… and the beat goes on

Een productieve ochtend achter de rug. Ik hoopte toen ik opnieuw te vroeg wakker werd nog wat verder te kunnen slapen, maar helaas. De hersenactiviteit verhinderde dit, waarschijnlijk mede omdat net het radiojournaal gepresenteerd werd. Vooraleer ik me mijn eerste dosis cafeïne toediende, had ik al een kruidige nasi bereid. Nadien volgde nog een soepje van de overige groenten van de wekelijkse maaltijdbox (die boxen bevatten steevast teveel om in je maaltijden te verwerken, voor eenpersoonsgerechten heb je slechts een kwart peper of bloemkool, etc nodig). Nu draait mijn broodmachine volle bak een Italiaans brood te bakken. Ook in alle vroegte een half bos aan bladeren van de stoep geveegd, te weten dat ik dit op zaterdagochtend ook al gedaan had, zonder te weten dat er op zondag een storm voorspeld werd. Over die storm gesproken is de tuinafsluiting (zo van die groene ruitjes met klimop door, ps ik haat klimop) losgeraakt van het tuinhuis en half gekanteld.

Blijkbaar heb weer een periode met verhoogde energie en uiteraard benut ik die ten volle. Helaas al te vaak net iets te snel en iets teveel van het goede waardoor de vermoeidheid zich inzet en halverwege de dag mijn rolluiken (oogleden) moet sluiten.
Dat verhoogde peil heeft waarschijnlijk ook te maken met de volgende stap die ik in gang gestoken heb ivm het huis. Ik heb mijn familieleden gevraagd wat ze van plan zijn met het huis te doen. Indien er iemand met partner intrekt, zoveel te beter, anders verkopen. Als iedereen zijn/haar gedachten op een rijtje heeft gezet, kunnen we verdere stappen ondernemen. De kop is er alvast van af. En dat is al een last die van mijn schouders valt. Toch al iets concreets om naartoe te werken en daarbij kan ik de verdere problematiek even opzij schuiven. Terwijl die anders ook door mijn hoofd blijft spoken.

Op vlak van voeding kan ik de komende twee dagen verder, mogelijks, als alles meezit, kan ik morgenvroeg even langs de supermarkt of slager om vers charcuterie in te slagen. Voorts weet ik dat ik nog twee afspraken heb voor het einde van het jaar wat me wel gunstig stemt. Ondertussen hoop ik mijn leesmicrobe opnieuw te vinden omdat het vooropgestelde plan om 20 boeken te lezen nog lang niet voltooid is (goodreads 2016 reading challenge). Het begon in het voorjaar fout te lopen met het warme weer en Isaac Asimov’s The Foundation Trilogy van 600+ pagina’s. Sindsdien begon er een jojo-effect dat momenteel zijn laatste stuiptrekkingen blijkt te hebben.

Deze namiddag ga ik me comfortabel in mijn zitzak nestelen en woorden absorberen tot het donker wordt. Vanaf dan begint de voetbal en hoop ik tot 23u wakker te blijven.

Wat ik de laatste meer en meer merkt is het feit dat ik na het publiceren van een blog plots constateer bepaalde dingen beter kon omschrijven, bepaalde informatie kon weglaten of net bijvoegen. Waarschijnlijk het soort perfectionisme waar iedereen wel mee kampt. Een andere gelijkenis is bij een (sollicitatie-) of ander belangrijk gesprek waarbij je nadien blijft overlopen hoe je een bepaalde vraag beter had kunnen antwoorden. Dat zorgt steeds voor een slecht gevoel bij me. Hoewel ik probeer om de mening van anderen me niet te laten raken, zorgt het altijd voor een slecht gevoel. Ik anticipeer en ageer vooral op basis van mogelijk kritieken achteraf. Het reeds incalculeren van wat de mens zou kunnen tegenstaan, is heel vermoeiend en werkt vaak ook verstijvend. Ik besef dit op te kunnen lossen door nadien te redigeren maar dat vind ik vaak tijdverspilling. Nuja, als ik het doe, blijkt het in orde te zijn, doe ik het niet, schuilen er een hoop onsamenhangendheden, vaagheden, spelfouten, etc in.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s