30 dagen muziekuitdaging #4

Day 4: a song that makes you sad

Een liedje dat me droevig maakt, geeft toevallig vaak ook een zekere kracht (om door te zetten) waardoor het eigenlijk paradoxaal is. Hierdoor ga ik enkele bands niet vermelden bij dit antwoord omdat ze later nog aan bod komen.

Er bestaan een hele hoop liedjes over een overleden ouder of vader, die allemaal kanshebbers hadden kunnen zijn.

Bij dit antwoord ga ik opnieuw naar het progressieve genre. Deze Engelse band heb ik veel te lang links laten liggen en geen deftige kans gegeven. De reden daarvoor kan te zoeken zijn omdat ze commercieel de meest succesvolle en invloedrijke (rock)band aller tijden zijn. Omdat elke (muziek)website ranglijsten e.d. publiceert en iedereen zijn mening kan verkondigen, is het moeilijk om een maatstaf te vinden.

Aan de hand van artiesten en bands die deze band citeren als invloed: U2, Queen, David Bowie, Tool, Radiohead, Kraftwerk, Nine Inch Nails en Smashing Pumpkins. Een vrij indrukwekkend lijstje, al zeg ik het zelf. Ik bedoel hier dus:

Pink Floyd

Pink Floyd wordt genoemd als pioniers voor de stromingen psychedelic space-rock en blues-based progressive rock (om de labeltjes nogmaals boven te halen).

Het liedje dat ik uitgekozen heb, is bijna een jaar ouder dan ikzelf, werd uitgegeven in 1975. Hetzelfde jaar werd de film Monty Python and the Holy Grail uitgebracht, en werd meegefinancierd door Pink Floyd alsook Genesis en Led Zeppelin. Het is een hommage aan hun eerste zanger Syd Barrett, die in 1968 uit de band gezet werd vanwege mentale problemen. Destijds bleek hij een tekstboek-geval van schizophrenia, in een later interview in 2006 zei zijn zus dat zij briljante geest grenst aan Asperger’s syndroom. Zijn vertrek uit de band werd verklaard dat het aangekondigd was, dat zijn psychedelisch drug-gebruik overmatig was maar slechts een katalysator voor zijn gedrag. David Gilmour voegde er nog aan toe dat Barrett niet voorbereid of klaar was op het succes en de bijkomende neveneffecten ervan.

Wish You Were Here, is daarom mijn keuze voor song dat me triest maakt. Eervolle vermeldingen gaan hier naar Creep van Radiohead en Everybody Hurts van REM.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s