Sedistress stelde de huisarts voor omdat ik nogal wantrouwig sta tegenover antidepressiva en dit was haar alternatief. Het blijkt een traditioneel kruidengeneesmiddel te zijn dat passiebloemextract bevat. Hoewel de dokter me ook zei dat het valeriaan zou bevatten. Het verbaasde me enigszins dat er in de bijsluiter staat dat het middel niet combineerbaar is met het besturen van voertuigen. Misschien toch maar uitkijken met mijn fiets…

Bij de apotheker vind ik het ook altijd ongemakkelijk als ze je opnieuw uitleggen wat, hoeveel, etc. Ik besef dat het hoort bij hun klantendienst maar de informatie die ze me daar geven, gaat het ene oor in en het andere even snel weer uit, zonder onderweg iets tegen te komen. Ik ben op dat moment te druk bezig met andere zaken. Het wachtende volk achter me, de documenten veilig houden die ik bij me heb, mijn ID, geld en bankkaart bij de hand houden, etc. De rekening kwam op €38 nog wat en bij de dokter moest ik €4 betalen… Daarom had ik dus mijn bankkaart bij de hand want ik had die ochtend bij de bank slechts 2×20 afgehaald. Kom je buiten met drie doosjes met allemaal verschillende afmetingen en enkele documenten. Alles thuis afgezet en de brievenbus gecheckt omdat ik een levering verwacht. Mijn ervaring leert me dat dat vaak in de namiddag gebeurt. Dus snel langs mijn vorige woning om een achtergebleven, doch vrij belangrijk verslag op te halen. Door de drukte en de warmte toch voldoende helder gebleven om een lading enveloppen en postzegels mee te graaien.

Eenmaal terug thuis merk ik dat mijn levering van verse lading boeken in de krantenwinkel enkele huizen verder afgeleverd werd. Een geluk bij een ongeluk, want ik moest nog wat verslagen kopiëren. Nadien snel alle documenten, verslagen, etc in een envelop proppen. Wat maar net lukte. Het was bijna noen en om zeker te zijn dat mijn brief zijn bestemming zou bereiken, naar het lokale postkantoor gewandeld. Ik merkte op dat de airco afstond of niet aanwezig is, waarschijnlijk nog niet geleverd na hun recente verbouwingen. De zending was reglementair en voldoende gefrankeerd waardoor ik met een zucht van opluchting na een vrij hectische voormiddag huiswaarts keerde.

Hopelijk komt nu alles in orde wat betreft een tegemoetkoming om mijn levenskwaliteit een beetje op te krikken. Meer daarover binnen enkele maanden…

Eergisteren een bijzonder vreemde dag gehad. Als ik nieuwe medicatie uittestte, zou ik het stopgezet hebben. Eerst liep een volkomen onbekende voorbij en het was me reeds opgevallen dat hij op zoek was naar iets. Het bleek om een klein, grijs konijntje te gaan. Ik zet me altijd rustig achter de kerk, naast het kerkhof. Aanpalend aan het kerkhof ligt nog een speeltuin. Voldoende ruimte voor een klein diertje om zich te verschuilen. Ik hoop maar dat het beestje een gezonde dosis overlevingsdrang heeft, of teruggevonden werd. Twee dagen later let ik nog altijd op de kleinste bewegingen als ik daar even tot rust kom. Diezelfde avond stond ik voor mijn appartement rond halftien ’s avonds. Komt er plots iemand, al even onbekend als zijn voorganger, met een brommertje aangereden en parkeert voor de kerk. Draait een beetje rond zijn as en komt dan richting straat gewandeld. Ik veroordeel mensen niet vlug maar het was me duidelijk dat hij wachtte op zijn dealer. Ik wou me uit de voeten maken maar hij begon te zeggen dat er wel bijzonder veel politie rond paradeert, waarna ik opmerkte dat dat heel goed meeviel, waarmee ik eigenlijk wilde zeggen dat ze wel wat meer mogen controleren op alle soorten verkeersovertredingen die zich in dit gedeelte voordoen, wat vooral voor voetgangers en fietsers enorm gevaarlijk is. Nadien vroeg hij me of hij me niet kende en of ik ‘mijn stijl’ onlangs heb veranderd. Vreemde vragen, maar niet veel later kwam de aap uit de mouw en vroeg hij of ik toevallig cannabis rook. Nee, roken niet, maar ik antwoordde kortaf ‘nee’, een volgende negatief en al even kortaf antwoord op ‘cocaïne’ deed hem bijzonder snel afstand van me nemen. Het feit dat hij niet veel later ijsbeerde aan de overkant van straat op het trottoir, met zijn kap over zijn hoofd, deed me snel terug naar binnen gaan. Hij was duidelijk in hoge nood voor zijn medicijn(en) en leek me vrij paranoïde. Dat hij zijn kap opzette terwijl ik daar stond in short en t-shirt, pleitte niet in zijn voordeel, hoewel ik niet vlug kou heb. Als ik politieagent had geweest, had ik hem er zo uitgepikt. Tja, micro-uitdrukkingen kunnen je af en toe wel eens op een verkeerd spoor zetten maar vaak is het er toch boenk op. Toen hij vroeg of hij me niet zou moeten kennen, had ik willen antwoorden dat het mogelijk is als hij toevallig in de psychiatrie heeft doorgebracht de laatste tijd. Het leek me echter niet het moment en de persoon om dat ze zeggen. Mijn korte antwoorden hebben me geholpen in die situatie.

En nu ga ik beginnen aan Mark Manson’s ‘The Subtle Art of Not Giving A Fuck’.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s