30 dagen muziekuitdaging #1

Omdat de 1000 vragen reeks zo snel afgewerkt is, vond ik een alternatief dat me toch toelaat om frequent iets op de wereld los te laten. Benieuwd of het me lukt en dit keer ga ik me proberen te houden aan eentje per dag. Anders is er nog altijd de optie om in de toekomst te publiceren.

30dr-1074-2089-1850.jpg

Dag 1: mijn favoriete liedje

Beginnend met een hele lastige want het hele arsenaal aan songs dat er ondertussen bestaat, is praktisch oneindig. Veel hangt ook af van hoe ik me op het moment zelf voel. Omdat ik ook geen enkele lied tweemaal wil gebruiken en mijn initieel plan om zoveel mogelijk (sub)genres op te nemen, maakt het nog eens zo moeilijk om met een nummer te beginnen dat allesomvattend is, zonder dat het in een van de volgende dagen terecht zou kunnen komen (al valt daar wel een mouw aan te passen).

Tegenwoordig ben ik vooral bezig met het genre prog. Ondanks dat het een subgenre is omvat het vele categorieën en muziekstijlen. Ik rolde er geleidelijk aan via prog metal en bij name door Animals As Leaders, een instrumentale band uit Washington DC. Ze krijgen volgens wiki ook volgende labeltjes opgeplakt als: instrumentale rock, jazz fusion en djent. Ondanks die categorieën die uiteraard op zich wel kloppen, gaat een band vaak door verschillende evoluties (fases, al dan niet door vervanging bandleden) waardoor het aantal labeltjes alsmaar uitbreidt. Voor Animals As Leaders zou ik zelfs de term ‘math’ voorstellen, wat vooral gelinkt wordt met progressief evenals het jazz-aspect.

Animals As Leaders kan ik enorm appreciëren omdat het een breed gamma aan stijlen combineert en niet verstoord of overheerst wordt door een zanger. Een zanger kan een band maken of breken en wordt al te vaak foutief – in mijn opinie – beschouwd als de hoofdvertegenwoordiger van de band. Er bestaan maar bijzonder weinig bands waarbij er een quasi perfecte symbiose bestaat tussen alle bandleden. AAL benadert de perfectie voor me met de song CAFO (de song duurt bijna 7 minuten en begint vrij hard en gecompliceerd, later afgewisseld door intermezzo met een jazz toets). Er bestaat ook een orkestversie van maar ik ben niet overtuigd of het werkelijk ooit live gespeeld is of zal worden (vanwege de moeilijkheidsgraad). De orkestversie is trouwens amper minder intensief en hard dan het origineel. U weze gewaarschuwd!

Hoewel ze instrumentaal zijn, blijken de titels toch te verwijzen naar actuele en interessante onderwerpen (imho). CAFO (concentrated animal feeding operation) staat bijvoorbeeld voor het automatisch en structureel voederen van dieren in gevangenschap puur om zo snel mogelijk winst te creëren. Andere titels op hun albums zijn: The Price of Everything and the Value of Nothing, An Infinite Regression, Inner Assassins, Backpfeifengesicht, Apeirophobia en The Brain Dance. Of hoe je zonder lyrics toch intellectualiteit kan uitstralen. Tel daarbij de moeilijkheid en techniciteit die het trio voor de dag legt, alsook het feit dat je de band vrij gemakkelijk kan onderscheiden of herkennen als je het hoort.

Bij muziek geldt dat het je ofwel aanspreekt of simpelweg koud laat. Dan heb je ook nog een categorie waarbij de teksten je misschien wel aanspreken maar je de instrumenten of muziek niet leuk vindt of andersom. Het gevoel dat ik krijg bij instrumentale muziek is over het algemeen beter dan dat er gezongen wordt. Mijn huidige, favoriete liedje is zeker geen kanshebber als ik het op elk moment van de dag goed moet vinden, of als ik me moe en down voel, want dan is het te intensief, te chaotisch.

Mocht het je interesseren, deze 30 dagen challenge is eigenlijk een voorbereiding op een onderwerp (jawel, goed geraden! Muziek) maar de mogelijkheid bestaat dat alles in deze dertig dagen geuit en besproken zal worden. Waardoor het algemene plaatje opgesplitst wordt in detaillistische stukjes. Hoezo verliezen in details? Denk je dat alles wat ik schrijf een detail is? Nee hoor, ik tracht smalltalk ten alle tijden te vermijden.

Disclaimer: Mocht ik je inspireren of zelfs een nieuwe favoriete band aansmeren, mijn excuses, laat een berichtje achter en ik bekijk hoe ik je er van af kan helpen.

Veel lees- en luisterplezier!

[Vermeldenswaardige ereplaats gaat naar Boy Hits Car – As I Watch The Sun Fuck The Ocean. Niet alleen omdat de titel zo een mooie en romantische beeldspraak is.]

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s