Een retrospectieve…

Een beetje voortbordurend op een mijn vorige blogpost, en dan specifiek over mijn buddy. Je merkt het al dat het me de hele tijd heeft beziggehouden. Ik merk dat ik een band voel met pubers die hun eigen weg zoeken of althans proberen. Het feit dat ik verbondenheid voel, is waarschijnlijk te verklaren omdat ik zelf nog steeds worstel met toekomstplannen, kortom richting en een doel in het leven. Nog steeds…

Alle zoektochten ten spijt, psychologische ondersteuning, reflecties et cetera, blijft het me een raadsel hoe mensen zo gemakkelijk een bepaald pad kiezen. Dat is waar het overdenken, dubben en constant zorgen maken over gemaakte keuzes en hoe deze de rest van je leven bepalen. Enerzijds wil ik ook een onbezorgd leven. Anderzijds zou ik me steeds blijven afvragen ‘wat als’. Die gedachte van wat had kunnen zijn, is een van de grootste angsten of  beter gezegd spijt. Wat als ik vroeger gediagnosticeerd was, beter begeleid en mijn richting gevonden? Wat ben ik er nu mee om daaraan aandacht te schenken? Niets uiteraard want het zorgt alleen voor nog meer verloren moeite. Ik denk met heimwee terug aan de tijd dat ik uren aan een stuk een bal tegen een muur trapte en opving, alsof ik zowel topspits als wereldkeeper was. Vaak gebruik makend van een Panini-stickerboek. Niet omwille van de spelers per ploeg maar het eerste blad, waar de uitslagen stonden vermeld van het afgelopen seizoen. Elke match werd overgespeeld. Ik had uiteraard toen geen enkel benul hoe de wedstrijden echt verlopen waren. Uren kon ik me op die manier amuseren en vaak wisselde ik van favoriet voet alsof het niets was. Ik herinner me een keer dat ik met mijn speelde toen mijn vader de auto waste. Iets verder aan de overkant van de straat, wat Nederland is, stond een jongetje van ongeveer mijn leeftijd (eigenlijk eerder de leeftijd van mijn zus, drie jaar ouder met andere woorden). Mijn vader zette me aan om hem te vragen om samen te voetballen. Het begin van een jeugdvriendschap die vooral draaide om voetballen en verwaterde toen hij in de belangrijkere jaren van school zat. Je kent het wel dat je bij de ouders van je vriend over de vloer komt alsof je hun zoon bent. Een kort gesprek onderhoudt en een aantal keren te horen krijgt dat je vriend geen tijd meer heeft om te spelen. Toen ik veertien was die vriendschap al zo goed als verwaterd. Mijn vader was al bijna vijf jaar dood, moeder had een andere partner en, we spreken begin 1990 werd mijn broer geboren. Mijn muurvoetbalspel stond op een laag pitje omdat de akoestiek in de oprit vrij luidruchtig was en daardoor ontmoedigd werd in mijn activiteiten. In die periode, en eigenlijk al veel vroeger, keek ik uit naar de weekenden. Zondagen waren een marteling. De gedachten van opnieuw een hele week school maakten me fysiek ziek. Uitgezonderd familie, bestond mijn leven in schooldagen overleven, en kleine lichtpuntjes als het voetbaltraining of wedstrijd was. Op verjaardagsfeestjes van klasgenoten werd ik amper uitgenodigd. Het nadeel van zelf tijdens de zomervakantie te verjaren en daardoor werd dat vaak vergeten of als het toch een enkele keer gebeurde, waren de meesten weg. Nadat ik leerde zwemmen, vrij laat, in het tweede leerjaar, bracht ik op vrijdagavonden door in het lokale zwembad. Wat ik me daar vooral van herinner is dat ik het liefst onder water doorbracht. Nu ik erover nadenk is het vooral omdat het een andere wereld leek, de verdronken, gedempte geluiden. Het inhouden van je adem tot je niet meer kon, zorgde ook voor een bepaalde vorm van gevaar met bijbehorende adrenalinestoten. Het zwemmen ruilde plaats voor uitgaan vanaf mijn zestiende. Toen bestond mijn leven vooral uit voetbal aangevuld met drank. Mijn vriendenkring werd uitgebreid met fuifmaten. Ik werd op muzikaal gebied vooral richting grunge getrokken. En niet veel later naar metal en de hardere, extremere muziekvormen. De muziekkeuze was me gunstig gezind. Het was toegelaten om niet constant blij en jolig te zijn, de bijbehorende klederdracht zorgde er voor dat mensen niet geneigd waren in een sociaal babbeltje of small talk. Helaas was het wel zo dat ik vrij snel ondervond dat de fuiven vaak enorm traag op gang kwamen. Dat zorgde op zijn beurt op frequente bezoekjes aan de tapkraan. Tot op het moment dat je grenzen vervaagden en dan trachten dat soort van gelukzalig gevoel zo lang mogelijk aan te houden. Dat zorgde uiteindelijk ook voor het feit dat ik toen ontspoorde. Misschien later hierover meer.

