Zondag rustdag? ‘k Denk het niet…

Sinds mijn terugkeer naar de plattelandsgemeente van mijn jeugd na een buitenlands avontuur in de twee Ierse hoofdsteden, had ik het toch iets rustiger verwacht. Op school leerde ik dat mijn gemeente net iets boven de 12000 inwoners telde. Heden ten dage is dat aantal gestegen tot bijna 19000. dat is duidelijk te merken aan de vele huizen en appartementsblokken die er zijn bijgekomen. Op straat spelen is geen optie meer omdat je meer aan de kant staat te vergapen aan het immer stijgend nummer voertuigen, dan dat je speelt.

Van rust is alleszins geen sprake meer, zelfs niet in het weekend. Als je de stilte wilt opzoeken moet je al diep de velden in, of moet je je wandeling maken als een dief in de nacht (letterlijk) en een uitgebreide kennis van mogelijke buurtfeesten, cafés, e.d. In mijn grensgemeente heb je een groot aantal noorderburen die een dagje België plannen en daarbij, je zou dom zijn het niet te doen, goedkopere brandstoffen tanken alsook andere producten goedkoper aanschaffen. In het weekend heb je een vergrote kans op files bij tankstations, krantenwinkels (tabaksshop) en bakker/slager. Zelfs om 8u ’s ochtends vormt er zich een file bij mijn bakker om de hoek voordat de rolluiken geopend zijn. Daarna betert het er niet op, heb enkele keren mensen buiten zien wachten voor hun croissants, sandwiches, koffiekoeken, etc. Met deze zaken in het achterhoofd, verantwoord ik mijn investering in een broodbakmachine.

Ik keerde terug in mei 2011. In de weides palend aan onze tuin werden appartementsblokken neergepoot gepaard gaand met de nodige geluidsoverlast. De grote werken werden gedurende de normale uren afgewerkt. De werken uitgevoerd door onderaannemers voor afwerking gebeurden vaak ’s avonds of in het weekend. Toen de relatieve stilte weerkeerde, begonnen er werkzaamheden bij de buurman. Deze bleken ook dringend nodig omdat ze ondertussen met vijven zijn. Regelmatig wordt er nog steeds werken uitgevoerd, helaas lijkt het soms alsof ze naast me in een aanpalende kamer bezig zijn door een gebrekkige isolatie, vermoed ik. En daarmee is het nog steeds niet afgelopen. De overbuur vond het nodig om zijn hele pand onder handen te nemen. Inclusief het bijbouwen van enkele gebouwen, niet veel later hing er een ‘te koop’ bordje. Ik hoopte vurig dat een eventuele nieuwe eigenaar de werken beviel en niet opnieuw zou starten om het geheel naar zijn/haar hand te zetten. Ondertussen is gebleken dat er toch niet verkocht werd en dat ze er een theehuis plannen. Het enige wat ik me dan afvraag is het gebrek aan parkeerplaatsen en hoeveel extra verkeer dit teweeg zal brengen. Vlak naast de overbuur werd ook gestart met vernieuwingswerken die nodig waren. Het gebouw zelf dat al vrij oud is en jarenlang onbewoond was, wordt ook omringd door een uitgebreid bos van voornamelijk sparren. Niet alleen werd het hele perceel ontbost, hun zaagmachine staat amper stil en dat vooral op zondagen. Blijkbaar is het ontbossen niet voldoende het hout moet ook nog eens in hapklare blokken (voor verkoop of open haard, wie zal het zeggen) gezaagd worden.

Feit is dat ik amper rust heb gekend in de bijna 6 jaar dat ik hier woon. Heel vreemd is het dat er nooit twee werkzaamheden tegelijkertijd plaatsvonden. Steeds opnieuw overlapte de werken zich. Zelfs tijdens het jaarlijks bouwverlof dreunden de machines lustig verder, of kreeg de andere buurman het in zijn hoofd om zijn oprit opnieuw te leggen.

Achja, je kan dan af en toe wel eens wandeling gaan maken, of een dagje uit plannen. Of er was gedurende die zes jaar wel eens een dag hier of daar toen het wel landelijk bleek, maar die dagen zijn op enkele (optimistische calculatie) handen te tellen. Ik herinner me nog dat ik me druk maakte in de avondlijke en nachtelijke transporten van het binnenhalen van de maïsoogst. Het feit dat hun zware tractoren fel moesten afremmen en opnieuw optrekken na een 90 graden bocht, en dat tot in de vroege uurtjes.

De voordelen van de hedendaagse maatschappij. Hoera! Dat zorgt dan weer dat ik blij ben dat het opnieuw maandag is…

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s