30 dagen muziekuitdaging #21

Day 21: a song that you listen to when you’re happy

If ever! Op die momenten ontdek ik vaak nieuwe muziek. Zo was ik blij verrast toen ik onlangs vernam wie er Belgie op Eurovision Songfestival ging vertegenwoordigen. Niet dat ik zo vaderlandlievend ben of kijker/volger van het festival. De teksten zijn intens en simpelweg schitterend. Haar zang doet me denken aan Hannah Reid van London Grammar (wat je moet opvatten als een enorm compliment). Blanche met City Lights vind ik dus wel een mooie ontdekking, het is echter niet echt Eurovisie materiaal, in my humble opinion. Plaats daarbij nog een Emma Bale en je merkt dat ze alledrie tot het hetzelfde ietwat donkere stijl behoren. Voeg daar nog Wolf Alice aan toe en je hebt een mix van niet het alledaagse, hitgevoelige popmuziek maar telkens een hint van iets subliem in hun liedjes (vaak een unieke stem) maar ook dat het niet hopeloos optimistisch of kleurrijk is wat de doorsnee pophits wel hebben.

Op nog zo’n ontdekkingstocht kwam ik Sarah Longfield tegen, hier met haar band The Fine Constant – Quiescent. En Brutus, hier met All Along.

Zoals je gemerkt heb, heb ik uitsluitend gekozen voor vrouwen. Tja, dat maakt me toch iets happier dan ik op dat moment ben. Maar er moet net dat ietsje meer zijn dat ze doet uitstijgen boven een doorsnee, mainstream artiest als Madonna, Swift of Beyonce. Op pop-vlak kan ik Rihanna, Adele, Amy Winehouse en Gwen Stefani weer net iets meer appreciëren dan al de rest. Als ze echter zoals Stefanie Mannaerts, Brutus, ook nog eens drummen (het zingen deed ze eigenlijk maar tot er een zanger(es) gevonden was, die ze zelf bleek te zijn) of zoals Sarah Longfield enorm goed een gitaar kunnen hanteren (zeg maar gerust dat zij kan tippen aan de beste gitaristen ooit). Om hier verder op voort te borduren heb je uiteraard een hele lijst, geef zeker Agnes Obel eens een kans.

Ik begon met enkele liedjes, artiesten, bands die ik wel tof vind en ben blijven verdergaan met hetzelfde thema. Gewoon maar om te zeggen dat ik op mijn goede momenten graag muziek ontdek. Simpelweg omdat ik dan meer kan verdragen. Als ze nadien de test doorstaan dat ik er op mindere momenten ook naartoe kan luisteren, zijn ze toegevoegd aan de playlist.

Om even helemaal af te wijken en het nummer te kiezen waar ik eigenlijk wel happy van wordt, is Just Can’t Get Enough door Depeche Mode. De reden hiervoor moet je hier zoeken. Het voert me terug in de tijd toen ik vanuit Ierland wel eens de oversteek waagde naar Glasgow, Schotland. Tijdens een van zo’n uitstapjes won Celtic 9-0 in 2010, time flies…

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s