Veel sympathie, weinig empathie

Net een interessant programma gezien op tv. Per toeval, moet ik toegeven. ‘Op weg met Jan’ ging vandaag op roadtrip met Marc Herremans in het Andesgebergte van Peru. Dit soort programma’s dient meestal om de gevoelige kant van bekende Vlamingen bloot te leggen. Of althans een gemengde dosis met wat je in de roddelpers vindt, mooie landschappen en openhartige gesprekken. Het format is niet nieuw en vind je in allerlei vormen en maten. Op de Nederlandse tv kwam ik het ook al eens tegen en heette het De Gevaarlijkste Wegen Van De Wereld op NPO3. Waarom ik toen ben blijven kijken, was omdat het met Glenn Helder was. Voor zij die hem niet kennen, hij was een ex-profvoetballer die de randactiviteiten rond het voetbal niet aan kon en steeds verder afdwaalde tot zelfs gevangenschap en faillissement.

Het verhaal van Marc Herremans verliep anders. Toen hij op het hoogtepunt van zijn carrière kwam, zorgde een fietsongeluk ervoor dat hij in een rolstoel belandde. Dat hield hem echter niet tegen om verder te blijven sporten. Het valt me enorm op dat mensen die iets ingrijpend hebben meegemaakt, veel begripvoller zijn. Zo vertelde hij in het programma dat er mensen zijn, die in een rolstoel zouden willen zitten om in een pretpark voorrang te krijgen. Als iemand me zoiets zou vragen, keer ik me om en vertrek zonder verder nog een woord aan vuil te maken. In belang van mijn mentale gezondheid en de veiligheid van de persoon die zo’n onrechtvaardigheden verkondigen. Het verschil tussen Marc Herremans en Glenn Helder is hemelsbreed. Herremans kreeg een ongeluk en doordat hij toch zijn leven heeft kunnen verderzetten, en zelfs vader is geworden is in 2013 nadat hij al sinds 2002 vanaf het middenrif verlamd is. Bij Glenn Helder is het eerder een onvermogen om om te gaan met alle verleidingen en de glamour van het voetbal. Maar beiden verhalen zijn niet minder schrijnend en tegelijkertijd hoopgevend. Wat me opviel is dat beiden een meer klare kijk hebben of een ruimere visie op geestelijke gezondheid. De doorsnee mens komt wel eens in aanraking met een persoon met ADHD, ASS, depressie, burn-out en hebben/tonen daar respect voor. Ze houden er ook rekening mee bij die persoon zelf. Tegenover anderen, onbekenden, gaan ze dan weer gewoon verder met hun olifantenvel en verwachten dat anderen ook hetzelfde vel hebben. Hoe triest is het dat een onzichtbare aandoening geen aandacht krijgt? Moeten die mensen dan echt een labeltje zichtbaar dragen vooraleer er terdege rekening mee gehouden wordt. Terwijl een basis aan elementaire beleefdheid en menselijkheid al volstaat. Spijtig dat dit al lang niet meer het geval is. Beide heren toonden toch een enorm begrip voor mensen die met zichzelf in de knoop zitten. Zelfs bij Marc Herremans die al een serieuze fysische handicap heeft, zal zijn portie mentale begeleiding ook wel voorgeschoteld hebben gekregen.

Even ter verduidelijking, ik wens niemand een mentale aandoening toe of een fysische, of zelfs maar hoofdpijn of een snijwondje. Wat mij vooral interesseert is dat een mens steeds uitgaat van zijn leefwereld. En dat praktisch iedereen uitgaat van zijn ervaringen. Als ASS’er heb ik mijn portie onrechtvaardig al gekregen (‘Maar je ziet het niet aan je’ trouwens van een zogenaamd professional, of iets in de stijl van ‘het zoontje van de buurman van de bakker heeft het ook en manifesteert zich anders’). Niet alleen bij ASS maar ook in geval van burn-out en depressie krijg je al te vaak verwijten als zijnde profiteur, lui of ‘iedereen heeft toch wel eens een mindere dag’.

Hoe verbazingwekkend is het als je het meeste krijgt van mensen met chronische pijnen of aandoeningen. Zij beseffen uiteraard als geen ander wat het is om iets te geven (liefde, respect, begrip) wat onbetaalbaar is en toch zo gewaardeerd wordt. Zij weten wat het is om in dat stuurloze bootje rond te dobberen. Het merendeel van de mensen die geen voeling hebben met voornoemde aandoeningen/syndromen etc. proberen dan net te compenseren met materiële cadeaus die helemaal niets of weinig impact hebben. Jawel, ook dan komt de compensatiedrang de kop opsteken. Toch vreemd hoe medeleven zich uit. Ik vind het mooi dat de hele Vlaamse (alsook in NL) gemeenschap zich jaarlijks inzet voor een multitude aan goede doelen (Music For Life, Serious Request), anderzijds blijft het prangend dat slechts een klein percentage van aandoening gekend is.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s