Tijd om mijn emmertje te legen

Als het weer even niet goed met me gaat, lukt het me niet meer om me verbaal uit te drukken. Of om mensen te ontzien. Dan krijgt iedereen een kant van me te zien waar ik later spijt van heb.
Op die momenten stoort zo goed als alles me, en kan ik het niet verhullen of rustig uitleggen wat er scheelt of waarom.
Dan ga ik ook voor het minste in de clinch terwijl ik het anders wel kan verdragen.
Dat zal het voor mijn ongeving net zo moeilijk maken om met me om te gaan.

Het feit dat ik nu opnieuw een eigen plekje heb, heeft zowel zijn voor- als nadelen. De rust waar ik zo naar verlang, vind ik gemakkelijker dan voorheen. Soms stem ik toe met afspraken die ik later liever had willen annuleren. Het kleinste detail kan me doen ontvlammen en is het beter dat ik met rust gelaten wordt. Een opeenstapeling van negatieve feiten heeft me de laatste dagen slecht in mijn doen voelen. En stilletjesaan loopt de emmer vol. Iets onbenulligs kan me compleet uit mijn evenwicht brengen.
Het is net op die momenten dat ik rust wil, dat ik die het minste krijg. Of net aan alles begin te storen. Het gemeenstepersoneel dat net dan de takken beginnen te snoeien aan de overkant. Een buurman die op zaterdagochtend met zijn zaagmachine amuseert. Een auto of vrachtwagen die stationair blijft draaien onder je raam.
Vanwege familie is het uiteraard met de beste bedoelingen en er bestaat een dunne lijn tussen me met rust laten en beseffen dat ik op de afgrond sta. Ze weten als geen ander dat ik niet snel of gewoon geen hulp zal vragen of zelfs aanvaarden. Het lukt me op een gegeven moment niet meer om menselijk te blijven tegen de personen die me het nauwst aan het hart liggen. En later komen de spijtgevoelens die op een of andere manier vergoed/hersteld moeten worden.

Het lukt me nu nog amper om dit deftig op papier te zetten. Ik hoop echter dat een aantal dagen zullen volstaan om er volledig bovenop te komen. Dat het jojo-effect geleidelijk aan uitbalanceert. Een psychiater bezoeken dringt zich op maar stel ik liever ook uit omdat ik dan weer op een cocktail getracteerd wordt waar ik liever niet (opnieuw) aan begin.

Ja, er is de laatste tijd veel gebeurt en er is veel op me afgevuurd. Morgen houd ik een verplicht dagje horizontale rust. Frisse lucht zal me goed doen, weet ik, maar de gemeente houdt hier tussen 6 – 18u zijn jaarlijkse paasmarkt. Daardoor is het een uitgesproken moment om die dag zo inactief mogelijk te zijn. Boeken en headset staan reeds voorbereid.

Het kraantje lekt en het emmertje blijkt kleiner te worden. Hopelijk werkt mijn plan voor morgen en zorgt dat voor een vermindering in lekkage of vergroot het mijn emmer. Binnen enkele dagen kan je een positievere post verwachten, bear with me.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s