Procedurefrustraties, hulp en ondersteuning aan ASSers #2

Vervolg op Procedurefrustraties, hulp en ondersteuning aan ASSers.

Net terug van mijn afspraak en aanmelding voor de integratietegemoetkoming. Dit is, blijkbaar, de enige optie die ik heb om mijn psychologische begeleiding financieel intensiever te maken. Een absolute must zodat ik niet dieper wegzak en andere duurdere ondersteuning nodig heb.

Er werd me net verteld dat het heel moeilijk zou worden om me aangemeld te krijgen bij het VAPH. Mijn zelfredzaamheid en hulpvraag vormen hier voor de belangrijkste obstakels. De MDT coördinator van CM vindt het daarom niet essentieel om de procedure verder te zetten. Aangezien ik momenteel al gebruik maak van een psychologe (auticoach) en RTH, vindt de coördinator dat dit volstaat voor me. Ik heb mijn hele leven lang al oplossingen, strategieën gezocht om me in de maatschappij staande te houden. Na mijn diagnose zo’n twee jaar geleden, hoopte ik om toch de hulp te krijgen die ik nodig heb. Omdat ik financieel amper rondkom door allerlei problemen kan ik de sessies bij de auticoach niet opvoeren. Dat leidt vooral naar meer annuleringen van afspraken omdat ik eraan onderdoor dreig te gaan. Ik vertoon me dan ook alleen maar buitenshuis als ik mijn beste ik kan voorstellen. Als ik me slecht voel, crash ik volledig en zijn de gemakkelijkste taken, onuitvoerbaar.

De integratietegemoetkoming waarvoor ik vandaag werd aangemeld, zal ook nog enkele maanden duren. Tot vier maanden kan het duren vooraleer ik een uitnodiging kan verwachten om voor een controlearts te verschijnen. Jawel, een nieuwe arts die mijn hele verhaal zal moeten horen. Tijdens de aanmelding werden me vragen gesteld die allemaal in het verslag van DOP en diagnoseverslag van PZ Duffel staan. Nog steeds wordt van me verwacht dat ik hen persoonlijk te woord blijf staan. Blijkbaar zijn medische verslagen niet meer belangrijk genoeg om te lezen. Of het hele dossier wat me een jaar gekost heeft om op te stellen van het DOP blijkt niet meer interessant genoeg. Ze stellen nochtans een heel plan op wat nodig is voor VAPH.

Het moge duidelijk zijn dat ik ondertussen relatief gefrustreerd ben. Dat ik mijn weg zelf ga (moeten) proberen vinden, waar deze me ook zal heen voeren. Als het niet via officiële weg kan, of ze alles zolang rekken dat ik ten lange leste iets onomkeerbaar fout ga doen. Waarschijnlijk zal het daarop uitdraaien, weer naar alcohol en drugs grijpen. Terug in de psychiatrie belanden. Weer antidepressiva.
Twee jaar na mijn opname ondertussen. Hoewel ik opnieuw naar een psychiater kan gaan, is het praktisch onmogelijk omdat je eerst al over het geld moet beschikken. Ja, het wordt terugbetaald voor het grootste gedeelte. Maar als je ziekenkas dit pas op het einde van de maand doet, eet ik een aantal dagen niet meer (of zeker niet gevarieerd en/of gezond). Twee jaar verder en waar sta ik nu? De psychiatrie is niet waar ik moet zijn, maar als de hulp en ondersteuning achterwege blijft, welke opties blijven er dan nog over?

Hoe het bij mij overkomt is eerder dat ik het al bijna 40 jaar heb overleefd en nu ook wel zonder hulp afkan. Mijn overlevingsstrategieën tot voor mijn diagnose waren alles behalve gezond te noemen. Dus wat ik eigenlijk hen indirect hoor zeggen is, doe maar verder hoe je bezig was… Kwa hulpverlening en ondersteuning is dat wel tof om te horen. Maar zoals eerder reeds gezegd, zullen ze eerder mensen helpen die zichtbare problemen hebben. Heb toch even tijd nodig om hiervan te herstellen om niet te belanden in de anonieme statistieken van mensen die hulp nodig hebben en het niet kregen omdat het blijkbaar – volgens hen – een ingebeelde ziekte is. Anderzijds heb ik al gedacht om mezelf iets zichtbaars aan te doen. De gevolgen daarvan zullen dan waarschijnlijk wel psychologische ondersteuning vereisen, al val ik dan waarschijnlijk wel terug in het psychiatrische plaatje.

