Hopen op beterschap en licht aan het einde van de tunnel.

Deze morgen opnieuw op een ietwat deftig uur opgestaan, 7u. Dat zorgt ervoor dat ik toch al iets heb kunnen eten voor ik moet vertrekken tegen 11u. Heb een aantal zaken om te bespreken bij de auticoach maar het zal uiteindelijk uitdraaien op slechts twee onderwerpen: woning en VAPH-aanvraag. Jawel, beiden blijven aanslepen en wel zo erg dat ik er amper door kan functioneren. Het houdt me 24/7 bezig.
Op maandag ben ik langs de maatschappelijk werkster van CM geweest. Daar heb ik nogmaals mijn diagnostisch verslag afgegeven en een document om GTB op te starten. Aangezien zij en de controle/adviserend geneesheer beiden deel uitmaken van het multi-disciplinair team, hoop ik dat het verslag als voldoende wordt geacht. Ik heb haar kenbaar gemaakt dat ik op deze manier niet lang meer zal volhouden. Ik begrijp dat het geen nut heeft om hen onder enige druk te zetten, maar het kwam direct vanuit mijn hart. En het komt erop neer dat als er geen schot in de zaak komt, ze waarschijnlijk meer zullen moeten betalen. Mijn diagnostisch van verslag van het psychiatrisch ziekenhuis te Duffel wordt blijkbaar niet aanvaard omdat het niet beschouwd wordt als een exclusief autisme-centrum. In Duffel worden alle mogelijke diagnoses gesteld en wordt er gezocht naar hulp op maat. Ze leveren een batterij aan testen, een aantal weken observatie, e.d. die een indicatie geven maar geen exclusief uitsluitsel. In dat verslag staat zwart op wit dat ik gebaat zou zijn met auticoach, en uitgebreide psychologisch ondersteuning. Psychiatrische opvolging zou niet nodig zijn. In de aanloop tot erkenning bij het VAPH loopt een jarenlange periode waarvan het einde nog steeds niet in zicht is. Ik heb ook duidelijk gezegd dat de erkende diagnose verkrijgen financieel gewoon niet lukt. Net zoals het vinden van een deftige eenpersoonswoning niet voor meteen is. En net deze zaken zorgen ervoor dat ik binnenkort opnieuw bij een psychiater moet aankloppen. Het blijkt een straatje zonder einde te zijn, al die procedures en hulpverlening. Het moge duidelijk zijn dat aankloppen bij een crisisopname-centrum vrij kortbij ligt.

En ondertussen proberen we rustig te blijven onder alle druk, onzekerheden en mijn gedachten die in een neerwaartse spiraal dwarrelen.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

2 thoughts on “Hopen op beterschap en licht aan het einde van de tunnel.”

    1. Bedankt voor de info. Ik ga even maandag afwachten omdat ze gaan bekijken of het verslag van Duffel toch als voldoende wordt geacht. Daarna ga ik kijken of het nog wel opportuun is om VAPH erkenning te verkrijgen en of RTH niet volstaat. Het verbaast me wel die kostprijs daar (helaas de wachttijd niet) en dat wisten ze bij CM bij ook.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s