Het is hier autistisch

Net de eerste aflevering gezien en ook al een hoop kritiek, zowel positief als negatief. Het is des mensen om negatieve kritiek te uiten. Zelf zien ze het vaak als opbouwend of wordt althans zo bedoeld. Helaas is het van oorsprong vaak onwetendheid, ongegrond of niet onvoldoende gefundeerd. Zoals regelmatig aangegeven in die eerste aflevering van ‘Het is her autistisch’ bestaat er een heel breed spectrum. En ja, als je blijft zoeken, vind je sowieso wel iets dat is opgenomen in het beruchte DSM handboek (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders). Want zo zijn onder andere volgende zaken omschreven: middelenmisbruik, stemming-, eet-, slaap-, stemming-, aanpassing- en persoonlijkheidsstoornissen. Met middelenmisbruik is het niet zo dat je aan heroïne verslaafd moet zijn. Elke mogelijke activiteit die je leven negatief beïnvloedt, zelfs onafhankelijk van je omgeving maar vaak is dat de reden van de eerste stap naar psychiatrische hulp, staat beschreven.

Ik heb al eerder aangehaald dat voor NT’ers (neurotypicals) het al een tijdje mode is om autistische trekken in the limelight te plaatsen. Autisten doen er alles aan om die te camoufleren (met variërend succes) Ook wordt er gesproken over mild autisme. Dit gaat dan vooral over hoe de omgeving het bekijkt. Als je een belangrijk mondeling examen moet afleggen of voor een groep van 200 mensen spreken heeft iedereen wel wat zenuwen. De mate waarin je je zenuwen onder controle houdt en hoe de omgeving de persoon bekijkt (voor de taak die hem/haar te doen staat, komt ie vrij rustig over terwijl anderen misschien wel bepaalde signalen oppikken of zelf ervaring hebben met dit soort activiteiten en daardoor meer kritisch zijn) zijn persoonlijke opvattingen en voor iedereen anders.
Voor de meeste Aspies (term niet langer gebruikt in DSM maar vrij representatief voor de zogenaamde milde vorm van autisme) zijn bepaalde obstakels even blokkerend als voor de klassieke vorm die in vroegere tijden zorgde dat je je leven lang in een instelling vertoefde. De term ‘mild’ slaat dus volledig op hoe de samenleving je bekijkt. Als je je een beetje kan rechthouden in de maatschappij, de schijn hoog houden, met andere woorden, je overleeft op welke manier ook (alleen, met je ouder(s) of je eigen familie,…), je kan zonder al te veel te stimmen of zogenaamd onaanvaardbaar gedrag vertonend in de samenleving vertonen, dan krijg je het label ‘mild’. Ook als men niet kan zien dat je met enorme problemen kampt op sociaal vlak, of als je bijvoorbeeld ergens een boek leest, zal men geen uitsluitsel kunnen geven.

Uiteraard wordt er in de aflevering aandacht besteed aan het savant-syndroom, een jongere in een instelling die voor de rest vrij normaal begaafd is. Anderzijds zorgt Filemon Wesselink toch voor een beetje balans. Aangezien hijzelf ook op het spectrum zit, kan je stellen dat hij de ‘mildste’ vorm van allen heeft. Deze mildere vorm heeft wel als nadeel dat je als een ‘normaal’ persoon wordt behandeld en dus verondersteld wordt om je als een doorsnee persoon te gedragen, continu. Of zoals de persoon van de Radboud universiteit zei, dat je autisme kan gereguleerd worden, zoals een volumeschakelaar, alleen bestaat er geen uit-knop. De mate van zichtbaarheid van autisme ligt aan de omgeving. Als alles verloopt zoals ‘normaal’, de omgeving is gekend en alles op zijn plaatst ligt, geen irritante omgevingsgeluiden of licht aanwezig zijn, kortom: in een ideale en perfecte omgeving, zal een autist zich comfortabel voelen.

Ja, autisme heeft zijn voordelen. Alleen zorgen de negatieve aspecten ervoor dat je ervaart dat je je steeds opnieuw moet bewijzen. Ook heeft de maatschappij wel begrip voor de hele groep, en vooral als ze kunnen zien dat er iets scheelt, het begrijpen en aanvaarden om er nadien rekening mee te kunnen houden. Het is moeilijker, maar dat is mijn persoonlijke opinie omdat net dat mijn situatie is, om je in de maatschappij te handhaven, continu te proberen jezelf te verbeteren, concurreren tegen alles en iedereen, en dat allemaal terwijl je een onzichtbare aandoening hebt.

Wat er constant in me omgaat, wat ik moet doen om als ‘normaal’ door te gaan, wat ik ervoor en erna te verduren heb, ontgaat iedereen. En dan heb je uiteraard de personen die in hun eigen wereld leven en het allemaal maar een kwestie van opvoeding vinden of aanstellerij. Aan die laatste categorie, net als iedereen trouwens, zeg ik graag:

Mijn autisme maakt me tot wie ik ben, met zowel troeven als beperkingen. Is het een compliment als je tegen me zegt, dat je niet kan zien dat ik autistisch ben? Of is jouw beeld van autisme te beperkt? Ik heb reeds bewezen om een verantwoordelijkheidsfunctie aan te kunnen (o.a. global operational request coordinator voor Novartis (IBM)), waarmee ik maar wil zeggen dat ik me perfect in de maatschappij kan mengen als er begrip en vertrouwen is. Je kan zeker zijn dat je dat vertrouwen in veelvoud terug zult krijgen.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s