In de zoektocht naar mezelf werd ik gestremd door de opgelegde procedures en verwachtingen. Een goede opleiding, goede scores op rapport, een goede vriendengroep, een vriendin en dan een goede job en de verdere sociaal opgelegde requirements. Het duurde ook niet al te lang voor ik doorhad dat deze stereotiepe verwachtingen niet aan mij besteed waren. Vanwege de constante zoektocht naar mezelf, de frequente excessen in drank om toch zo aanvaardbaar mogelijk gedrag te vertonen, zorgde voor een breuk in een relatie die vijf jaar stand hield. Mijn langste relatie ooit en als bijkomende informatie kan ik meegeven dat zij psychologe is. Nadien ging het nog steiler bergaf, het leek alsof de wereld me opgegeven had en ik voelde me eigenlijk wel OK met die gedachte. Alleen was er het euvel van een vaste job. Nog zoiets waar ik al mijn hele leven mee worstel. Mijn langstdurende arbeidsperiode was mijn tijd in het buitenland, aaneensluitend een viertal jaar in Belfast en bijna drie jaar in Dublin. De nieuwe omgeving, je opnieuw settelen in de omgeving was alsof je een nieuw leven kon beginnen met een propere lei. Waarbij mensen geen vooroordelen hebben waardoor je in oude gewoontes verzeild raakt. Het waren echter de mensen die me het nauwst aan het hart liggen die me naar België deden terugkeren, hoewel het mijn eigen beslissing was, zijn het toch hen die me gedreven hebben tot de beslissing. Ik neem het hen zeker niet kwalijk. Ik dacht echter met de opgedane ervaring en kennis gemakkelijk aan de bak te kunnen op de Belgische arbeidsmarkt. Spijtig genoeg heerste er een nieuwe crisis (maar ja, wanneer niet?) en ik geraakte niet aan werk. De sollicitatiegesprekken maken me enorm nerveus en het lukte me gewoonweg niet. Ik werd op een gegeven moment uitgenodigd bij de RVA waar ik moest bewijzen dat ik toch voldoende moeite deed om aan werk te geraken. Met een rugzak van verschillende kilo’s aan bewijsmateriaal duurde het bezoek niet erg lang. Het ging echter steeds verder bergaf tot uiteindelijk een auto-ongeluk voor een ommekeer zorgde. Ik liet me vrijwillig opnemen in de psychiatrie, bijna een jaar later was het duidelijk dat Asperger het verdict was. Dit verklaarde veel retrospectief. Maar het was slechts het begin van een nieuwe autosnelweg, een eindeloze weg met heel veel afritten, en net als ik computerspelletjes duikt er af en toe een bakstenen muur op op je baanvak of zelfs een spookrijder, om nog te zwijgen van extreme weersomstandigheden. Een interessante metafoor die waarschijnlijk opgaat voor iedereen in elke fase van het leven maar ik kan me niet ontdoen van het feit dat ik me het meest verbonden voel met mensen die zich  in een moeilijke fase in hun leven bevinden, en dan vooral pubers die zichzelf nog volop ontplooien. Tja, het is vreemd en begrijpelijke tegelijkertijd. Maar ja, is niet alles in het leven zo klaar als een klontje en op hetzelfde moment ondoorgrondelijk.

Enfin, de dualiteit slaat me weer knock-out.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s