Ben ik een lift? Op of neer, nooit stationair…

De voedingssupplementen hebben hun beoogde uitwerking. Ondanks mijn gevarieerde en gezonde eetgewoonten blijkt mijn lichaam nogal snel bepaalde elementen (gemakshalve zo genoemd maar ik bedoel vitaminen, mineralen, etc.) te missen. Niet dat het onmiddellijk bergaf gaat maar eerder geleidelijk aan tot het moment dat je je bed minder dan tien uur per dag rust gunt. Waarschijnlijk gaat het om verschillende elementen, er is ook zo een groot arsenaal aan dingen die je lichaam nodig heeft om deftig te kunnen functioneren. Blijkt dat ook op dat vlak mijn lichaam geen filter heeft om dat even terzijde te schuiven maar onmiddellijk vreet het aan me.

Ondertussen heb ik een redelijk gezonde nachtrust teruggevonden, al kan het de uitwerking zijn van vermoeidheid. Ik slaap tweemaal per dag enkele uren en opgeteld raak ik wel aan 8 à 10 uur. De eerste keer dat ik opsta is rond een uur of drie des nachts. Het perfecte moment om rustig te starten met de dag in plaats van de hectiek en drukte van de werkmens, ouders en schooljeugd. In de namiddag tot vooravond wordt dan de tweede slaap-shift ingezet.

De zorgenkinderen (aka irritante, popup-venster in het kopje) die me telkens de dieperik induwen, kan ik beter onder controle houden. Ondertussen vraag ik me mezelf wel af, of dit ook gewerkt had, als ik voor twee andere supplementen gekozen had. En het dus niet gewoon psychologisch is. Dat ik sowieso maar moet leren leven dat ik me – bij wijze van spreken – een weekje goed voel en dan de roltrap langzaam afdaal tot het einde van de maand en dan opnieuw te beginnen, een perpetuum mobile. Of is de nood om me aan iets te kunnen vasthouden, het geloven of denken dat iets werkt, nut heeft of een functie heeft. Enkele weken de positieve aspecten overal van inzien tot de so-called high uitvlakt en verdwijnt en je op zoek kan naar een nieuw placebo. Ik noem het nu placebo’s omdat zelfs de hardste middelen hun effect verloren na een tijdje. Het enige wat een element, ingrediënt of drug zijn waarde teruggeeft, is het tijdelijk niet te gebruiken. Als op zaterdagochtend mijn maaltijdbox afgeleverd wordt, heb ik opnieuw zin in om in de potten te roeren.

Het constante blijft afwezig, de continuïteit van het jojo-effect blijft behouden. Misschien is net dat wat me overeind houdt. Ik zou het niet kunnen verdragen om altijd vrolijk en positief te zijn. Het leven en de wereld houdt mijn realisme wel in bedwang om buitensporig optimistisch te worden en blijven. De nood aan paradoxen, dualiteiten, extremen lijkt wat ik nodig heb of wat het tegengestelde net zin geeft en het huidige zijn waarde verliest. Dit is voornamelijk om uit de dalen te klauteren, niet hoe ik er in beland.
Straks eens voorleggen aan de psychologe, wil haar mening hierover wel eens horen.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s