Catch-22

Voortbordurend op procedures die verbeterd kunnen worden, hou je vast, dit kan een eindeloze tekst worden…

Ik ga het deze keer houden op de sociale huisvesting. Nu begrijp ik wel dat er na verloop van tijd wachtlijsten ontstaan. Wat ik dan weer niet kan vatten, is dat deze soms kunnen oplopen tot 5 jaar. Dan heb je de problemen toch wel serieus uit de hand laten lopen en niet tijdig ingegrepen. Ik ondervind wel vaker problemen met de hulpverlening (of lak hieraan) van ASS’ers. Het grootste deel wordt geholpen door familie, net als ik eigenlijk. Ik verblijf in het ouderlijk huis. Zoals reeds eerder gezegd is dit veel te groot voor 1 persoon. En dat terwijl er ooit vijf in gewoond hebben. Ondertussen woon ik dus in een woning die ik me onmogelijk eigen kan maken (teveel eigendommen van familieleden die overal aanwezig zijn). De zoektocht naar een een-persoonswoning is echter niet zo simpel. Toch zeker als je moet kijken naar een maximum huurprijs. Vaak worden dezelfde appartementen en woonsten verhuurd aan jonge gezinnen, die uiteraard iets gemakkelijker een hogere prijsklasse aankunnen. Probeer maar eens iets te huren als je arbeidsongeschikt bent en de lotto niet hebt gewonnen. Als er meerdere kandidaten zijn, en dat zijn er in de goedkoopste prijsklassen sowieso, zal een huisbaas, bewust of onbewust, steeds kiezen voor personen met een vast inkomen.

Kortom, ik zit in een vicieuze cirkel. Ik zoek iets voor mezelf, waar ik rust kan vinden en van daar uit verder werken aan mezelf om zo opnieuw de dagelijkse arbeid te hervatten. Voor een sociale woning wordt er gebruik gemaakt van een dringendheidsschaal (geen echt woord hoewel spellingchecker geen fout aangeeft), een gezin met vier kinderen heeft voorrang op gezin met 2, etc. Eenpersoonswoningen zijn schaars, bij het OCMW gaven ze me nog wat valse hoop door te zeggen dat personen in een rolstoel van de wachtlijst vallen bij woningen met een trap. Anderhalf jaar later heb ik nog steeds niets vernomen van deze dienst. Je gaat verder kijken en stuit steeds op dezelfde problematiek in andere gemeenten.

Enkele maanden geleden nog een vzw aangeschreven die ASS’ers huisvest in een veilige omgeving, toch je eigen stekje maar een geborgen sfeer met lotgenoten. De vzw werd opgericht door enkele ouders van ASS’ers. Ze hebben in totaal acht plaatsen, trek daar de kinderen van af, weet dat ik de veertigste aanmelding reeds was, en je begrijpt waar het misloopt.

Ja, ik kan mijn eigen huishouden in orde houden en ben niet zwaar zorgbehoevend. Mijn ziekte-/invaliditeitsuitkering laat me niet toe om op de reguliere markt al te gek te doen. Ik kom ook niet in aanmerking voor de meeste faciliteiten. Degene waar ik wel voor ‘gekwalificeerd’ ben, hebben wachtlijsten zo lang dat tegen dan ik me kan gaan aanmelden in een ouderentehuis.

Op die manier kan ik niet de rust vinden om ‘in het dagelijkse leven’ constant naar behoren te functioneren. Dan spring ik van de ene depressie in de andere. Hoe het nu verloopt, zal het ook slechts een kwestie van tijd zijn tot ik (in welke toestand ook) in de psychiatrie beland. Puur en alleen om dat dit de enige uitweg is naar rust voor vele mensen. Toen ik op de crisisafdeling belandde, was iedereen depressief. Sommigen hadden al een diagnose, bepaalde mensen kwamen er voor hun tweede, derde, vierde keer.

Het is niet alleen voor mij een vicieuze cirkel. Vele mensen worden zelfs de toegang ontzegd omdat ze er te vaak zijn komen aankloppen. Zolang er niets of weinig gebeurt, zal dit een blijvend probleem vormen. Mogelijk door zich vooral op kinderen, jeugd en jongvolwassenen te richten zal het probleem zichzelf verhelpen (sarcasme). Dat het bij die leeftijdscategorie ook niet van een leien dakje loopt, heb ik in een eerdere blog al aangeklaagd.

De catch-22’s blijven me om het hoofd dansen. Ik ben gestopt met de farmaceutische industrie rijker te maken. Met een psychologe (annex auticoach) en de RTH zal het ook wel lukken om mijn hoofd tijdelijk boven water te houden. Tot iedereen zich plots weer afvraagt waarom het opnieuw zo ver is kunnen komen…

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

2 thoughts on “Catch-22”

    1. Niet bepaald bemoedigend… Nu hoop ik dat het voor mij niet zo lang hoeft te duren omdat er heel wat sociale woningen zijn bijgekomen in de gemeente. Fingers crossed. Ook heb ik mijn scope al uitgebreid.

      Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s