Mijn erfenis

Na een slapeloze nacht, begon ik te denken aan mijn nalatenschap. Ik merk aan het einde van mijn latijn gekomen te zijn. Ik hoop echter dat de bureaucratie vlug zal plooien en nog een aangenaam leven kan schenken. Het gebeurt regelmatig de laatste tijd dat ik acht uur wakker ben per dag in plaats van slaap. Die nalatenschap bestaat uiteraard niet uit materiële of financiële vermogens maar eerder (pseudo-?)intellectueel materiaal. Ik zal niet wegkwijnen of me schikken of over me heen laten lopen, die tijd is al lang voorbij. Ik merk maar al te vaak dat je zelf moet opeisen waar je recht op hebt. Wat vrij lastig als je niet eens weet waar je recht op hebt. Anderzijds worden procedures en voorwaarden continue bijgeschroefd zodat je toch wel uit een hoop boten valt.

Nee, je moet niet op de ‘suïcidale dreiging’-knop drukken. Het feit dat ik net voor mijn veertigste mijn diagnose heb ontvangen verklaart al veel over mijn camouflage-technieken. Dat er dan nog bepaalde mensen moeten beslissen over mijn vraagstelling en tegen een begeleidster van RTH zeggen dat ik ‘vrij normaal’ ben, stemt me ongerust. Die mensen trekken dus de diagnose in vraag waar ik maanden geobserveerd en begeleid werd door een team van professionelen. Op basis van een gesprek van anderhalf uur, velt zij een – nog geen uiteindelijk – vonnis waar zowat de hele bevolking mee kampt (de vooroordelen ‘hij lijkt toch niet autistisch). Gecombineerd met andere zaken die je mogelijk gelezen hebt, ben ik zowel fysiek als mentaal even uitgeput. Omdat ik toch moet voldoen aan een reeks van dagelijkse taken, kom ik er niet echt toe om volledig te herstellen. Mijn setje lepels (zie lepeltheorie) voor de rest van het jaar blijken bijna opgesoupeerd. Ja, ik ben onlangs verhuisd en voel me er zowaar een pak beter. Helaas dat er steeds andere zaken de bovenhand nemen waardoor ik niet eens tijdelijk kan genieten van een persoonlijke overwinning.

Ik denk dat ik even alles voor onbepaalde tijd aan de kant schuif. Radio, tv, media, maatschappij, alles behalve mijn – ahum – kookkunsten, mijn boeken, mijn koffie en sigaretten. Alle pogingen ten spijt, zal ik een uitweg moeten vinden. Een nieuwe opname stel ik liever nog wat langer uit, net als een psychiater bezoeken. Vandaar een vrij drastisch besluit om even over te schakelen naar de essential basics only.

De erfenis waarover ik sprak zal een apart dossier per onderwerp zijn waarin ik alles oplijst hoe het voor mij vlotte (of net niet), hoe het geïnterpreteerd werd en ga zelfs verbeteringen aandragen (wat zou kunnen helpen en wat kostenbesparend is, etc.). Jawel, ik ga die hele bundel opsturen naar de betreffende bedrijven, alsook naar belanghebbenden diensten, ombudsdiensten, etc. Op die manier hoop ik voor lotgenoten toch mijn steentje al bij te dragen. Dit alles omdat ik ondertussen al bijna twee jaar ploeter om ook maar het kleinste detail geregeld te krijgen. Meer dan twee jaar na mijn diagnose vind ik op een vergelijkingswebsite een interessante link die me zegt dat er zoiets bestaat als een sociaal tarief. Terwijl ik bij mijn ziekenkas toch al verschillende keren aangaf financieel moeilijk rond te komen, werd me nooit verteld dat ik voor een aantal diensten en nutsvoorzieningen een voordeliger tarief zou kunnen krijgen. Ja, ik heb gemerkt dat elk bedrijf andere voorwaarden hanteert en dat het daardoor arbeidsintensief is. Een simpel busabonnement had er al wel voor kunnen zorgen dat ik wekelijks een uitstapje kon maken of ergens kon gaan wandelen, in plaats van me thuis op te sluiten.

Mogelijk bestaan er infobrochures of manuals die je stap voor stap kunnen zeggen wat je moet doen, maar ik heb deze handvaten niet aangereikt gekregen. Misschien een volgende ideetje een ‘ASS-diagnose voor dummies’, eentje voor de allistische (aka NT) medemens alsook een andere voor de ASS’er om uit te klaren wat, waar en hoe ze de hulp kunnen krijgen die noodzakelijk is (de vorige versies zijn absoluut reeds prehistorisch vanwege constante verbeteringen).

Het deed wel een beetje raar dat ik die duizend vragen-lijst afgerond had. Af en toe hielp het om een (of meer) sessie(s) af te werken om een beetje afleiding te krijgen. Ik denk nog wel af en toe terug te grijpen naar enkele interessante vragen, maar om eerlijk te zijn waren er niet eens 10% van de vragen boeiend.

Goedemorgen trouwens! Wat doet u om 6 uur op zaterdagochtend? (ben benieuwd of ik enig antwoord ga krijgen als ik zeg dat mensen die in bed liggen niet hoeven te antwoorden.)

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s