Mijn maatschappijkritische blik

Met een blog kan je alle richtingen op. Geen idee waarheen deze post leidt, we zien wel. Het is niet van mijn gewoonte maar af en toe wat improviseren, kan geen kwaad. Een blog heeft meestal tot doel om een doelgroep aan te spreken, of een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Mijn doel is echter om op welke manier ook, anderen, gelijkgestemden, soortgenoten, mede-ASS’ers te helpen. In eerste plaats is het vooral om mezelf te leren kennen.

Ik ben zowat halverwege mijn leven en ik heb nog steeds geen idee wat ik ermee aan moet. Mijn schoolcarrière was eerder een verplicht nummertje waardoor ik er niet heb uitgehaald wat er in zat. Helaas moet je in België, toendertijd zeker, beschikken over een stukje papier (aka diploma) om te bewijzen waartoe je in staat bent. Dat was (en misschien is het dat nog steeds) de maatstaf. Gelukkig heb ik de kans gekregen om in Ierland te gaan werken. Daar heb ik me voldoende kunnen bewijzen dat de managers me promoveerden. Niet aan de hand van een sollicitatiegesprek want die liepen steeds fout. Ik kan gerust zeggen dat ik vrij grote verantwoordelijkheden heb gehad. De specifieke jobs waarin ik me opgewerkt had, had ik nooit via de traditionele manier voor kunnen kwalificeren. Het was dan ook in foute inschatting van me om met de opgedane ervaring in België snel terug werk te vinden. Voor de jobs waar ik van mezelf dacht voldoende bewezen te hebben, dien je in België te beschikken over een universitair diploma. Door mijn CV (vnl. opleidingen) kwam ik dus nooit in aanmerking om ook maar de eerste ronde te doorstaan. Na verloop van tijd ga je dan je zoekgebied verruimen en bots je op de tegengestelde wereld, overgekwalificeerd. Zelfs met ongebreideld enthousiasme om zelfs de meest eentonige of dociele taken te verrichten, kwam ik niet voor in aanmerking. Jawel, voorbeelden in overvloed. Je kan gerust stellen dat ik jarenlang solliciteerde naar een heel ruim assortiment aan jobs. Het feit dat ik liefst niet per telefoon communiceer, is hierdoor bijna altijd fataal om de volgende ronde te bereiken. Als je tijdens een periode voor twintig verschillende jobs hebt aangeboden, kan ik niet onmiddellijk een bedrijf aan een specifieke job linken. Dan heb ik liever eerst een mailtje zodat ik me toch ietwat kan voorbereiden. Helaas werken bedrijven niet zo. Het speelde dus in mijn nadeel om zoveel te solliciteren met uiteindelijk een zware depressie tot gevolg. Het feit wat iedereen zegt, dat je wel werkt vindt als je echt wil en zoekt, is dus larie en apekool. Misschien geldt dit wel voor mensen die zich gespecialiseerd hebben in een bepaalde job, maar als je beschikt over een breed pallet aan ervaringen en skills zonder echte specialisatie, wordt het een ander paar mouwen. Ik botste steeds op een muur, een ontbrekend aspect dat cruciaal blijkt voor de job. Ik zocht niet overmoedig en overambitieus naar jobs. Als er gevraagd werd naar tweetaligheid (NL-F), zoals in België vrijwel altijd geëist wordt maar amper nodig is, laat ik die vacature onbeantwoord. Ik richtte me altijd op vacatures waarvan ik wist dat ik ze zonder al te veel aanpassing aankon. In het filteringsproces van bedrijven bleef ik steeds over als residu. Als ik eenmaal opnieuw aan de slag kan, hoop ik via een soort van stagecontract mezelf te kunnen bewijzen in plaats van de gevreesde en steeds faliekant sollicitatieprocedure. En dan vraag ik me af, als ik te maken krijg met werknemers of die dan echt zoveel beter zijn…

