Intermezzo

Vier uur ’s ochtends. Ben al bijna een uur wakker. Desondanks ik dit de meest aangename deel van de dag vind, had ik liever doorgeslapen tot minstens half zeven. Het mocht helaas niet zijn. Ik hou al rekening met een uitgebreide siësta deze namiddag.

In verband met mijn toekomstige nieuwe woonst lijkt alles in orde te komen. Het huurcontract is al een tijdje getekend. Vorige woensdag werd bij de bank de huurwaarborg opgesteld, die nog een handtekening van de verhuurder nodig heeft, voor afronding. De verzekeringen werden ook al in orde gebracht. Het ziet er naar uit dat de kansen op falen drastisch slinken. Al bouw ik nog steeds wat zelfbehoud in om een veel grotere teleurstelling te voorkomen. En nee, dat is geen negatieve anticipatie.
Het is goed mogelijk dat ik dit excuus inroep omdat ik hoegenaamd niet uitkijk naar de verhuizing zelf. Het sleuren met ongemakkelijke en consequent te zwaar geladen boxen, tassen, koffers. En daarenboven een onvermijdelijke discussie over niets die verergerd wordt omdat iedereen aan zijn grenzen zit (dit kan wel negatieve anticipatie zijn). Omdat ik geen planning kan opstellen met wanneer mijn knechten beschikbaar zijn, wordt het moeilijk vooruitkijken. Ik hoop dat de verhuisblokken maximaal 4u per keer duren.

Vanaf gisteren heb ik opnieuw een siësta ingepland omdat de isolatie met de buren te wensen overliet. Het klinkt alsof ze telkens mijn trap op en af denderen, op klompen en hinkelend. Niet sporadisch maar alle drie na elkaar, korte adempauzes, en retour. Leve de vakantie! Toen ik bijna mijn verstand begon te verliezen, kreeg de buurvrouw het zelf ook op de heupen en startte een tirade om u tegen te zeggen. Ik kon geen besluit nemen in welk van de twee geluiden me het meeste hinderde. Het was dan ook geen contest. Ik tover me een glimlach op de mond als ik denk dat ik in minder dan twee weken vanaf ben. Uiteraard ben ik me bewust dat er andere geluiden zullen opduiken. Tijdens mijn korte verblijven aldaar, merkte ik dat auto’s geluidlozer passeerden. De kerkklokken kunnen overdag nog voor wat overlast zorgen, ik vermoed dat ik na enkele dagen of weken geen horloge of klok meer nodig heb om tot op het kwartier de tijd te weten.

Nu is het zaak om tot ongeveer half negen wakker te blijven. Tegen dan zou mijn levering gearriveerd moeten zijn. Halvelings kijk ik al uit naar de verbeteringen die mijn verhuis met zich mee zullen brengen. Dat zal een positief effect hebben op de mentale lijst van werkpunten. Ik heb die lijst lange tijd aan de kant geschoven. Om specifiek te zijn, vanaf mijn terugkeer uit het buitenland. Het opnieuw in het ouderlijke huis verblijven, begon als tijdelijk logement. Door enkele administratieve blunders werden enkele belangrijke taken uitgesteld. Om mijn nieuwe identiteitskaart te krijgen, moest er een wijkagent langskomen die bevestig of ik al dan niet op aangegeven adres verblijf. Je moet rekening houden met het feit dat ik dat stukje plastic nodig had om een bankrekening te openen. De rekening die ik had voor ik migreerde werd na een aantal geblokkeerd totdat ik op kantoor mijn adres kwam indienen in het buitenland. Blijkbaar was dat het gevolg van een anti-fraude of anti-terrorisme wet. Ik had dus dat nieuwe document nodig om mijn adres bij de bank te wijzigen en opnieuw een lopende rekening te openen. Om je in te schrijven bij interimkantoren heb je nodig: identiteitskaart en bankrekeningnummer (hoewel dat laatste minder prioritair is voor aanmelding). Omdat zowat alle diensten overgeschakeld waren op eID, en mijn buitenlandse ID geen chip had, had ik dus zowat overal moeilijkheden (ziekenfonds, vakbond, etc). Het wachten op visite van de wijkagent bleef maar aanslepen en na een aantal pogingen tot het verkrijgen van een update, zei ie doodleuk: “is dat niet aan jullie doorgegeven dat ik het goedgekeurd heb en aan de gemeente doorgegeven?” Het moge duidelijk zijn dat er in die communicatie ook iets is misgelopen. Het duurde, zonder overdrijven, net geen half jaar tot ik mijn nieuwe identiteitskaart in handen had.

