Verhuis #3 (?)

Het overgrote deel van de verhuis en aanverwante activiteiten lijkt achter de rug. Hier en daar nog wel een aantal dingen die moeten wachten tot mijn bankrekening aangezuiverd is, en een ander deel waar ik geen controle over heb en zijn gangetje maar moet laten lopen.

Vorige week kwam mijn begeleidster van RTH langs op mijn nieuwe appartementje. Toen ik plots oprakelde wat er de woensdag van de verhuis nog gebeurd was, sloeg ze bijna van haar stoel. Ik vertelde mijn interpretatie van hoe de persoon van multidisciplinair team (MDT) van CM op me overkwam, gebaseerd op conversaties en algemene indrukken, reacties, e.d. Ze vroeg me de gegevens van die persoon om eens ‘te polsen’ en haar haar zegje te doen over hoe je omgaat met personen (met een onzichtbare handicap, zoals dat dan zo mooi verwoord wordt – hoewel in mijn ogen een cursus over omgaan met mensen volstaat, zonder toevoegingen tussen haakjes). Blijkbaar is een olifantenhuid onvermijdelijk als je je in het echte leven staande wilt houden. Nu kan ik mijn gevoelens vrij goed verbergen en opzijzetten maar ze halen me na verloop van tijd wel in (met de spreekwoordelijke hamer). Als het me echter de spuigaten uitloopt, kan je wel spreken van ongepast gedrag. Dat de persoon van het MDT, die dan nog moet beslissen over de graad van mijn ongeschiktheid en welke hulp ze voor me kunnen aanbieden, niet eens – of slechts zeer vluchtig – mijn dossiers heeft geraadpleegd, geeft me al een indicatie over hoe druk ze het hebben en stemt me ook wel droevig dat ik opnieuw vragen moest beantwoorden die reeds in diezelfde dossiers opgenomen zijn. Dat die dossiers al outdated zouden zijn, sloeg me met verbazing. Ja, ze zijn bijna anderhalf jaar oud, het hele proces van dat dossier opstellen nam meer dan een jaar in beslag. Nu is het wel zo dat we ons geconcentreerd hadden toen op mijn woonsituatie omdat dat prioritair was. Ondertussen is het MDT aan hun dossier over me bezig, ben ik nog meer maar heel recentelijk verhuisd (nog geen twee weken) en stelde ze voor om DOP opnieuw een jaar op me af te sturen om dieper in te gaan op de andere aspecten. Zoals ik al zei, had ik veel zin om het hele gedoe stop te zeggen. Benieuwd wat er van gaat komen. Interessant detail is dat de maatschappelijke dienst van de CM zelf voorstelde om gebruik te maken van RTH, rechtstreeks toegankelijke hulp. En net een begeleidster van RTH gaat iemand van het MDT op haar plaats zetten. Wordt (ongetwijfeld) vervolgd.

Ik heb gemerkt dat ik vastzit met mijn activiteiten om alles een plaatsje te geven. Ik zit met plaatsgebrek, of beter gezegd, ik zoek nu winkels af naar keukentrolleys, kledingrekken en vooral een supersize boekenkast (de maten zijn afwijkend vanwege een gebrek aan hoogte op de mezzanine). Om mijn boekencollectie uit te stallen, ben ik op zoek naar een ietwat originele layout. Bij de plaatselijke Blokker, waar ik zowat dagelijks langskom tijdens wandelingen, zag ik ‘oude’ houten wijnrekken, wat me wel een mooie oplossing bleek. Je kan ze op hun zij zetten, stapelen, gemakkelijk verplaatsen enzo. Enige nadeel is de prijs, vooral als ik er minstens twintig moet aanschaffen om de huidige collectie in kwijt te kunnen. Misschien beter eens naar zo’n tweedehandswinkel of kringloopwinkel gaan, of iemand die bij een drankenhandel werkt eens vragen of ze van een grote hoeveelheid af willen. Ik weet wel dat de meeste wijnen tegenwoordig in karton verpakt worden maar misschien ligt er ergens nog wel een schat aan echte, oude, wijnbakken in plaats van de minder authentieke in winkelketens. Er loopt een proces op de achtergrond die constant oplossingen zoekt voor het boekenprobleem. Keukentrolley en kledingrek werden reeds besteld. Ohja, en een bankstel/zetel voor de momenten dat ik voor de tv plaatsneem. De zitzak is een handig alternatief maar die wil ik toch naar de mezzanine verhuizen. Ik kan helaas mijn bankstel uit mijn vorige woning meebrengen omdat die te groot is (ook de twee-zit) om boven te krijgen. Als het toch iets moet zijn dat je ter plekke in elkaar moet plaatsen, vond ik dit van een klein Zweedse concern wel leuk:
ikea-ps-schommelstoel__0499196_PE630127_S4.JPG

