Anhedonisme

Dat ging plots snel. Langs de andere kant moet dat ook wel omdat je er amper leefbare, betaalbare eenpersoons-appartementen beschikbaar zijn. Als het dan ook nog eens gelegen is op een kilometer of twee van mijn huidige woonst, bespaart op verhuiskosten. Aangezien mijn huis niet onmiddellijk verkocht zal geraken en er toch opruim- en opkalefater-werken vereist zijn, moet ik me niet haasten met alles op een dag te transporteren.

Dit alles in afwachting op een sociale woning hoewel de wachttijd tot drie jaar kan aanslepen. Voldoende tijd om eerst rustig op een renoveerde zolder van een oud herenhuis in te trekken. Boven de slaapkamer is een mezzanine, als stelt het minder voor dan de naam doet vermoeden, want je kan er niet rechtstaan. Het is wel een uitstekende plaats voor mijn bibliotheek en enkele kussen en/of zitzakken. En misschien om binnenkort al groenten te kweken.

Er moet nog wel getekend worden en vooraleer dat gebeurt is, kan je niet zeker zijn. Ik ben al wel te weten gekomen dat het “te huur” bordje is weggenomen. Nu begint de volgende fase, afwachten tot het contract is opgesteld, langzaamaan alles inpakken, de nodige administratieve rompslomp,… Het gelukzalige gevoel van een gebeurtenis is nog niet volledig ervaren of weggeëbd of mijn gedachten schieten al op de zaken vooruit. Om al een eerste vlugge analyse van de situatie te maken. Zo worden er al enkele alarmbelletjes geprioriteerd en kanttekeningen gemaakt. Dat is toch een van de hoofdredenen waarom er anhedonie vermeld staat op mijn diagnoseverslag. Ik kan meer genieten als mijn ploeg 0-3 achterstaat om dan terug te slaan tot 2-3, en dus zelfs niet te winnen, dan dat ze met 11-0 winnen. Uiteraard heb ik liever dat mijn ploegje wint, begrijp me niet verkeerd, het gaat hier puur om het feit van “genieten”. Een gevoel van positieve anticipatie, terwijl mijn psychologe altijd wijst op het feit dat ik bijna constant negatief anticipeer. Wat ik dan weer verdedig als voorbereid zijn op het worst case scenario.

Het is waarschijnlijk ook het niet weten hoe geluk, plezier, e.d. aanvoelt. Ik zal ze al wel eens ervaren hebben, het is alleen zo dat een gevoel nooit alleen komt. Er zijn altijd een spectrum  aan gevoelens die opspelen. Zo trachtte ik steeds lastige vragen te ontwijken. Als me gevraagd werd “hoe voel je je?” kon ik de serieuze situatie afwenden door een antwoord te geven dat compleet eerlijk maar volledig naast de kwestie was.

Er werd me op de psychiatrische afdeling eens gevraagd een grafiek te maken met pieken en dalen over hoe ik me voel. Een aartsmoeilijke opdracht want hoe kan je zo iets meten? Enfin, de mediaan of x-as was normaal terwijl alles erboven blijdschap en konsoorten huisden en onderaan de negatieven. Terwijl ik braafjes heel dicht bij de x-as bleef terwijl ik mijn leven overliep waren er bijzonder weinig uitschieters. Ik vermoed dat ik aan twee handen voldoende had, eentje voor de positieve en eentje voor de negatieve. Verder bleef de gevoelsbarometer bijzonder stabiel. Nadat er gesproken werd over de grafiek bleek dat mijn x-as veel hoger getekend had moeten worden. Dat mijn zogenaamde positieve uitspattingen eerder als normaal beschouwd worden of net iets boven de x-as. De rest van mijn leven zit dus in de kelder van de x-as te ploeteren. Vandaar anhedonisme. Ondertussen probeer ik, met alle macht, om de gevoelens van geluk en alles er aan verwant, toch iets langer vast te houden, iets te rekken. Want als ik aan iets denk wat me op een gegeven moment plezierig maakte, kan ik dat nu niet meer oproepen, noch het gevoel noch de reden van het euforische gevoel. Ik kan het wel begrijpen waarom iets me een goed gevoel gaf maar dan stokt het.
Zal me nu snel klaarmaken om naar de auticoach te rijden, beschouw dit als mijn voorbereiding 😉

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s