Over alles en niets

Het is weer zo’n dag waarbij ik met zoveel zaken tegelijk bezig ben, dat ik na een tijdje een vol, koud kop koffie onder de Senseo ontdek. Bij belangrijkere of potentieel gevaarlijke zaken hou ik er wel continue mijn hoofd bij. Helaas beginnen net die zaken me mateloos te vervelen of Murphy’s Law komt opspelen en duren net dan dubbel zo lang.

Sinds ik terug ben van vakantie heb ik gemerkt dat ik toch een andere ingesteldheid heb. Het is niet zo dat enkele dagen uitwaaien de oplossing voor alles is, maar het heeft me wel goed gedaan. Helaas waren er ook de spreekwoordelijke noodzakelijke kwaden. Een van de weinigen aanwezigen in het appartementsblok waren de bovenburen die vermoedelijk hun stekje klaarmaakten voor het nieuwe seizoen. Ze hebben uiteraard laminaat en geen gemakkelijk schoeisel aan. In het aanpalende appartementsblok werden ook werken uitgevoerd. Van de tram die de ganse dag door de straat ijsbeert had ik dan weer minder last aangezien ik vlakbij een druk bespoorde treinlijn woon. De overgang van thuis zijn, klaarmaken voor vakantie, het beleven van het weekendje uit, het opnieuw klaarmaken voor de terugrit en de schoonmaak van het studiootje zorgen voor de nodige stress. Ik ben me bewust dat alles vlot zal verlopen, het gevoel probeert me telkens te waarschuwen voor alle mogelijke dingen die kunnen foutlopen en me dan continue er aan herinnert. Ik kan het het beste omschrijven met de beeldspraak van het duiveltje en het engeltje op de schouders. Bij mij zit aan de ene kant een engeltje die de morele zaken bepleit maar aan de andere kant zitten een elftal duiveltjes die alle zaken opnoemen waarbij Murphy’s Law verbleken.

Na de ‘perils’ van de terugkeer op maandag, had ik op dinsdag een nieuwe afspraak bij RTH. Uiteraard had ik de transportplannen minutieus uitgedokterd en de heenrit verliep zoals gepland. Toen ik echter ter plaatse aankwam, bleek dat de coördinator zich van uur had vergist waarbij ik een half uur in een vrij drukke omgeving mocht wachten. Ik had voorgenomen om de bus terug te nemen anderhalf uur nadat het gesprek startte. Door de vertraging werd deze niet gehaald en de volgende bus zou pas een uur later opdagen. De sessie werd daardoor wat verlengd totdat ik mijn bus zou opwachten. Nu was me tijdens de heenrit al opgevallen dat het busnummer niet vermeld staan aan de haltes waar ik opstapte noch aan de haltes onderweg. Dat deed al enkele alarmbelletjes afgaan. De bus die me terug zou brengen had een half uur vertraging. Ondertussen was de avondspits al van start gegaan en miste daardoor mijn aansluitende trein met enkele minuten, gevolg: opnieuw een half uur wachten. Doordat ik moeilijkheden ondervind om te eten voor een afspraak wou ik eenmaal uitgestapt uit de trein een broodjeszaak binnen te wandelen. Dit was de eerste keer dat de afspraak op een dinsdag gepland stond en wist dus niet dat die dag hun sluitingsdag is. Voldoende factoren die me deden inzien om braafjes naar huis te fietsen en me zo rustig mogelijk te houden. De afgelopen twee nachten terug in eigen bed, heb ik veel langer geslapen dan normaal, misschien door slaaptekort tijdens verblijf aan zee ofwel door mijn nieuwe hoofdkussens die ik sinds eergisteren in gebruik genomen heb, of een samenloop der omstandigheden.

Al enkele maanden medicatievrij. Toch heb ik besloten om opnieuw een psychiater te gaan frequenteren. Ik heb iemand gevonden die ik een beetje ken. Hij was net aan het einde van zijn contract in de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis waar ik in crisisopname ging. Ik kreeg hem echter niet aangewezen omdat hij zijn klantenbestand aan het verminderen was en een eigen praktijk ging opstarten in een naburige gemeente. Mijn auticoach wist me al te vertellen dat hij patiënten heeft die autisme hebben en kampen met depressies. Ik vrees echter dat ik nog een tijdje op een wachtlijst terecht zal komen, maar ik hoop dat het bij deze wel zal vlotten. Ik besef dat ik niet kamp met een klassieke depressie zoals me werd geïnformeerd na mijn diagnose te Duffel. Ik hoop echter om niet bestempeld te worden als chronisch depressief. Maar wat maakt het ook uit welke labeltjes er geplakt worden op je?

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s