Wel benieuwd hoe stevig het in werkelijk is, in gedachten houdend dat de meeste van mijn vrienden kinderen hebben tussen de leeftijd van 1,5 tot 12j. Het moet gezegd dat ik veel rondgekeken heb. Als mijn oog op iets valt, maakt de prijs feitelijk weinig uit. Helaas kan je online bepaalde belangrijke zaken niet checken, zoals stevigheid en hoe het er in werkelijkheid uitziet, en of het me wel comfortabel zit. Een andere optie is gewoon wat uit de kluiten gewassen kussen in een hoekje droppen.

Net omdat ik vastzit op een aantal vlakken, wordt er weer van alles on hold gezet, wat niet bevorderlijk is voor de CPU. Al die achtergrondprocessen die me bezighouden, creëren heel de tijd mogelijke scenario’s. Het enige wat dan lukt, zijn drastische maatregelen om mijn gedachten te focussen op iets anders. Over het algemeen lukt het aardig als ik ga kook (letterlijk dan) of als ik ga slapen. Af en toe lukt het met een boek en soms zelfs met een serietje op tv. Het is weer zo een moment dat mijn gedachten te veel afdwalen als ik met geen of toch geen dringende deadlines te maken heb.

Met een bang hartje wacht ik trouwens de hitte af die gaat komen. Als dat vrij geleidelijk gebeurt, heb ik er minder last van. Vaak is echter meer dan 10 graden verschil van de ene op de andere dag, of tussen dag en nacht, wat een ziekte uitnodigt. Dat bang hartje komt ook omdat ik geen koele berging heb, wel een vochtige kelder maar als ik daar ga stockeren, vrees ik dat ik net zo goed ineens kan uitdelen of weggooien. Ook hier loopt een achtergrondprogramma alternatieven te bedenken. Ik ga wel geregeld buiten om mijn lichaam gewoon te maken aan de stijgende temperaturen. Anderzijds merk ik vaak dat er verschillen zijn tussen mijn appartement en buiten. Vooraleer de warmte door het dak komt, blijft het binnen koeler dan buiten, waardoor ik soms te dik aangekleed, buiten vertoon.

Op zaterdag toevallig de bewoonster van het gelijkvloers ontmoet. Mijn moeder kwam haar lader brengen van de computer, dat was althans haar intentie want ze kon terug van zodra ze haar fiets parkeerde en merkte iets vergeten te zijn. De fiets zette ik achteraan waar de onder-onderbuur in de tuin haar groene vingers liet opwarmen in het lentezonnetje. Gisterenochtend zag ik haar opnieuw toen ze een mat voor haar deur plaatste tegen inkomende tocht, toen ik aan een wandeling begon. Later die dag was ik opnieuw aan het wandelen. Ik keerde terug en zag haar sukkelen met een hoop materiaal. Heb haar geholpen en dat was dat. Blijkt dat ze een verdieping lager is gaan wonen, net zoals mijn onderbuur trouwens, zijn ze allebei een verdieping gedaald. Nu heeft ze meer plaats, vandaar de verhuis van barbequeset, droogmolen, bloembakken, etc. Ik heb mijn goed hart getoond en dat stemt me tevreden.

Zoals ik eerder gemeld heb, zijn de kerkklokken mijn alarm. In vogelvlucht zijn die vijftig meter verwijderd (zonder obstakels tussen) van mijn stekje. De routine van het luiden, ken ik al. Blijkt dat de kerk hier twee klokken bevat. Ze kan echter wel luiden of kleppen, slaan. Het vakjargon was me onbekend en er zijn nog meer alternatieven (vierkantluiden, beieren, wisselluiden, etc.). Naast het bekende uurlijks en halfuurlijks luiden, luiden de klokken om zeven uur, na de zeven slagen voor het uur, driemaal drie keer. Dit wijst op het Angelusluiden (toevallig ook driemaal daags). Op bepaalde momenten, uiteraard ook om zeven uur ’s ochtends luidt de klok nog zeventig keer, wat ik kon terugvinden als zijnde een minuut of twee. Je kan je inbeelden dat er na 86 kerkklokslagen je geen wekker meer nodig hebt. De vogels die op dat moment een nootje kraken op het dak (ook een vrij irritant geluid, helaas biedt mijn dak een perfecte vogel-picknickplaats aan), worden er zelfs door opgejaagd. Tot zover mijn kennis over mijn nieuw alarminstallatie.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s