Drank en drugs

Ik had het niet moeten doen. Een fles ouzo bestellen. Het is echter niet meer zoals vroeger dat ik blijf doorgaan totdat het licht uitgaat. Na lange tijd zonder alcohol is de weerstand tegen het zogenaamde gif (sociaal goedgekeurde harddrug) fel verminderd. Het was lange tijd the drug of my choice.

Ik herinner het me nog heel goed. Op mijn vijftiende. Ik had al enkele feestjes achter de rug waarbij ik hier en daar ‘eentje’ dronk. Het gevoel dat het me gaf was fantastisch. Alle remmen los. Ik kon plots dingen die waar ik me anders in geremd zou zien. Ik geloof dat ik de eerste keer in contact kwam met sigaretten op mijn dertiende. Mijn oudere zus en een vriendje uit de buur hadden sigaretten. Het waren elke keer heel korte halen die eindigden in felle hoestbuien. Niet veel later kreeg ik op school enkele foto’s te zien, dezelfde ongeveer als degenen die nu elk pakje versieren en ik stopte onmiddellijk. Terwijl zij zich afzonderden, pakte ik mijn bal en ging tegen een muurtje knallen. Toen ik de laatste maanden van mijn vijftiende levensjaar naderde, had ik in een buurtwinkel een pakje sigaretten gekocht. Ik had gemerkt dat rokers samentroepen, socialere wezens zijn. Ik ging al een aantal jaren op vrijdag zwemmen. Elk weekend toen ik huiswaarts keerde, stond er wel een groepje te dampen. Ik deed of probeerde het die keer niet om met de groep mee te doen of om indruk te maken. Na school nam ik mijn fiets en reed wat rond. Toevallig vlakbij de plaats waar ik na mijn opname regelmatig op een bankje plaatsnam en mijn boek las. Die plek ligt net achter de spooroverweg. De enige spoorovergang richting Nederland als mijn geschiedenislessen over mijn gemeenten en land nog niet achterhaald zijn. Ik vermoed echter dat er ondertussen meerdere spoorovergangen bestaan tussen NL en Be. Voor zij die cyclocross volgen, het ligt amper op vijfhonderd meter van het parcours van Essen.
De broer van mijn toekomstige zwager is van mijn leeftijd en het gebeurde wel eens dat we samen zwommen. Nadien hebben we nog in dezelfde voetbalploeg gespeeld. Hij zat in een jeugdvereniging. Ik was net geen zestien toen er een feestje was bij een gezamenlijke vriend. Om privacyredenen zal ik niet verder ingaan op wie de personen waren. Ik weet nog wel dat ik op een gegeven moment, toen ik mijn twee biertjes ophad, nog verder wilde gaan. De meegebrachte bak bier was al vrij vlug op. In de kelder werden echter flessen jenever gevonden. Ik voelde me ongeremd en mijn handelingen gebeurden automatisch, mijn gedachten konden me net bijhouden. Het was een zalig gevoel dat ik handelingen verrichte zonder, bij wijze van spreken, honderd jaar over te analyseren of het wel juist is, hoe de omgeving erover denkt of wat de consequenties zijn. De leuke dingen herinner ik me niet meer. Helaas wel dat ik plots uit een raam hang en een hele lading in de dakgoot spuug. Niet veel later zit ik achterop een Vespa (jawel, details ontgaan me niet) die me naar huis brengt. Ik vermoed die avond ook nog een jointje te hebben gerookt maar merkte er weinig of niet van totdat mijn maag opspeelde, hoewel dat een combinatie kan zijn geweest, denk ik dat vooral de alcohol de boosdoener was. Mijn moeder en haar partner zouden de volgende ochtend vertrekken naar een chalet in de Ardennen. Ik zou een dag later per trein en met de fiets aankomen. Beiden waren nog wakker toen ik thuis werd afgezet. Ik herinner me nog wel hoe ik aangekeken werd maar had mezelf niet onder controle. ’s Nachts werd ik wakker in een niet al te smakelijke omgeving. Mijn zus kwam op mijn kamer en verschoonde mijn bed. Het schaamtegevoel was overweldigend en ik wilde liefst alles vergeten. Gelukkig, of helaas, werd dit ook zo beoordeeld door mijn omgeving. Ik bedoel maar dat ik niet gestraft werd omdat ik de controle over mezelf verloor. In de jaren dat erop volgden kon ik me beter onder controle houden en toch dezelfde ‘status’ bereiken. Dat mijn gedachten me niet langer bestuurden.