Het was niet zo dat een identiteitskaart alles tegenhield. Sommige diensten vereisten een bankrekeningnummer, wel eentje dat toebehoort aan iemand die in België woont. Het was een catch-22, het lukte gewoonweg niet om controle te krijgen over de hele situatie. Tegen de tijd dat we een half jaar verder waren en alle zaken geregeld konden worden, kreeg ik herwonnen moed en begon met strijdvaardig te solliciteren. Drie jaar later had ik bij de RVA moeten komen met bewijs dat ik in die periode wel degelijk moeite gedaan heb om aan werk te geraken. Met een aantal kilo papier bewapend, trok ik erheen. Uiteraard waren ze al vlug overtuigd en een kwartier later vertelden ze me dat ik hopelijk binnen het jaar toch werk vind omdat ik anders opnieuw bij hen langs zou moeten komen ter verantwoording. De zoektocht ging verder, al was het slechts met een waakvlammetje aan moed. Op de een of andere manier, voor welke functie of job ook, ik heb alle soorten van ‘nee’ horen en lezen langskomen. Een tweede uitnodiging ter verantwoording is er nooit gekomen. Drie jaar na mijn terugkeer uit Ierland kon ik met een zware depressie aankloppen op de crisisafdeling van het dichtstbijzijnde hospitaal. Niet volledig vrijwillig maar had toen amper twee weken eerder in dronken toestand een auto total loss gereden. Ik wist goed dat ik iets deed wat niet aanvaard werd. Met de auto rijden kalmeerde me. Ik had anderen ook nooit in gevaar willen brengen en dat is ook niet gebeurd. Tijdens die crisisopname hadden ze vermoedens van ASS en werd doorgestuurd naar PZ Duffel. Het hospitaalleven duurde ook bijna een half jaar. In de drie afdelingen waar ik verbleef heb ik telkens de standaard verblijfsperiode ruim overschreden.

Dat die periode afgesloten kan worden, stemt me gunstig. Een aantal werkpunten die op de wachtlijst terecht kwamen, worden al aangepakt, zijn in behandeling of moeten ingepland worden. Met hulp van de auticoach ga ik toch een agenda in dienst nemen, een zogenaamd antiek model, want de elektronische versies zorgen niet voor het gewenste effect (onvoldoende dwingend en hou na afronding geen voldoeningsgevoel over).
Ik zal me al een pak minder ongerust maken als er een aantal zaken aangevangen worden. Nadat de ongemakkelijkheden van de start wat weggeëbd zijn, zal het al duidelijk worden hoe lang bepaalde zaken zullen vergen. Het geeft geen absolute garantie maar het sust tijdelijk de controlefreak/perfectionist in me.

Het is heel spijtig dat het huis waarin ik ben opgegroeid me met zoveel negatieve gevoelens opzadelt dat ik niet meer tot rust kom. Enerzijds stemt me dat droef, iets zo bekend uit handen geven, afscheid nemen van iets bekends. Het zal me zeker opluchten om een frisse wind op te zoeken. Die tegenstrijdige gevoelens zorgen steeds opnieuw dat ik niet (of onvoldoende) kan genieten van kleine of grote positieve prestaties. Zoals er bijna altijd verschillende gevoelens meespelen in een situatie, werkt het zoals vermenigvuldigen in de wiskunde: je kan duizend positieven hebben, je hebt maar eentje nodig om het hele gebeuren negatief te maken. Het is echter niet altijd zo pessimistisch. Misschien kan ik het eerder omschrijven als een spannende voetbalwedstrijd. Je team komt 1-0 voor, wat zorgt voor een kort uitbarsting van vreugde (wat bij mij niet super-spectaculair is omdat ik niet de uitbundigste van de hoop ben), maar je houdt wel rekening met het feit dat de wedstrijd nog niet is afgelopen. Het is pas nadat de wedstrijd is afgelopen en de spreekwoordelijke oude, dikke dame gezongen heeft, dat de resultaten bekend zijn. Als je verloren hebt, was je uitbundigheid voor niets, verloren moeite. Nu ik er zo over denk, moet ik wel de meest saaie supporter zijn. Tja, die remmingen werden alleen versoepeld na een aantal drankjes.

Gewoon maar om te zeggen dat elk huisje zijn kruisje heeft. Dat je niet moet wanhopen als je een veldslag verliest. Ik verkies om zo uitgebreid mogelijk voorbereid te zijn. Om te weten en te beseffen waar de probleemgebieden zich bevinden, waar je tegenstand kan verwachten en inschatten waar je met je kop tegen een muur kan lopen. Sun Tzu zou trots op me zijn, al moet ik zijn The Art Of War dringend eens beginnen lezen. Mijn auticoach noemt dit vaak negatieve anticipatie. Ik ga hier elke keer tegen op in. Het is niet zo dat je een tegengoal inschat dat je dit zelf uitgelokt hebt, als je uiteindelijk de wedstrijd wint, is dat kleine euvel snel vergeten. Haar interpretatie is echter als je je voorbereid op een positieve afloop dat je met een positieve energie vaker je eindpunt bereikt. Ik vind het vrij negatief geanticipeerd van haar om mijn toch meer realistische, en ingebouwde zelfbehoudendheid me nog meer teleurstellingen bespaart.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s