Begrijpen wie begrijpen kan…

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

5 thoughts on “Procedurefrustraties, hulp en ondersteuning aan ASSers #2”

  1. Het is raar dat iemand je doorverwezen heeft om een integratietegemoetkoming aan te vragen.
    Terwijl de weg naar VAPH – waar je logischerwijs zou moeten beginnen – geblokkeerd wordt door de mutualiteit, wat hun specialiteit niet is.
    Zelf zou ik er ook niet voor aanmerking komen, mocht ik het bij hen aanvragen. Als ik oud zal zijn, zal ik daarentegen wel naar hen gaan. Ouderen bezorgen ze om het even wat.
    Inkomensgewijs zou het logischer zijn om, als je op ziekteverzekering staat, een aanvraag ‘hulp aan derden’ zou aanvragen.
    De vragen die ze je stellen over je dossier, gaan niet zozeer over je dossier, wel om je verbale vaardigheden te testen. Dat lijkt vreemd, maar voor de meeste hulpverleners is dat een handig middel om te kijken hoe zelfredzaam je bent. Ook bij de controlearts voor de integratietegemoetkoming gebeurt dat op die manier. Die kijkt pas nadien je dossier in (of niet).

    Like

    1. De coördinator van MDT van CM besliste dat ik voldoende hulp krijg met auticoach en RTH, en ja, die zelfredzaamheid… ik zorg of regel/plan mijn leven rond belangrijke afspraken zodat ze steeds mijn beste ik te zien krijgen. Niet echt representatief m.a.w. Het is CM zelf die beslist hebben om die tegemoetkoming op te starten. Tijdens die aanvraag die vooral peilt naar zelfredzaamheid heb ik me vooral laten ontvallen dat ik tijdens mijn slechte dagen amper met iemand in contact kom, ter bescherming van anderen maar vooral mezelf. Soit, dat heeft blijkbaar toch indruk gemaakt omdat zij nu toch druk gaat zetten om VAPH aanvraag verder te zetten. Misschien omdat ik de laatste twee afspraken bij de maatschappelijk werkster telkens zei dichtbij een crisisopname te staan. Mijn communicatieve vaardigheden zijn naar hun normen uitstekend. Het probleemgebied ligt echter op het mentale vlak en dat verhul ik steeds. Als ik niet de gevraagde hulp krijg, zal ik een knipperlichtrelatie krijgen met crisisopname.
      Blijkbaar zit VAPH in een transitieperiode waarbij de huidige (of oude) persoonlijke budgetten niet meer toegekend worden. Hoewel mijn auticoach info gaat inwinnen hierover, ook al omdat CM mijn VAPH aanvraag dreigt te saboteren terwijl zij hiervoor niet bevoegd zijn. Er werd me verteld door coördinator van MDT van CM dat ik me wel al op een wachtlijst kan inschrijven voor een persoonlijk budget dat pas ingaat in 2019. En ondertussen wordt alles uitgesteld/opgehouden waarschijnlijk omdat er geen budget meer voorradig is. Tegen 2019 kan er nog heel wat gebeuren…
      en de RTH is zeer welkom maar onvoldoende.
      Wat me vooral droef stemt is dat niemand nog weet hoe en wat er gebeurt. En we weten allemaal wie er de dupe van is.

      Liked by 1 persoon

      1. Inderdaad, ik sta op de wachtlijst voor een persoonlijk assistentiebudget en in afwachting heb ik een basisondersteuningsbudget, vooral omdat ik al een jaar of zeven op de lijst sta.

        Like

      2. Van die wachtperiodes wordt ik helemaal tureluurs. Voor bepaalde personen ben je hulpbehoevend voor anderen ben je net te onafhankelijk, en telkens opnieuw vallen we overal naast de boot.

        Like

  2. Net de ‘hulp aan derden’ even opgezocht, bij mijn ziekenkas zal ik daar hoogstwaarschijnlijk niet voor in aanmerking komen. ‘Ernstig zorgbehoevend zijn: minstens 11 op 18 punten scoren op de schaal voor zelfredzaamheid. Dit betekent dat je ernstige problemen hebt op het vlak van mobiliteit, huishouding, zelfzorg, communicatie en sociale contacten.’
    Ga het zeker onthouden als mogelijk volgend opvangnet. Merci!

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s