Er is heel wat gebeurt tussen de bovenvermelde gebeurtenissen totdat ik werd opgenomen. De opname was een direct gevolg van een auto-ongeluk vanwege dronkenschap. Ik houd de wettelijke terminologie aan omdat ik de dronkenschap niet als hoofdreden aanzie. Tijdens de opname werd ook al snel afgezien van me te laten blazen nadat ik buiten was geweest of op weekend. Ze begrepen dat er achterliggende redenen waren en dat alcohol mijn leven niet bepaalde. Vanaf mijn opname duurde het vele maanden totdat ik opnieuw iets dronk. Vanwege familiale gebeurtenissen ging het opnieuw steil bergafwaarts. Ik belandde na een namiddag ‘stappen’ in het ziekenhuis. Ik was per trein naar Antwerpen afgereisd om in een Irish pub voetbal te kijken. Ik wilde ook niet thuis zijn omdat er een vreemd persoon aanwezig was. De bedoeling was om een rustige namiddag te beleven. Het was echter vrij warm. Het whiskey proeven liep wat uit de hand hoewel ik nog goed besefte wat ik deed. Ik kwam in de metro aan om de tram naar het Centraal Station te nemen toen de gedachte me overmande dat ik terug moest naar een situatie die ik niet aankan. Ik heb het ouderlijk huis sinds mijn dertiende niet meer als een veilige huiselijke omgeving gezien. Nadat ik aan het perron aangekomen was, werd het me teveel. Mogelijk omdat er teveel volk was naar mijn goesting. Plots haalde ik uit naar een reclamepaneel. Niet veel later stapte ik op de tram. Toen ik enkele haltes later wou uitstappen, voelde ik de kracht uit mijn benen wegvloeien en wat normaal twee stappen is om uit te stappen eindigde in een gapende hoofdwonde en een gebroken hand. Diezelfde avond sliep ik bij mijn zus en na overleg werden er acties ondernomen. Helaas niet in positieve zin, maar we zitten bijna in het stadium dat we aan progressie kunnen denken.

Achja, drugs ik ook nog zo’n onderwerp. Tijdens mijn uitgaansjaren toch enkele keren een jointje gerookt. Het was bijna een sport om af en toe enkele kilometers te fietsen om wat wiet te gaan halen. Achteraf bekeken was het vooral te doen om de spanning. Want ik deelde het meer uit of liet anderen meer roken dan ikzelf deed. Opnieuw een verkeerde les die ik geleerd had, namelijk dat personen die drugs bij zich hadden, nooit alleen waren. Het was wederom een drogreden. De wiet liet ik na een tijdje wat het was en de alcohol was voldoende. Na een mislukte relatie kwam een ex plots af met cocaïne. Omdat ik toen dacht dat het misschien nog kon goed komen, probeerde ik. Een goed anderhalf jaar had ik meer dan tienduizend euro door mijn neus gejaagd. Gelukkig kon ik niet veel later heel dat verleden achterlaten en begon ik mijn leven in Ierland. Een job bij MSN om te beginnen en niet veel later bij IBM. In de bijna zeven jaar dat ik in Ierland woonde, heb ik (behalve alcohol) geen drugs aangeraakt. Ik heb na mijn terugkomst nog eenmaal een lijntje gesnoven en dat was dan nog aangeboden door een politieagent (een echte maar had geen dienst) en het spul was van slechte kwaliteit.

Soit, ik heb nu enkele glazen op. Ik voel me rustig. Het probleem is dat ik dit gevoel van rust elke avond kan bekomen zonder alcohol. En zonder medicatie of drugs. Het is maar de vraag hoelang het duurt vooraleer het weer escaleert, vrees ik. Omdat die rust telkens een grote hoeveelheid vergt. Maar, het is ook goed mogelijk dat mijn nieuwe woning, waar ik binnen tweeënhalve week intrek, wel de rust bied waar ik naar hunker.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

4 thoughts on “Drank en drugs”

  1. Amai, veel meegemaakt, lijkt me. Daarbij vergeleken heb ik een saai leven. Ik drink zelf wel eens alcohol, maar nooit in gezelschap, en ik heb ook niemand die me iets aanbiedt. Mijn vriendin is absoluut geheelonthouder, maar ze drinkt dan wel frisdrank (wat volgens mij ook stimulerend is). Medicatie zie ik niet meteen als drugs, en slaapmedicatie gebruik ik bijna nooit.

