Consistentie en progressie

Vaak heb ik nood aan consistentie, de voorspelbaarheid die mijn leven draaglijk maakt. Vooral de wereld om me heen wil ik kunnen begrijpen en door en door kennen. Het boezemt me angst in als een situatie onvoorspelbaar is of wordt.
Anderzijds kan ik mezelf niet echt bestempelen als het schoolvoorbeeld van consequentheid. Na verloop van tijd kan ik me er niet meer toe aanzetten om iets verder te doen. Als de spreekwoordelijke kop er af is, volgt de rest wanneer het past of uitkomt. Hoewel ik ook werd bestempeld als perfectionist valt dit moeilijk te rijmen. Of het moet zijn dat er opnieuw angst overvalt om iets niet naar mijn eigen standaard te kunnen afronden. Zoals altijd zijn er wel verschillen o.a. op werkvlak en persoonlijk vlak. Op werkvlak is het simpel, als een taak afgewerkt is, case closed (simplistische weergave en afhankelijk van job tot job uiteraard). Op persoonlijke vlak is het afhankelijk of het alleen mezelf aanbelangt of er anderen bij betrokken zijn. Dit is ook gemakkelijk uit te leggen als: iets voor mezelf alleen, resultaat telt. Als er sprake is van inmenging van derden, draait mijn perfectionisme op volle toeren. De gedachte alleen al zorgt voor een overdrive in mijn bovenkamer om met alle mogelijke scenario’s rekening te houden. Hierbij ga ik zo te werk dat ik anderen niet of zo min mogelijk stoor en tot de best mogelijke uitkomst geraak. Waarbij ik met een gerust hart het resultaat kan tonen. Uiteraard zal ik ondertussen al situaties of details ontdekt hebben die beter gekund hadden en die zullen aangewend worden als mogelijke excuus indien de tegenpartij niet of onvoldoende tevreden is. In het andere geval worden dezelfde excuses bovengehaald om complimenten te onderdrukken.

Dit gezegd zijnde omdat we opnieuw te maken hebben met dualiteit. Achja, het valt allemaal gemakkelijk uit te leggen en te verklaren. Anderzijds is het iets waar je gedachten wel een antwoord op hebben maar je gevoelens compleet de weg kwijtraken. Dit is trouwens een van de onderwerpen die al werden besproken bij de auticoach waarna ik na een tijdje in de knoop geraakte.

Vanaf morgen begin ik stilletjes aan met de voorbereidingen van mijn weekendtripje. Al veel te vroeg natuurlijk, zeker als je weet dat ik mijn koffer pas een half uur voor vertrek begin te pakken. Zelfs als ik een vliegtuig moest nemen. Het spreekt vanzelf dat er voorafgaand toch wel voldoende tijd ingecalculeerd is voor alternatieven.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s