Verhuis en perikelen

Inpakken is gemakkelijker dan uitpakken na een verhuis. Je hebt de bijkomende ‘druk’ om het item onmiddellijk op de juiste plaats te leggen en alles georganiseerd te houden. Vooral dit laatste blijkt een onmogelijke opgave. Alles moet een plaatsje krijgen en – vooral als je kleiner gaat wonen – je merkt al vlug dat je meer hebt dan je kwijt kan. Of dat het te druk wordt. Structuur vinden, blijkt moeilijker dan verwacht. Het lijkt alsof ik bij elk item een spelletje solitaire (nee, niet het kaartspel, zie onder) speel.

solitaire.gif

Ik heb al meer in mijn keuken gedanst met mijn broodmachine dan dat het broden heeft gebakken (en dan heb ik de microgolfoven nog niet verhuist). Het feit dat ik telkens met schijnbaar andere, belangrijkere zaken geconfronteerd word, helpt ook niet om structuur te houden.

Vandaag gestart met mijn kleren. Als vlug werd me dat te veel omdat ik onvoldoende kleerhangers heb en ook in de kleerkast chaos heerst. Het zal allemaal wel in het hoofd zitten, want het is netjes, maar chaotisch!

Mijn eerste post ook al aangekregen op mijn nieuwe adres. Die reclamejongens zijn wel gluiperds – alsof we dat nog niet wisten – maar ze printen op hun papiertjes ‘geen reclamedrukwerk’. Allemaal goed en wel maar ik hoef geen ongeadresseerde post! De overige post bestond uit een brief van de afvalmaatschappij die een waarborg wil voor hun containers (€70 voor een container die al ter plaatse stond en €20 voor eentje die geleverd werd). De eerste heb ik maar behouden, hoewel het eentje met inhoud van 120l is, als ik dat had geweten had ik het ook wel laten vervangen door een kleiner model. Had het moeten weten maar heb er gewoon niet bij stilgestaan. Ondertussen hou ik mijn hart vast welke verrassingen me nog te wachten staan, hier doelend op de kosten die ik niet gebudgetteerd heb.

Opnieuw is het wachten op de wijkagent totdat ik bij een aantal instanties mijn adres kan wijzigen. De gedigitaliseerde bedrijven die het eID-apparaatje gebruiken. Ik heb het waarschijnlijk al eens geuit maar een wijkagent vindt deze bezoekjes blijkbaar compleet onbelangrijk, laat de termijn verlopen en vertraagd een aantal belangrijke zaken. Zo duurde het bijna een jaar voor ik een ID met een chip kreeg, na mijn terugkeer uit Ierland. Daardoor kon ik geen bankrekening openen of me inschrijven voor werk. Nu hoop ik dat het niet zolang gaat aanslepen. Officieel stond ik niet ingeschreven als alleenstaand waardoor ik de laagst mogelijke uitkering ontving. Aangezien ik nu wel onafhankelijk woon, zou mijn uitkering ietsje moeten verhogen, wat wel handig is om toch niet een halve maand op water en brood te leven. Misschien toch overwegen een moestuintje aan te leggen op de mezzanine, met wat diertjes om nog wat meer onafhankelijk te worden van de maatschappij.

Een voordeel is wel dat ik hier toch wel wat rust vind. Dat ik de chaos en onuitgepakte tassen even van me af kan zetten. Vanmorgen toch maar gestart met het uitpakken van mijn koffers omdat een agent die komt controleren of je er wel degelijk woont, bepaalde verwachtingen heeft.

Mijn zus vroeg me al voor tweede keer wat mijn gevoel nu is bij het appartement. Ik heb nog altijd geen idee hoe hierop te antwoorden. Het groeit wel aan me eenmaal het volledig is ingericht naar mijn smaak. Ik heb niet zoiets als ik een woning zie, van ‘hier kan ik me wel in zien wonen’ of hier absoluut niet. Die materialistische nonsens snap ik toch niet van mijn medemens. Voel je je er goed bij? Momenteel nog niet want er wacht me nog een aantal dagen organisatie-tetris (kreeg de spellingsuggestie triste, wat ook nog wel kan).

Het is al een overwinning dat ik toch tot rust kan komen wanneer ik me wil ontspannen. Er staat me nog een hoop werk te wachten maar zolang ik me kan bezighouden, op mijn ritme en op mijn manier, gaat het me wel af. Ik bid niet maar als ik het zou doen, ik zou bidden dat de zaken die buiten mijn controle liggen, snel in orde geraken. Wat me eraan doet denken dat ik niet al te veel last ondervind van de kerk waar ik zo’n vijftig meter vandaan woon. Om zeven uur ’s ochtends word ik standaard gewekt. Het begint met zeven klokslagen, gevolgd door een veel luidere klok die bijna een minuut van jetje geeft. Die luidere klok slaapt de rest van de dag behalve tijdens de middag en om zes uur. De zogenaamde rustigere klok, geeft elk uur en half uur aan. Toch mooi van de lokale godsdienst dat ik mag slapen van 22u tot 7u. Wat me gelukkig nog vrij aardig lukt.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s