    Like

  2. Had het liever allemaal wat rustiger gehad in plaats van de blijvende zoektocht naar sociale aanvaarding, middelen die hierbij helpen. Vooral de worsteling om de balans te vinden. Veel meegemaakt, misschien wel, de vergelijking ga ik echter niet aangaan met wat als saai ervaren wordt. Achteraf bekeken ben ik niet tevreden over bepaald gedrag. Een vorm van jarenlange zelfmedicatie met sociaal aanvaarde drugs en iets minder legale substanties gebruik, is in mijn opinie vrij eentonig. Ik bekijk medicatie wel als drug, voornamelijk doordat het woord in de Engelse taal minder die negatieve connotatie heeft. Maar ik begrijp je visie wel, als het voorgeschreven is, is het legaal. Hoeveel mensen zijn er niet die verslaafd zijn aan slaapmiddelen of aanverwante (of de grap over welk festival het meeste drugs gebruikt, een moment pauze inbouwen zodat iemand Tomorrowland zegt om dan met Rimpelrock uit te pakken)? Hoeveel mensen zijn er niet, zoals ik, die lange tijd hun eigen weg zoeken in plaats van gespecialiseerde hulp te zoeken want ik ben toch ook weer niet zo anders dan de doorsnee bevolking. Het begrip autisme stond in mijn kinderjaren nog in zijn kinderschoenen en het zogenaamde ‘milde’ vormen bestonden niet. Ik hoop alleen dat ik ooit een antidepressiva vind dat me me helpt en geen onaangename neveneffecten met zich meebrengt. Ik ga geen illegale activiteiten promoten maar er bestaat een middel wat me wel helpt, geen negatieve bijwerkingen heeft behalve dat het , net zoals de meeste medicatie, verslavend is. Moet er wel aan toevoegen dat ik niet van mezelf vind heel vatbaar te zijn aan verslavingen.

    Like

  3. Jeetje wat een verhaal. Kom ik ook even gezellig langs.
    Over enkele zaken kan ik meepraten. Over ‘niet heel vatbaar zijn voor verslavingen’ jammer genoeg niet. Wat dat betreft ben ik een magneet. Rust vinden in ‘nuchtere’ zaken is nog steeds een enorme opgave. Zelfmedicatie is hier dus (ook?) de norm, zeker omdat ik daartoe de middelen heb. Ach.. Leren voelen zal mettertijd wel beter lukken, al heb ik niets met emoties. Antidepressiva slik ik al tijden niet meer. Ik vraag me af waarom je daarop gericht bent? (ik lees even de reactie hierboven)

    Geen idee waarom ik (zo open over zaken) reageer. Ik heb niets nuttigs toe te voegen, alleen dat ik n hoop herken. En dat ik je toewenst dat je nieuwe woning je biedt waar je naar zoekt. Ik wil je ook even bedanken voor je openhartigheid. Zelf ben ik net een nieuw blog begonnen omdat het vorige dankzij een verslaving (nu in ‘herstel’) niet langer ‘mijn ding’ bleek. Aan oude lezers opbiechten waar ik was gebleven bleek lastig. Ik kan deze post dus wel waarderen.

    Wie weet tot lees,
    Anne

    Like

    1. Hoi Anne, Heb me misschien wat verkeerd uitgedrukt met niet vatbaar voor want ik trap ook regelmatig in die vallen, maar na een tijdje verdwijnt het waarvoor je het eigenlijk doet. Het lijkt me wel vrij gemakkelijk om te stoppen met wat anderen als moeilijk ervaren. Ben enkele maanden zelf gestopt met antidepressiva vanwege dezelfde reden als hierboven. Het merendeel van de geprobeerde producten hielpen slechts een week of twee max. Na tweeënhalf jaar was ik het beu en wilde opnieuw wat helderder kunnen denken. De gedachte dat een ‘wonderpil’ me van depressieve gedachten houdt en andere angsten e.d. onder controle zou houden, zou mijn leven al een pak aangenamer maken. Het leren omgaan met gevoelens en emoties is iets waar ik voor naar de auticoach ga.
      Om de een of andere reden vond ik het tijd om dit van me af te schrijven, de openheid, eerlijk, wordt geapprecieerd door het juiste publiek (dat zich erin herkent). Deze publicaties worden in de huidige samenleving niet aanvaard, je wordt ofwel volledig afgekraakt, of je krijgt te maken met ‘iedereen is psychiater/psycholoog’-syndroom. Welkom, neem gerust een gemakkelijke stoel, koffie, koekje als je nog eens langskomt. De publicaties zijn niet allemaal zo serieus als deze.
      Grtz,
      D

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s