Dubbelzinnigheid ten top

Opnieuw enkele bedenkingen… (inderdaad, het stopt niet)

Iets waar ik me kwaad in kan maken is de term ‘mild autisme’. Het blijkt in het leven te zijn geroepen om weer te geven dat iemand toch vrij aardig in de maatschappij meedraait. In tegenstelling tot ‘klassiek autisme’ kunnen de ‘milde’ personen zich aardig camoufleren of aanpassen als een vrij normale mens. Volgens mij vergt dat net meer energie. Zelfs voor de simpelste taken en handelingen zijn er uitgewerkte strategieën om de schijn zo hoog mogelijk te houden. En omdat de wereld noch de maatschappij stilstaat, moeten alle procedures regelmatig aangepast worden. Een steeds herhalende trial and error patroon, jezelf telkens opnieuw analyseren en oplossingen zoeken.

Door een chronische depressie volgde een crisisopname waarbij er het labeltje ASS kwam. En om nu aanspraak te maken op erkenning en bijstand moet ik plots al die strategieën overboord gooien. Terwijl ik normaal een afspraak annuleer als ik er niet voldoende voorbereid ben of niet goed voel, moet ik nu net wel van mijn slechtste kant tonen. Twee jaar na mijn diagnose worstel ik nog steeds om alles in orde te krijgen. Bijkomende spanningen die ik kan missen als de pest. Nu blijkt dat ik al twee jaar recht had op bepaalde ondersteuning, en dus eigenlijk al mijn hele leven… Anderzijds had ik waarschijnlijk ook al recht op bepaalde steun voor ik mijn diagnose kreeg, toen ik lange tijd werkloos was, maar waar ik dus helemaal niet van op de hoogte was. Hetzelfde geldt nu, tijdens de oeverloos lange tijd die het in beslag neemt om VAPH te krijgen, is er me al wel RTH (Rechtstreeks Toegankelijke Hulp) aangeboden. Nadien werd me doodleuk verteld dat mijn aanvraag toch niet ingediend gaat worden wegens weinig of geen kans op succes. Tijdens het aanmelden voor een andere tegemoetkoming werd hen plots duidelijk dat de VAPH erkenning misschien beter toch wel wordt afgerond/ingediend. Tja, ik moet hen echt alles vertellen hoe gênant of oncomfortabel het me maakt.

Mild, tja, je ziet het er niet aan, eh, of hij is wel communicatief. Tja, daar gaat het net niet om. Het is net mijn intelligentie dat me nekt. De mensen zien me ook alleen maar als ik me goed voel, en op die momenten heb ik geen ondersteuning nodig. De persoon die ik verborgen houd voor hen, en ook mijn eigen veiligheid, krijgen slechts weinigen te zien. En dan denk je uiteraard dat een laag IQ gemakkelijker leven is. Iedereen heeft zijn/haar problemen maar ik vermoed dat die laatste categorie zich minder zorgen maakt om wereld-, maatschappelijke, psychologische en andere problemen.

Personen met een chronische depressie te lang aan het lijntje houden, zorgt voor hen misschien voor het gewenste effect. Ben dan wel benieuwd in welke statistiek ik zou belanden…

Dus hou de term ‘mild’ voor graad van scherpheid aan te geven of aan het weer of iets dat zacht is, maar ga aub geen aandoeningen graderen omdat iets dichter bij de norm aanleunt. Waarschijnlijk (iets te voorzichtig uitgedrukt) moeten net zij dubbel zo hard hun best doen om bij de norm aan te grenzen.

Ik kwam er tijdens het schrijven trouwens achter dat een chronische depressie ook als de milde vorm wordt beschouwd en de klinische als de echte, zeg maar… Hoewel het eigenlijk ook weer niet te vergelijken valt. Maar dat is opnieuw iets des mensen, alles vergelijken, of spiegelen aan iets wat beter gekend is. Tja, ik wou ook dat ik bijvoorbeeld als een kameleon zou verkleuren als camouflage als ik me slecht voel. Dat zou pas mensen schrik aanjagen… Of groen kleuren zoals Dr. Robert Bruce Banner…

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s