Zaterdagchtendperikelen

Vandaag is de tweede dag op rij dat ik werkt aan mijn vertaalproject. In het holst van de nacht sta ik op. Dat werkt het beste vanwege de algemene rust en stilte. Ondertussen is het acht uur, rijden er meer auto’s voorbij, beginnen de kinderen van de buren stilletjes wakker te worden, de centrale verwarming die regelmatig van jetje geeft, zorgt voor opgelegde pauzes anders zou ik continu doorgaan. In het project ben ik halverwege het interview wat neerkomt op een goede tweeduizend tweehonderdzevenenzeventig woorden. Nog geen idee hoe ik het ga afwerken. Ik ben begonnen met het in stukken vertalen maar het hangt niet al te vast samen. Op dit punt aangekomen, begin ik het plaatje te snappen en mogelijk doe ik rustig verder tot het einde en zie dan hoeveel tijd me nog rest om er een minder letterlijke tekst van te fabriceren. Dat is wel gevaarlijk want een interview is een interview, hoe onsamenhangend bepaalde passage ook zijn. Dat maakt het moeilijk. Regelmatig moet ik enkele passage terugkeren in mijn vertaling om zaken aan te passen, worden een aantal voordien onduidelijke zaken opgeklaard. Het wordt een hele kluif om dit voor elkaar te krijgen zonder zelf voor teveel inmenging te zorgen. Het project wordt verondersteld voor maandag in hun inbox te zitten.

Frappant is dat dit project handelt over Syrische vluchtelingen. Tijdens mijn pauzes ben ik gestart met het kijken van de Franse thrillerreeks over een speciale afdeling van de Franse Staatsveiligheid Le Bureau des Légendes. Onnodig te zeggen dat deze twee zaken elkaar overlappen.

Zoals ik net schreef is het net iets na acht uur en het heeft gesneeuwd. Hoera! Not! Vanaf half zes ben ik aan het dubben of het al opportuun is om de stoep sneeuwvrij te maken. Ik heb de drang nog steeds kunnen uitstellen om niet als vreemd over te komen bij passanten en de omgeving. Want, wie, met een gezonde geest heeft er op zaterdagochtend voor het zelfs buiten licht is, zijn stoep sneeuwvrij gemaakt. Het is de overweging tussen veiligheid voor fietsers en voetgangers, maar wat maakt het verschil tussen een klein strookje sneeuwvrij tegenover de rest van de straat besneeuwd, en ik kan toch niet de hele straat doen. Anderzijds begint het reeds te ontdooien. Ook wordt het ondertussen geleidelijk platgetrapt wat de opruiming wat vermoeilijkt.

Hmm, blijkbaar zitten de kids van de buren rustig voor tv, ontbijten ze in stilte, of zijn terug in slaap gevallen maar ik ga van de gelegen gebruik maken om nog een stuk tekst te vertalen.

Na een kleine pauze bedenk ik me of het hele project wel zo’n goed idee is. Ik houd me voor dat het voor het goede doel is maar anderzijds vraag ik me af of het me niet meer kwaad dan goed doet. Al het leed van wereld trek ik me wel bijzonder hard aan.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s