30 dagen muziekuitdaging #7

Day 7: a song that reminds you of a certain event

Ik kan hier terugverwijzen naar wat ik gisteren schreef. Anderzijds is er, zoals ik al zei, voldoende materiaal om uit te putten.

In mijn pre-tienerjaren werd ik wel eens meegezeuld naar allerlei feesten. Een liedje dat me steeds aan zo’n feestjes doet herinneringen en me het beste is bijgebleven (voorts ook gelinkt aan betraande ogen van de aanwezige sigarettenrook, dronken mensen en uiteindelijk in slaap vallend onder de biljarttafel), is een nummer van The Shorts (als je er niet de rest van de dag mee in je kop wil zitten, beluister de link dan ZEKER NIET). Blijkt dat de Nederlandse band maar 1 album heeft uitgegeven met 11 nummers in 1983, op dat moment was ik 6 a 7 jaar. Er stond bij ons in huis altijd wel een radio aan, beide ouders waren dj bij de lokale radio. Aangezien de muziek die gedraaid werd, was gericht op het algemene publiek is er voor de rest weinig blijven hangen.

Een ander lied dat me voor eeuwig in het geheugen gegrift staat is Samson and Delilah van The Pointer Sisters. Ik spreek over de tijd van de walkman, een batterij verslindende en soms ook magneetband-etend, voorhistorische machine wat vooral gebruikt werd in lange autoritten. Dit lied wordt dan vereenzelvigd met vakantie naar de Belgische Ardennen, en dan vooral La Roche-en-Ardennes.

Dan zijn er ook nog de bands die ik op bepaalde plaatsen of momenten in mijn leven leerde kennen of met meer aandacht naartoe begon te luisteren. In die lijst komen bands voor als The Bee Gees, The Doors, Nirvana, System Of A Down, Napalm Death, Mucky Pup, Primus, Brujeria en Boy Hits Car. Onlangs, ik spreek over de laatste vijf jaar, komen daar de klassieke muziek componisten bij alsook enkele oudere bands zoals Pink Floyd en Meshuggah. The Rolling Stones en The Beatles hebben een negatieve connotatie omdat ze de favoriete bands waren van mijn ex-verloofde dat compleet misgelopen is waardoor deze twee grootheden niet meer het respect krijgen wat ze eigenlijk verdienen.

Nine Inch Nails en Gary Numan hebben hun plaatsje verworven in het psychiatrische ziekenhuis van Duffel, ik ben er zeker van dat zij dat niet erg zullen vinden. Beiden gaven me trouwens de kracht om door te zetten en doen dat nog steeds. Gary Numan is trouwens een mede-aspie. Als je hem niet kent, zal je eens naar Cars moeten luisteren (of deze versie waar Gary Numan zingt met NIN als begeleidingsband). Het nummer dat me vooral bijblijft tijdens deze periode is ‘Hurt’ van Nine Inch Nails, vooral bekend geraakt door de coverversie van Johnny Cash.

Ondertussen ga ik al eens nadenken welk liedje ik de hele tekst van ken.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s