Humaniteit? Qu’est-ce que c’est?

Een samenleving waarbij je je gevoelens moet verbergen of achteruit schuiven totdat je breekt, is dat de maatschappij waarin we nu leven? Waar iedereen zo gelukkig is/moet zijn? Blij zijn dat we in de westerse maatschappij leven waar het oh zo veel beter is dan waar dan ook. Af en toe, eigenlijk constant, denk ik dat het gemakkelijker zou zijn om te leven waar er geen constante competitiedrang is en een overvloed aan alles. De mensen zijn onbevredigbaar. Iedereen en alles kan steeds beter. We zijn niet meer gelukkig met genoeg. Perfectie is de norm.

Het mag ook niet zijn dat je je voor langere tijd slecht voelt. Mijn acteerprestaties op dat vlak zijn Oscar-waardig. Ik heb dan ook al heel veel ervaring opgedaan. Het ligt blijkbaar niet alleen aan mezelf om steeds maar te blijven denken dat het ooit wel goed komt. Evenals er zovelen zijn die recht op een klif aflopen, ondertussen wel snelheid afremmen maar desalniettemin de afgrond instorten. En daarna zeggen we allemaal in koor dat we het niet zagen aankomen. Ahnee, als je al zolang met jezelf worstelt, heb je al meermaals gelogen dat alles in orde met je is, dat je kampt met een griepje en al de andere excuses. Het begint pas problematisch te worden als je niet alleen je omgeving bedriegt maar ook jezelf. Waarom bekijkt de maatschappij geestelijke gezondheid nog altijd als een zwakte? Tja, psychiatrie wordt vereenzelvigd met gekken. Om eerlijk te zijn heb ik de meest “normale” mensen ontmoet in de psychiatrie. Weliswaar is de veilige omgeving waarin je je daar bevindt ontwapenend. Je kan oprecht zeggen dat waar je mee worstelt, iedereen heeft zijn/haar problemen en je wordt begrepen (of straal genegeerd omdat de luisteraar(s) niet de behoefte hebben om nog meer miserie aan te horen). In het gewone leven wordt er nog amper geluisterd. Als je braaf in het gelid blijft lopen zoals de samenleving voorschrijft, is er geen enkel probleem. Of toch, er zal altijd wel iets gevonden worden waar de lokale gemeenschap iets over te “zeggen” heeft. Het doet me wat denken aan mensen die hun creativiteit botvieren, de kunstenaars. Die worden/werden ook niet of onvoldoende begrepen. Ze houden er een andere levensstijl op na, mogelijks kleden ze zich niet naar de normen van de maatschappij, etc. Voor de gemeenschap is het probleem dat ze niet “werken” zoals al de rest. Of je moet een gevierd artiest zijn met een heel arsenaal aan duur verkochte werken. De muzikanten behoren hier ook toe. De gemeenschap aanvaard dit niet of amper. Ze willen niet begrijpen dat zij bijna dagelijks in cafés vertoeven om aan de kost te komen. Zij aanzien dat niet als werk omdat het café geassocieerd wordt met ontspanning. Jawel, die artiesten doen het omdat ze gepassioneerd zijn. Hoe mooi is het niet om te kunnen leven van wat je graag doet? Ik vraag me trouwens af hoeveel percent mensen hun job doen omdat ze erdoor gepassioneerd zijn? Met andere woorden dat ze het ook zouden doen als ze er niet voor betaalt worden. Ik begrijp dat niet iedereen zijn droomjob kan bereiken (profvoetballer, piloot, brandweerman). Maar waarom net neerkijken op kunstenaars omdat zij net degenen zijn die het wel waargemaakt hebben? Kleine kanttekening dat de meeste kunstenaars in armoede leven, cfr. van Gogh.

Zoals je waarschijnlijk al gemerkt hebt, heb ik het niet zo begrepen op de maatschappij. En dan vooral op hoe je je hoort te gedragen, wat je leuk moet vinden en wat niet, en de hele reutemeteut. Hoe lang heeft het geduurd vooraleer een tatoeage als normaal beschouwd werd bij de gewone man of vrouw? Tegenwoordig kijkt men al vreemd als je er geen hebt. Ik moest ook gelijk denken aan de eerste (?) politieke vluchtelingen in mijn gemeente. Tijdens het vijfde leerjaar werd het vrije plaatsje naast me ingenomen door een Iraniër. Hij heeft nog een jongere broer en zus. Deze laatste is ondertussen een BV zag ik onlangs. Ze woonden in het begin niet al te ver bij me vandaan waardoor ik regelmatig bij hen vertoefde. Later verhuisden ze van het centrum naar een buitenwijk en verwaterde het buitenschoolse contact en al helemaal toen ze opnieuw verhuisden naar een andere gemeente. Iedereen kent wel iemand die uit een ander land komt. Je moet je alleen wel wat openstellen om hen te leren kennen. Ik bedoel maar dat je je eens moet inbeelden hoe een vluchteling zich moet voelen: opgejaagd in eigen land, vijandigheid in nieuwe land. Hoeveel mensen zijn er niet die blindelings rechtse propaganda verkondigen terwijl deze vluchtelingen net alles doen om zich steeds weer te bewijzen. Ok, toegegeven dat ze niet allemaal zo zijn, maar in een doorsnee gemeenschap heb je altijd minder frisse (omtrent gedachten, activiteiten en handelingen) figuren rondlopen.

Anderzijds begrijp ik heel goed hoe je de zogenaamde terroristen kweekt. Heb je al eens gekeken naar een documentaire of de Amerikaanse gevangenissen? De manier waarop de gedetineerden daar behandeld worden, verwacht je dan dat zij hun lesje geleerd hebben? Alles wordt hen ontnomen, inclusief eigenwaarde. Het enige wat er daar geleerd wordt is dat macht werkt. Je zal hoogstwaarschijnlijk ook al gehoord hebben van het Noorse gevangenissysteem. Deze mensen worden verantwoordelijkheden gegeven. Uiteraard zal dit systeem ook al tegen hen gewerkt hebben, maar uit cijfers blijkt dat het recidivisme in Noorwegen een pak lager ligt dan andere landen.

Hiermee wil ik alleen maar zeggen dat er meer menselijkheid moet komen in de wereld. Het gevangeniswezen is middeleeuws. Je hoort me niet zeggen dat ze in de VS en VK hun systeem plots overboord moeten gooien en het Noorse adopteren maar een geleidelijke overgang lijkt me wel realiseerbaar. Het is ook spijtig dat de mensen via de media zoveel voorgekauwde info de huiskamers in spuwt. Het samenhorigheidsgevoel is ver zoek.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s