In tussentijd maak ik me over alles en nog wat zorgen. Over mezelf dan nog het minst omdat ik weet dat ik me goed en snel kan aanpassen. Nadat ik voldoende ingewerkt en geïntegreerd ben, zal ik naast mijn vaste takenpakket ook reeds verbeteringen in gedachte hebben om de procedures te optimaliseren. Zoals je wellicht zelf al hebt ervaren, zijn de meerderheid onmogelijk, onbegrijpelijk of zelfs onmenselijk. Vaak een gevolg van dweilen met de kraan open. Telkens een pleister op de wonde in plaats van het probleem efficiënt aan te pakken. Daardoor heb je na een aantal jaren een procedure die verschillende aanpassingen heeft ondergaan om aspecten te verbeteren zonder naar het geheel of de oorzaak te kijken. Al te vaak is het bijzonder moeilijk om veranderingen aan te brengen aan bestaande procedures. Zoals bij de wetgeving moet er ook juridisch nagegaan worden of er geen achterpoortjes zijn of het financieel niet te belastend is en vooral de aansprakelijkheid. Er komen zoveel individuen bij kijken met ieder zijn eigen kennisgebied en verantwoordelijkheden en dat botst altijd wel ergens onderweg. Het komt er op neer dat er vaak niets wordt gedaan omdat dat gemakkelijker is of kostenbesparend (zelfs boetes e.d. ingecalculeerd), de weg van de minste weerstand. Om maar te zeggen dat er bijzonder weinig speling is om verbeteringen aan te brengen of je moet op de proppen komen met een idee dat het bedrijf meer opbrengt dan de kost om het te veranderen. Aangezien dat vaak natte vinger-werk is, succes! En dan vraag ik me af, is dit waar onze menselijkheid naartoe is geëvolueerd?

Menselijkheid. Dat is iets waar ik me bijzonder bezorgd over maak. Als je al gehoord hebt over de levenscyclus van een beschaving (stages of an empire) kan je opmaken dat onze beschaving op zijn laatste benen loopt. Er bestaan verschillende modellen, afhankelijk van welke geschiedenisevenementen in beschouwing neemt. Ik ga er hier twee quoteren en je kan zelf beslissen in welke fase we vandaag zitten.

1. The age of outburst (or pioneers).
2. The age of conquests.
3. The age of commerce.
4. The age of affluence.
5. The age of intellect.
6. The age of decadence.
7. The age of decline and collapse.

of

Stage 1. A country starts out with good money which is either gold or silver or backed by gold or silver.

Stage 2. As it develops economically and socially it begins to take on more and more economic burden adding layer upon layer of public works.

Stage 3. As its economic affluence grows, so does its political influence and it increases expenditures to fund a massive military.

Stage 4. Eventually it puts its military to use and expenditures explode.

Stage 5. To fund the war it steals the wealth of its people by debasing their coinage with base metals or by replacing their money with currency that can be created in unlimited quantities.

Stage 6. The loss in purchasing power of the expanded currency supply is sensed by the population and the financial markets triggering a loss of faith in the currency.

Stage 7. A mass movement out of the currency into precious metals and other tangible assets takes place. The currency collapses and gold and silver rise in price as they account for the huge quantity of currency that was created. This process transfers massive wealth to those who had the foresight to position themselves beforehand in real money, gold and silver.

Je zal kunnen beamen dat menselijkheid vaak ver te zoeken is. Bij bedrijven is het motto ‘klant is koning’ alleen van toepassing op het algemene klantenbestand en amper op individuelen. Dat bedrijven rendabel moeten zijn, staat buiten kijf. Als er echter hebzucht en/of gulzigheid bijkomt, wordt het problematisch. Een probleem op zich is dat zij hun producten goedkoper kunnen aanbieden door massaproductie en de winkel om de hoek, lokale vakman, vaak in de wind komt te staan. Maar het probleem zorgt voor een vlindereffect, velen kunnen zich slechts de goedkoopste items veroorloven, hierdoor verdwijnen de kleinere (vaak lokale, familie-) bedrijven. Het zorgt dus voor een algemene neerwaartse spiraal dat resulteert in een steeds groter wordend verdeeldheid van rijkdom en armoede. En dan vraag ik me af, hoelang gaat het nog duren vooraleer de bevolking er genoeg van heeft…

Doordat het verschil steeds groter wordt, vallen er steeds meer mensen uit de boot. Meerdere bevolkingsgroepen vallen plots een trapje lager, of beter gezegd, hun trede wordt afgezaagd, met alle gevolgen van dien. Schrijnend is ook het aantal nieuwe ziektes. Het feit dat verschillende aandoeningen onvoldoende wordt erkend of gebagatelliseerd. Dat een land moet besparen op onderwijs en sociale zekerheid om de budgetten in te zetten in defensie is ridicuul. Een zekere Amerikaanse president was toevallig onlangs in ons kleine landje en heeft het voor elkaar gekregen dat het budget voor defensie wordt opgevijzeld. Hoeveel kostte zijn bezoekje aan ons land trouwens? En dan hebben ze nog het lef om bepaalde eisen te stellen. Dat zijn vrouwtje enkele bezienswaardigheden wil bezoeken, kan ik begrijpen, maar dat ze eisen stelt naar wc-papier etc terwijl ze eerst wel eigen (10) gezanten uitstuurt om de boel te verkennen, kan er dan niet in bij me. De hele hoofdstad moest wijken als zijn Beast door de straten zou moeten rijden. Het ontgaat me compleet dan het soort mensen dat niet op een cent moet kijken net zoveel voordelen (voorkeursbehandeling) krijgen. En dan vraag ik me af, hoe je je als samenleving nog verbonden kan voelen met politici, zij die zoveel bonussen opstrijken, net zoals de topbankiers die een hele land (landen) in crisis dompelen. Of hoe een politici of ander autoritair persoon nog geloofwaardig geacht kan worden, of hoe zij onze stem moeten zijn…

