Ik en de maatschappij

Het is frappant hoe veel ik nadenk over mijn handelingen, gedragingen, etc. Door jarenlange ervaring in observatie, kan ik toch vrij goed inschatten wat de gemeenschap aanvaardbaar acht (en vooral de mate waarin). Het steeds rekening houden hiermee, wikken en wegen, en naargelang naar best vermogen uitvoeren, is een serieuze energie-lek. Reken daarbij de voorbereiding die vaak al iets te vroeg begint en de analyse achteraf. Die laatste heeft wel degelijk belang desondanks een oude wijsheid over ‘gedane zaken’. In mijn opinie is het wel degelijk van belang in toekomstige voorbereidingen, of als verbeteringen op strategieën.

Sinds mijn opname door depressie en begeleiding na diagnose ASS, heb ik toch, met vallen en opstaan, geleerd om meer/beter te luisteren naar mijn lichaam. Daarbij schiet me meteen te binnen dat alle mensen rond hun veertigste hier wel mee te maken hebben. Deze gelijkenis is echter ongerelateerd hoewel ik ook geen 10 km moet gaan (hard)lopen. Je zal mogelijk in vorige artikels al gelezen hebben dat ik moeite heb met mijn grenzen. Zo gebeurt het wel dat ik plots de fiets neem en 30 km ga trappen. Omdat ik weinig de fiets neem, is dit toch wel een behoorlijke inspanning. Voor korte afstanden, minder dan vijf kilometer, ga ik liever te voet. Net als op de fiets, ga ik te voet aan een zo hoog mogelijk tempo. Het idee hierachter is dat ik liever niet toon doelloos (of beter gezegd voor mijn plezier) ronddwaal. Jawel, het sociale aspect in het achterhoofd houdend. Het moet maar eens gebeuren dat je een kennis tegenkomt en dat je achteraf ‘via-via’ te horen krijgt wat ze, verkeerdelijk, dachten en de wereld instuurden.

Waar mijn hoofd de laatste dagen mee bezig is, is voornamelijk het abstracte denken over mijn nakende verhuis. En zoals iedereen zal weten, komt er heel wat bij kijken. Ik heb eigenlijk besloten om hierover zo min mogelijk tijd in beslag te nemen van anderen. Zelfs al wordt het aangeboden door vrienden en familie. Nu zal ik uiteraard toch een aantal keren beroep moeten doen op hun tijd en energie voor een aantal zaken die ik niet te voet kan vervoeren, of wat niet raadzaam is om op je eentje mee over straat te zeulen. Ik heb altijd al problemen gehad om hulp in te roepen, wat er ook voor zorgde dat ik zolang ben blijven aanmodderen vooraleer in een diepe depressie te belanden. Tijdens mijn werkloopbaan was dit ook al het geval. De reden hiervoor is dat als je als team opereert en iets briljant doet, anderen met de eer gaan lopen terwijl je als een aspect foutloopt waar je vaak niets mee te maken had, toch als verantwoordelijk wordt aanzien. Mogelijk is dit een veralgemening of een foute inschatting maar die indruk kreeg ik telkens weer. Een ander heikel punt is mijn periode toen ik werkloos was. Je werd vreemd bekeken als je ‘tijdens kantooruren’ over straat loopt, bijna alsof je crimineel of junkie bent. Dit probleem zal zich minder voordoen in een stad waar je niet direct iemand bekend tegenkomt.
Dat is een reden waarom ik toch een stad verkies om in te wonen dat een kleinschalig dorpje (hoewel het exponentieel gegroeid is, op school leerde ik dat er ongeveer 12000 mensen woonde terwijl we nu bijna over 20000 spreken).

Helaas loopt de maatschappij nog hopeloos achter als het gaat om werkloosheid want er wordt blijkbaar verwacht dat je er een fulltime job van maakt. Door ervaring op dit vlak stuurde ik maandelijks tientallen cv’s uit. Ik filterde degene waar ik zeker kans voor maak en waar mijn profiel geschikt is. Ik besef dat er vaak gelogen wordt over bepaalde kennis, ervaring, etc maar ik wilde mezelf teleurstellingen besparen op dat vlak. Ook over mijn gebrekkige kennis van het Frans loog ik niet waardoor ik toch wel een hele resem kansen gemist heb. Anderzijds zal het vooral aan mijn gebrekkige zelfzekerheid gelegen hebben dat ik nooit via een sollicitatiegesprek ergens ben aangenomen. De buitenlandse werkervaring werd me in de schoot geworpen. Tijdens een promotie werd me gezegd dat ik de kans kreeg omdat ze mijn capaciteiten kennen anders had ik geen enkele kans gemaakt (werd me letterlijk gezegd alsook dat ze me sollicitatietraining zouden geven, want nooit gebeurt is trouwens). Via GTB zal ik hopelijk via een soort stage-contract de kans krijgen mijn kennis en bekwaamheid te tonen zonder selectieprocedure. Het probleem met sollicitatieprocedures is, net zoals alles in het leven blijkbaar, dat je jezelf zonder schroom verkoopt. Iets waarmee ik het bijzonder moeilijk heb. Je kan je in beperkte mate voorbereiden op zulke gesprekken maar telkens liep het spaak. De kans op bijkomende vragen die je uit het lood kunnen slaan, zorgden voor extra stress, en de uitkomst was bij voorbaat al gekend. Zeker omdat werkgevers in zo’n grote vijver kunnen vissen.

De maatschappij heeft het ook moeilijk met mensen die arbeidsonbekwaam zijn. Als je geen zichtbare beperking hebt, bekijken ze je ook vreemd. Ze zijn dan weer wel heel genereus en begripvol tijdens evenementen zoals Music For Life (of Serious Request in NL). Vaak kennen ze wel iemand in de familie die kampt met een beperking, ziekte, etc maar eenmaal op straat verdwijnt alle compassie en wordt iedereen over dezelfde kam geschoren. Ik leerde al vrij vlug dat een zichtbaar probleem (ziekte, breuk of ander sportletsel) wel geaccepteerd werd. En  dat je dan niet je vrolijke zelve moest zijn, dan kon je je acteerprestatie even op ijs zetten. Behalve breuken, kampte ik met de regelmaat van de klok met spierscheuren, -verrekkingen, schaafwonden, etc opgelopen tijdens de voetbal. Een dankbaar excuus waar ik gretig gebruik van maakte.

Dit maar om duidelijk te maken wat er in mijn hoofd omgaat voor, tijdens en na ik de voordeur achter me dichttrek.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s