1000 vragen aan jezelf #12

221. Bestaat vriendschap op het eerste gezicht?
Uiteraard. Als alle omgevingsfactoren meezitten en je staat er beiden open voor, is het heel realistisch.

222. Gun je jezelf vaak een pauze?
Niet vaak genoeg. Als ik pauze neem, neemt de machinist van de gedachtentrein de controle over en is de pauze gedaan voor het ook maar startte.

223. Ben je ooit ongewild verliefd geweest?
Een verliefdheid heeft over het algemeen een korte levensduur. Vaak getriggerd door de kleinste details, al is de grootste factor uiterlijk. Het is al meermaals voorgevallen. Al te vaak drukte ik die ‘opwellingen’ zelf de kop in, ik nam dus amper of nooit initiatief. Ik ‘spaarde’ die verliefdheden op voor de personen die hun energie ook in mij willen steken.

224. Duw je mensen in hokjes?
Uiteraard, maar niet op dezelfde manier als de maatschappij gebaseerd op vooroordelen. Ja, ook ik heb wel eens voor dat het niet klikt met iemand zonder zelfs maar een woord gehoord te hebben, over het algemeen geef ik iedereen dezelfde kansen. Maar op vlak van personen in hokjes duwen, ik beschouw het eerder als een oneindig aantal cirkels met veel raakvlakken en gemeenschappelijke delen, echter niet allemaal compleet hetzelfde. Laat het ons houden op een spectrum in plaats van hokjes als consensus.

225. Van welk geluid hou je?
Natuurgeluiden, als ik moeite met slapen heb, zet ik een afspeellijst op met regen, onweerstormen, zowat alles met water.

226. Wanneer was je het allergelukkigst?
Ik vind het moeilijk om zulk soort zaken op te lijsten of met elkaar te vergelijken. De korte vreugde-uitbarstingen als mijn ploeg heeft gescoord staan toch vrij hoog.

227. Met wie ben je graag samen?
Met mezelf, in afwezigheid van een soulmate.

228. Wil je alles verklaren?
Ohja, alles moet duidelijk zijn. Ik moet het nut er van kunnen inzien. Kortom, het van binnen en buiten kennen van iets zorgt ervoor dat ik een klaar beeld heb en er een gefundeerde mening over kan vormen.

229. Wanneer heb je voor het laatst je angst opzij gezet?
Elke dag gebeurt er wel iets wat me zorgen baart. Ik heb het voor mijn opname nooit als angst aanzien. Want de maatschappij vindt angst een zwakte. Een vrees voor, een naar voorgevoel, een hele lijst aan uitdrukkingen die het woord ‘angst’ blootleggen zonder het te openbaren. Alleen als je het gebruikt in zinnen als ‘ik ben bang dat je…’ dan wordt het wel getolereerd. Dat is mijn ervaring althans.

230. Wat is je grootste jeugdzonde?
Het veel te lange opkroppen van verdriet, het onvermogen tot communiceren, het niet begrepen worden. Heb te lange tijd te veel energie gepompt om me toch zo geaccepteerd mogelijk te maken. Toen ik begon te rebelleren werd het afgestempeld als puberen. Las eerder vandaag nog een interessant en gerelateerd artikel.
Wat de maatschappij echter als grootste jeugdzonde zou zien, is een vrij zwaar misdrijf waarvoor ik – geluk bij een ongeluk was ik nog net minderjarig waardoor ik minder zwaar bestraft zou zijn geweest – toch een lange tijd heb moeten werken om alles te betalen.

231. Wat weiger je te begrijpen?
De koppige kortzichtigheid van het merendeel van de bevolking. De onmenselijkheid van enkele demagogen (new world order-alikes).

232. Welke anekdote over jezelf hoor je nog vaak?
Hangt er van af in welk midden je je begeeft. Onder (uitgaans-)vrienden zal het hoogstwaarschijnlijk een dronken avontuur zijn geweest. Bij (voetbal-)vrienden een of andere memorabele wedstrijd. Op school een bizar onderwerp of vreemd, onverwacht gedrag. Bij familie wordt steeds teruggegrepen naar mijn Ierse avontuur, wat ik beschouw als iets waar zij trots op zijn.

233. Welke dag in je leven zou je willen overdoen?
Allemaal en geen. Met de ondertussen verworven strategieën zou ik enkele zaken beter kunnen aanpakken, al blijft steeds het gezegde ‘net als je denkt alles gezien te hebben’ van kracht.

234. Heb je liever meer tijd of meer geld?
Meer tijd, zoals eerder gezegd doet geld me niets.

235. Zou je willen weten wat de toekomst je brengt?
Ja, het zou mijn leven een pak aangenamer en meer controleerbaar maken.

236. Kan je goed je grenzen aangeven?
Nee, die worden systematisch opgezocht en overschreden. Het niet nee kunnen zeggen is een grote boosdoener op dat vlak. Als ik merk dat ik mijn grens bereik, duw ik me nog verder in de hoop het in het rood nog te kunnen volbrengen. Na een tijdje in het rood merk je dat het je nog steeds wel blijft afgaan, maar al wel met de nodige neveneffecten. Op dat moment maak ik mezelf ook al wijs dat de tijd om mijn grenzen aan te geven al veel te lang in het verleden ligt, en daardoor maar verder blijf aanmodderen. Telkens opnieuw trachten op te laden, om nog wat verder te pushen, en verder… tot het op een gegeven moment -als uit het niets – barst.

237. Ben je ooit in een gevaarlijke situatie terecht gekomen?
Ohja, om eentje op te noemen, was in Belfast. Zoals de meesten wel zullen weten is het daar gevaarlijk om met een Celtic (of Rangers)-truitje in het verkeerde stadsdeel te wagen. Een veel dieper trauma is daar de oorzaak van. Ene zekere Willem III van Oranje heeft er ook zijn aandeel in. Na een dagtripje naar Glasgow om een wedstrijd van Celtic te kijken, die gewonnen werd, liep ik terug naar huis en moest langs een protestantse wijk. Geen idee wat me bezielde op dat ogenblik toen ik vijf jongeren voorbijliep, maar ik trok mijn trui iets omhoog om de groen-witte hoops te tonen. Dat werd niet geapprecieerd (no shit, sherlock!) en zag me sneller dan ik ooit gelopen had, weer thuis. Ik wist echter niet hoever ze achter me liepen dus hield me meer dan een half uur stil in het portaaltje op de eerste verdieping. Het is redelijk aannemelijk dat als ze me te pakken hadden gekregen, er geen zekerheid was geweest hoe ik er vanaf had gekomen. Bij volgende trips naar Glasgow had ik mijn lesje wel geleerd, alle fanartikelen bleven thuis.

238. Heb je een tic?
Meerdere, al is het moeilijk voor me deze te benoemen. Helaas ben ik sinds kort weer aan het nagelbijten geslagen. Werkpunt nummer…? Iemand de tel bijgehouden?

239. Is geluk een doel of een momentopname?
Geluk zal nooit een doel kunnen zijn. Als er perfect geluk zou bestaan zouden de mensen aangenamer zijn tegen elkaar, meer respectvol, geduldiger, etc. Ook zouden alle verdovende middelen plots niet meer verkocht raken (ik reken hier vooral alcohol en tabak als legale, dodelijkste drugs).

240. Met wie wil je je laatste minuten doorbrengen?
Met een filosoof die nog een aantal intelligente zinnen uitkraamt. Professor Barabas mag uiteraard ook zodat ik via de teletijdmachine nog vele avonturen mag beleven.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s