Anticipatie stress

Ziezo, de ingrediënten voor komende vijf warme maaltijden zijn opgeborgen. Het bedrijf biedt nu een dienst aan waarbij je kan volgen waar de bezorger zich bevindt, inclusief de naam. Daardoor zat het liedje met haar naam zich al een half uur in mijn hoofd af te spelen. En waarschijnlijk ook door jullie hoofd voor een aantal uur als je besluit verder te lezen.

Toen de maaltijdbox werd bezorgd door een mooie verschijning zat ik nog steeds met dat nummer in mijn hoofd, Manon van de Jeugd van Tegenwoordig. Niet echt mijn favoriete muziek maar het is wel een deuntje dat lange tijd blijft plakken.

Ik wist perfect, afhankelijk van de correctheid van de applicatie, wanneer er zou aangebeld worden. In dit geval was het vanaf een kwartier a twintig minuten dat ik een beetje rusteloos begon te worden. Net zoals altijd als ik wat tijd over heb voor er een afspraak ingepland staat. Je wilt toch wat speling hebben als je je trein, bus, tram wat dan ook wilt halen. Uiteraard wil je geen half uur te vroeg aankomen, of erger, te laat. Nu gebeurt het werkelijk constant dat ik ruim voldoende tijd incalculeer. Als je volledig klaar bent, merk je dat je nog een half uur over hebt. Wat doe je dan? Een theetje of koffie zetten? Nee, want tegen de tijd dat die drinkbaar is, moet je al vertrokken zijn. Ondertussen merk je dat je toch nog een aantal zaken moet voorbereiden. Anderzijds wil je ook niet voor het voldongen feit komen te staan dat moeder natuur roept als je op het openbaar vervoer zit. Erger is het als je tijdens je klaarmaakprocedure de alarmbelletjes negeert waardoor je in allerlaatste instantie voor vertrek nog een bezoekje moet plegen aan het kleinste kamertje. Nu moet ik wel toegeven daar in mijn voorbereiding reeds tijd voor te hebben uitgerekend, door ervaring zullen we maar zeggen. Alleen probeer je dat steeds zo lang mogelijk uit te stellen in de verwachting dat het vanwege de zenuwen is en loos alarm. Hoe vaak is het al niet voorgevallen dat ik me toch vrij rustig heb kunnen houden, maar toch op trein zit en er dan achterkom toch iets (onbelangrijk maar vrij cruciaal zoals headphones, lectuur, fiets vergeten op slot te zetten) over het hoofd te hebben gezien. Tja, dan kan je als auticoach, arbeidsconsulent (voor een sollicitatiegesprek), vriend of familie me wel zeggen dat dit iedereen wel eens overkomt, en dat je je dat kan aanleren door voldoende te oefenen. In dat geval ben ik heel hardleers en overkomt het me continu. Het lukt me niet om dit te perfectioneren of daarvoor een tactiek uit te dokteren waardoor ik alles methodisch kan afwerken en steeds voorbereid ben en rustig de volgende stappen kan ondernemen. Terwijl ik op de trein zit, kan ik perfect de gedane zaken van me afzetten. Helaas wordt het dan niet rustig in mijn hoofd want de zorgen worden simpelweg vervangen. Gaat de trein geen vertraging oplopen? Mis ik mijn aansluiting niet? E n vooral, ga ik geen teveel tijd hebben voor mijn afspraak zodat ik verplicht ben wat rond te lopen zonder al te veel op te vallen. Dat laatste is dan om geen half uur voor het pand te staan ijsberen. Gegarandeerd dat ik gedurende de tijd voor de ontmoeting absoluut een wc-bezoek niet kan uitstellen. Met alle gevolgen van dien als er in de omgeving geen faciliteiten aanwezig zijn, en ik al te vaak onverrichter zaken terugkeer, met de nodige gevoelens van mislukking. Ja, mijn maag is altijd een gevoelig beestje geweest dat me de nodige problemen bezorgd heeft. Met de nodige maagzweren tot gevolg en zelfs een keer met ontsteking en slokdarmontsteking. Onnodig te zeggen dat mijn reflux heel vaak opspeelt en dat bezorgt me misselijkheid en braakneigingen. Daardoor is het me praktisch onmogelijk om iets te eten en dat soms al een dag voor de werkelijke afspraak. Met vermoeidheid en (zowel mentale als fysieke) uitputting tot gevolg. ‘Maar je kan je daar toch op voorbereiden (door voldoende te oefenen)?’ Nee, helaas niet maar de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding blijkt dat niet te geloven en vermoed waarschijnlijk onwil van mijn kant. Dat oefenen probeer ik al ruim twintig met steeds dezelfde resultaten. Misschien werkt een intensieve begeleiding op dat vlak wel. Binnenkort kan ik (opnieuw) starten met GTB (gespecialiseerde dienstverlening voor personen met een arbeidsbeperking). Ik heb daar tijdens de aanmeldprocedure al aangegeven enorme moeilijkheden te ondervinden met het solliciteren. Toen werd me al voorgesteld te gaan werken met een stageperiode waarbij ik mezelf kan bewijzen. Mezelf verkopen in een sollicitatiegesprek lukt me absoluut niet. Ik wil niet opschepperig doen over mijn ervaringen, skills, etc. en daardoor zal ik nooit uitspringen als de persoon op de juiste plaats. En dat kan je letterlijk nemen want ik heb werkelijk gesolliciteerd voor (bijna) alle mogelijke jobs. Een ander probleem bij het solliciteren is dat er enorm gefocust wordt op je diploma en andere gelijkaardige documenten. Nu heb ik mijn grootste prestaties geleverd zonder daar een papiertje voor te hebben ontvangen als bewijs. Als je een bepaalde ervaring in een gesprek dat bovenhaalt, je heel nederig opstelt omdat je toch niet al te cocky (verwaand, eigenwijs) wil overkomen of je jezelf te weinig krediet geeft voor bereikte mijlpalen, zal je in een gesprek weinig indruk maken. Ik ben me bewust van de te gebruiken technieken, het lukt me gewoon niet om daarin te overdrijven zoals anderen zonder schroom blijken in te slagen. Genoeg hierover, dat is voer voor later.

Toch zal ik een van de komende dagen toch eens werk maken om een psychiater te bezoeken. Ondertussen misschien ook eens langs mijn huisarts gaan voor een middel tegen reflux, waar ik al sinds mijn geboorte mee kampt. Mijn auticoach heeft me bang gemaakt door te zeggen dat het kanker kan veroorzaken als het je slokdarm teveel aantast. Geen aangename informatie. Maar zoals zo vaak heb ik proberen met al mijn tekortkomingen te (over)leven, net zoals zovelen en zeker zoals degenen die op latere leeftijd een diagnose hebben gekregen. Via gesprekken met de psycholoog is ter sprake gekomen dat er bij mijn moeder een grote waarschijnlijkheid bestaat van Asperger. Helaas moet ik wel toegeven van haar bitter weinig tactieken te hebben meegekregen. Ik besef dat het een spectrum is maar we hebben toch vrij veel symptomen gemeenschappelijk.

Ohja, mocht het je al ontvlucht zijn, hier nogmaals een herinnering. Ik hoop bij verdere leveringen telkens dezelfde bezorgster te hebben. Het zou de zaterdagochtenden veel interessanter maken. De anticipatietijd en bijkomende problematiek neem ik er dan met plezier bij.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s