Wat zo mogelijk nog erger is, is dat hele bevolkingsgroepen worden benadeeld. Dat zij niet meer als volwaardige mensen beschouwd worden. Je bent tenslotte maar een volwaardig persoon in de samenleving als je geld in het laatje brengt voor de overheid. Waarbij we opnieuw beland zijn bij menswaardigheid. Als de grote bedrijven zonder enige schroom hun hele hebben en houden verhuizen naar lageloonlanden om zodoende nog grotere winsten op te strijken en het oorspronkelijk land opzadelen met werkloosheid. Of als de grote bedrijven hun winsten via belastingparadijzen doorsluizen om hun inkomsten ten volle te benutten terwijl jan-met-de-pet hierover niet kan beschikken en zodoende alle lasten moet dragen van het land. Het spreekt voor zich dat de gemiddelde werknemers in dit ontwijkingsproces de vruchten plukt. En dan vraag ik me af, hoelang dit nog door gaat vooraleer er opnieuw crisissen opduiken.

Dat de zieken, gehandicapten, gepensioneerden enz. ook hiervan het slachtoffer zijn. Net omdat de politiek zijn budgetten moet herschikken. Dat zelfs het educatieve aspect geslachtofferd wordt. In welke mate zijn we dan aan het degenereren als samenleving? Op allerlei manieren wordt dan nog verdeeldheid gezaaid door bevolkingsgroepen tegen mekaar op te zetten of uit te spelen. En net daardoor blijven de mensen blind tegenover de echte vijand, de grote boosdoener. En dan vraag ik me af, waarom niemand actie onderneemt? Is het omdat iedereen bang is voor de individuele consequenties?

Tja, als je met dit soort problematiek bezighoudt en met meer vragen zit dan je antwoorden hebt, wordt het moeilijk om je plaatsje in de maatschappij te hervinden. Net daardoor zet ik me belangeloos in voor vzw met goede intenties. Omdat ik amper kan rondkomen met mijn uitkering en niet arbeidsgeschikt ben, zoek ik steeds naar verstrooiing. Mijn uitkering laat me ook niet toe om eens een dagje ergens heen te gaan. Ik kan amper rondkomen en vaak eet ik dagen niet al heeft dat niet alleen te maken met het financiële aspect. Helaas is mentale gezondheid minder belangrijk, zo blijkt, dan fysische. Een simpel voorbeeld is toen ik in de crisisopname terecht kwam. Al degenen in mijn groep, zaten er allemaal vanwege depressie, sommigen al niet meer voor de eerste keer. Het feit dat er ellenlange wachtlijsten zijn in de zorgverlening maakt het niet gemakkelijker. Maar zolang de overheid de gelden er niet voor vrijmaakt om het volk zo goed mogelijk van dienst te zijn, en in plaats daarvan militairen in het straatbeeld krijgen, werkt ook averechts. Wie krijgt er een veiliger gevoel als er op straat zwaar bewapende soldaten rond paraderen? En dan vraag ik me af, wanneer de samenleving door krijgt dat je pas kan spreken van vooruitgang als het volk mentaal gezond is, en dat het schoolsysteem optimaal functioneert?

Het moge duidelijk zijn dat er heel wat schort aan onze samenleving. En nee, ik heb niet overal een antwoord op, of toch niet op korte termijn. Maar daar schuilt net een probleem dat er te weinig op lange termijn gedacht wordt. Tegenwoordig moet je praktisch onmiddellijk duidelijke voordelen of verbeteringen zien. Wat duidelijk des mensen is, en waar ik me ook aan bezondig. Als je (veel) investeert, en het zorgt niet voor duidelijke winst, wordt het vaak afgeschoten vooraleer een kans kreeg. Maar dan krijg je het pleister op pleister effect dat ik eerder al aanhaalde. Na verloop van tijd blijkt dat de initieel duurdere, langetermijnoptie een betere oplossing had kunnen zijn. ‘Had kunnen zijn’ is dus voldoende om het geen kansen toe te dichten. Dat er studiebureaus zijn die zulke zaken berekenen, is nobel. Maar als een bedrijf naar oplossingen zoekt, moet het al heel vooruitstrevend zijn, om te opteren voor een dure, langetermijnoptie in plaats van een goedkope, tijdelijke optie.

Ben ik nu heel pessimistisch en een doemdenker? Of is het eerder een realistische en kritische blik op onze samenleving?

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s