30 dagen muziekuitdaging #8

Day 8: a song that you know all the words to

Brr, slecht Engels. Liedjes waar ik de volledige teksten van ken, zijn vrij schaars geworden. Toen ik dieper naar de teksten ging luisteren en van zodra ik ze ergens gemakkelijk kon opzoeken (toen eindelijk het internet zijn intrede deed) of als ze afgedrukt stonden op de booklet van de geluidsdrager. Omdat het tegenwoordig veel gemakkelijker is om je favoriete muziek te bemachtigen, is het fenomeen van fout geïnterpreteerde songteksten weer brandend actueel.

Aangezien ik weiger om te zingen waar publiek bij is, hoef ik dus nooit te stoefen over mijn kennis van songteksten. Het feit dat je – lang geleden – Cd’tjes kocht, ze thuis onmiddellijk uitpakte (helaas nooit met het uiterst gemakkelijke lipje om het te openen, oftewel scheurt het lipje halverwege, maar ik wijk af) direct in je speler stak om minstens enkele keren te beluisteren. En dat alles terwijl je het boekje doorploegde. Vaak startend bij de credits die ze andere bands geven omdat daar materiaal bij kan zitten dat je niet kende en mogelijk wel de moeite is. Je eigen keuze maken van wat je het beste liedje vindt, gebaseerd op tekst en muziek zonder bias. Tegenwoordig wordt je zo hard gemanipuleerd dat je scheef bekeken wordt als je net dat nummer leuk vindt, dat de rest van de wereld verafschuwt. Je kan perfect je eigen verantwoorden maar als de meerderheid van de samenleving je mening niet deelt, zal je keuze niet of nauwelijks gewaardeerd worden. Ik bezoek ook wel fora maar dan vooral om nieuwe muziek te leren kennen of gelijkaardige bands. Ik ga niet in discussie treden omdat die ene persoon mijn favoriete liedje op album x, y of z niet leuk vindt. Bij zulke discussies zijn er geen winnaars, alleen verliezers, terwijl de toekijkers geamuseerd in hun handen klappen (brood en spelen). Soit, over smaak valt niet te twisten. Zelfs de kleur van een bepaalde jurk zorgt voor ongeziene taferelen. De mens is toch een raar beestje.

Er zijn wel een hoop liedjes waar ik vroeger de teksten van kende. Die ik dan meer in mijn hoofd meezong en ‘meeneuriede’. Nirvana was daarbij een ondankbare groep, in het cd boekje zaten zelden hun songsteksten en Kurt Cobain staat niet echt bekend om zijn heldere zangtalent. Omdat ik na Nirvana meer en meer richting metal-la-la-land trok, waren de teksten nog wel belangrijk maar niet op het niveau dat je over Adele’s zangtalenten moet beschikken om het geloofwaardig te houden dat je de teksten machtig bent. Ik kan het trouwens niet verdragen als iemand meeneuriet of -zingt terwijl de radio opstaat. Het leidt me enorm af en kan niet langer genieten van de muziek. Mijn moeder blijkt dit onbewust te doen. Mijn poging om haar dit te laten inzien, faalde jammerlijk als ze dit ook doet bij de melodieuzere metal.

Geen idee of ik alle teksten die ik vroeger kon reciteren nog steeds machtig ben. Vaak gaat het om fragmenten van tekst die belangrijk waren voor me. Faith No More behoort tot de categorie waarbij ik me onthoud van bepaalde stukken. Het stembereik van Mike Patton is universeel gewaardeerd. Een andere favoriet is Devin Townsend die ook van hoog naar laag gaat, e.o. alsof het niets is. Behalve wat neuriën kan je verder ook niets.

Daarnaast ga ik geen liedjes oplijsten die amper tekst bevatten of slechts een aantal zinnetjes op repeat. De doorsnee karaoke liedjes laat ik ook vriendelijk aan me voorbijgaan. Life Of Agony heeft een mooi repertoire waar ik de meeste teksten wel van ken. Dan zijn er ook nog illustere onbekenden voor het merendeel van het publiek, vermoed ik.

Machine Head werd met dit liedje op de wereld losgelaten en verwierf een blijvende appreciatie. De meeste teksten zijn wel blijven hangen of worden teruggevonden eens de eerste noten spelen.

De muziekgroep waarvan ik het eerst de teksten ging ontleden en trachtte te begrijpen, zijn The Doors. Opnieuw een heel arsenaal aan liedjes die ik hier kan opnoemen, mijn keuze is gevallen op – hoewel de tekst heel repetitief is: People are strange.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s