Paradijs op aarde, of toch bijna…

Onlangs zag ik via mijn collectie aan opgenomen series, films, etc. een aflevering van Goed Volk. Geen kookprogramma ditmaal, van de vele tv-chefs (opnieuw een woord waar ik de Nederlandse equivalent liever niet gebruik) die ik wel waardeer. Geen hautain gedoe bij hem, en probeert zijn rare of bijzondere kantjes niet weg te steken. Dat hij zijn hart op de juiste plaats heeft, toonde hij al in enkele afleveringen. In het programma Goed Volk, dat ik pas bij aflevering 6 leerde kennen, puur en alleen omdat Foula me aansprak als omschrijving van het programma.

Zoals je via de linken hebt kunnen lezen, is het eiland bijna zelfbedruipend. Op een eiland als Foula is het moeilijker om van het land te leven als bv. in onze contreien. Het gehele concept van leven verandert drastisch op zo’n eiland. Je spreekt over een microsamenleving. De mensen beseffen dat ze heel fragiel zijn voor vreemden. Omdat ze telkens dezelfde mensen tegen het lijf lopen, is de kans op een verkoudheid van nieuwkomers, toeristen, vrij gevaarlijk. In het verleden zijn er door tegenwoordig banale ziektes al velen gestorven en vaak mag je zelfs als eilandbewoner niet binnenkomen of moet je bij het hek blijven staan. En ze respecteren dat van elkaar. Het klein beetje privacy dat ze hebben, ligt tussen hun vier muren. Regelmatig houden ze samenkomsten waarbij gitaar en zang centraal staan.

Een eiland als Foula zou een perfect oord zijn voor een verzameling ASS’ers. Ik vermoed trouwens dat er een vrij groot percentage potentiële ASS’ers leven. Een gemeenschap die volledig teruggetrokken leeft, afhankelijk van de natuur maar ze niet uitbuitend.

Ze zijn echter wel afhankelijk van leveringen. Waar ze vroeger afhankelijk waren van bootleveringen gebeurt dit nu per vliegtuig. De praktisch enige bron van inkomsten komt van hun indigenous schapen. Er zijn geen winkels. Het komt er op neer dat ze meer teren op basisbehoeften en andere waarden en normen hanteren. Een voordeel is dat ze amper of niet worden blootgesteld aan wat onze maatschappij opdringt of er althans minder vatbaar voor zijn. Aan al deze voordelen, in mijn opinie toch, moet je de barre weersomstandigheden wel bijnemen. Omdat ik van oordeel ben dat je je op koude kan kleden maar bij extreme warmte (wat bij mij al boven de 20 graden is) niet meer dan uitkleden dan je adamskostuum. In Ierland zie je de lokale bevolking ook in short en t-shirt rondlopen vanaf zonnig en  boven de 10 graden is. Het duurde niet lang voor ik daarin aangepast was. Het grappige is dat je de toeristen er dan heel snel kan uitpikken. Al zijn er veel personen van over de hele wereld die er (al dan niet) tijdelijk werken. Bij IBM Dublin was de overgrote meerderheid van Scandinavische afkomst die gemakkelijk kunnen doorgaan voor een local. Ook Polen, Russen en de Baltische Staten waren ruim vertegenwoordigd. In Belfast werkte ik samen met Italianen, Spanjaarden en Fransen die het gehele jaar rondliepen in dikke winterjassen. Om maar te zeggen dat niet iedereen in de categorie toerist valt. Het is gemakkelijker om de lokale bevolking eruit te pikken. Hun interpretatie van het Engels duurde mij vrij lang voordat ik een gesprek kon aangaan waarbij ik niet telkens ‘excuse me?’ moest vragen. Na bijna vier jaar Belfast dachten sommigen in Dublin toch dat ik een Noord Ier was, wat ik een mooi compliment vond. Soms werd ook gezegd dat ze vermoeden dat ik Schot of Australiër was, en een enkeling dacht Zuid-Afrika.

Op Foula heb je ook een identiteit. Je bent een echte Foulaman/-woman als op het eiland geboren bent. Ach, als het iets met trots te maken heeft, is het prima. Zolang je maar geen verschil maakt tussen personen. Ik begrijp dat je de ene persoon boven een andere kan verkiezen, of de ene liever hebt dan de andere. Op het eiland blijkt toch een samenhorigheid die je enkel in kleinere gemeenschappen ontdekt, waar ze elkaar nodig hebben en op elkaar kunnen steunen. In onze gemeenschap wordt je scheef bekeken als je hulp inroept, welke hulp dan ook, want ook dat wordt aanzien als falen in het leven.

Ja, ik geil tegenwoordig meer en meer op een teruggetrokken leven, in een close-knit (hechte) society, weg van alle reclame, multinationals, (mainstream) media, competitiedrang, respectloosheid, egoïsme, vooroordelen, labeltjes en stigma’s.

Wie zorgt er voor mijn eigen Foula?

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s