Mijn solitaire 1 mei-wandeling

Net een wandeling achter de rug. Als ik ’s morgens vroeg rondwandel, krijg ik het gevoel dat de mensen denken dat ik net uit een café gestapt ben. Ik weet dat ik me niets moet aantrekken van wat de mensen ‘zouden kunnen denken’ maar het gebeurt spontaan en ik vind het vreselijk. Nee, ik ga daarom mijn kleerkast niet compleet veranderen om me naar hun smaak te kleden of naar een stijl die meer geschikt is (naar de normen van dezelfde maatschappij die voorschrijft dat je niet dik, lelijk of onverzorgd mag zijn) voor mijn leeftijd. Ik ga me niet converteren. Het zorgt er desondanks wel voor dat ik er niet zo vaak op uittrek om een wandeling te maken als ik zou willen.

Het idee van de wandeling kwam gisterenavond. Het weekendtripje naar Westende-Bad inclusief kustwandelingen hebben me goed gedaan en ik denk er vaak en nostalgisch (als dat al kan na amper zes maanden) aan terug. Onze Belgische kust telt 67 kilometer. Mits een beetje voorbereiding qua accommodatie en wandelschoenen inlopen, moet dat op twee dagen kunnen. Maar ik denk eerder om er een vijfdaagse van te maken en echt van de Nederlandse grens tot de Franse te trekken [English]. Het vereist in ieder geval nog wat verder denkwerk, inclusief hoe het financieel bolwerken, etc. Later ongetwijfeld meer hierover.

Deze ochtend ben ik in bed gebleven tot het de eerste tekenen vertoonde dat het licht werd. Ik nam Google Maps erbij en wou al meteen een toer om mijn gemeente wandelen. Nuja, een route die de hoofdweg vermijdt en hier en daar een kleine omweg en daarbij zou ik tot zeven kilometer geraken. Het plan werd met de beste intenties en vrij optimistisch gestart. Omdat ik toch een tijdje van huis zou weg zijn en niet echt vlug terug kan geraken, maakte me dat toch wat nerveus. Ik had speciaal nog geen ontbijt genuttigd. Mijn maag kan op heel korte tijd opspelen en protesteren, zelfs in geval van stress, is het vaak de eerste alarmbel die afgaat. Ik ben me er van bewust dat het zich eerst – al dan niet bewust – in de bovenkamer afspeelt. Het gedacht alleen om op met dichtgeknepen billen nog honderden meters, laat staan enkele kilometers te moeten overbruggen, werkt vrij beangstigend en zorgt ook vaak voor annulering van goede intenties.

Het is vandaag een feestdag in België. Behalve de bakker aan de overkant is er niets open van winkels. Het vroege uur gecombineerd met een minimum aan verkeer, zorgde voor het uitstekend moment om mijn wandelschoenen aan te binden. Na enkele honderden meters merkte ik al dat mijn vooropgestelde afstand niet gehaald zou worden. Ik vrees dat ik mijn rechterschoen te hard had aangebonden. Een korte stop om alles wat comfortabelere te maken, was reeds te laat. Vijgen na Pasen, hoewel de vijg op mijn hiel nu nog blijkt mee te vallen. En dan pas merk je dat je nog geen eerste hulp verbanddoosje in je nieuwe stulpje hebt. Wat wel neerkomt op anderhalve maand zonder noemenswaardige ongelukken, cuts and bruises en de occasionele brandwondjes niet meegerekend. Hoera! Een overwinninkje!

Een overwinning, inderdaad! Ik zeg/schrijf dit omdat ik bij de eerste tekenen van vermoeidheid heel onhandig wordt. Wetende dat mijn appartement schuine wanden heeft, zorgt dat vaak voor hoofdpijn. De laatste twee jaar ben ik trouwens juwelen beginnen dragen om zo een beter gevoel te krijgen over mijn lichaam, ringen om mijn vingers om op die manier minder te stoten, idem voor een heel arsenaal aan petjes. Het omhulsel dat mijn lichaam is, voel ik niet altijd even goed aan. Wat mijn onhandigheid dan wel verklaart. Ook draag ik vaak opvallende schoenen zodat ik vanuit mijn ooghoeken zie waar ik mijn onderstel plaats en ook de weg in het oog kan houden. Omdat ik vandaag een route koos waar ik niet te bekend mee ben, gebeurde het af en toe dat ik struikelde (zonder te vallen) of mijn voeten bleven slepen. Al heeft dat alles te maken met de erbarmelijke staat van de trottoirs te maken. Uiteraard zijn er stukken die wel perfect liggen. België heeft een traditie om voetpaden om de x aantal jaar open te breken om een nieuwe kabel te leggen of te vervangen. De eindfase, de stenen terugplaatsen, heeft bijgevolg een vrij lage prioriteit, zo blijkt.

Ik heb toch meer dan een kwart van de wandeling afgewerkt. Ik zette mijn gps pas aan na een kwart van de wandeling en die gaf uiteindelijk 2,46 km aan op 53 minuten. Het aantal gewandelde minuten klopt wel maar de afstand werd dus pas berekend na een goed kwartier. Het doorsnee wandeltempo wordt berekend op 5 kilometer per uur. Ik zoek echter geen uitvluchten en zal later een meer accurate lezing aanbieden. Op mijn enkel staat ondertussen een mooie herinnering die doet denken aan een onrijpe blauwe bes, een van de grotere soorten en paarsachtig. Tot zover de details. Ik plan om de twee dagen een langere wandeling in te plannen en zie na verloop van tijd wel of mijn Belgische kustwandelplan vorm krijgt.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s