Depressie.

De lastigste vraag die ik tegenwoordig krijg, is: hoe gaat het nu met je? Alsof het nog niet moeilijk genoeg was om te antwoorden hoe het gewoon of normaal met me gaat, willen ze er nog een vergelijking bij hebben ook. Achja, ik heb ook al lang door dat de meeste mensen dit alleen maar vragen uit beleefdheid. Vandaar dat ik dan nog eens dubbel zo moeilijk heb om eerlijk te antwoorden. Want dat ze spijt krijgen dat ze dat gevraagd hebben, hoef ik je niet te vertellen. Het antwoord zal hen niet goed bevallen, het zal ze ongemakkelijk maken. Net zoals de vraag mij maakt. En ook erg is, dat ze allemaal, met goedbedoelde intenties uiteraard, goede raad en dergelijke hebben, waar ik natuurlijk nog nooit bij heb stilgestaan (hoera sarcasme). Nee, serieus, ik weet ook wel dat dubben niet gezond is, dat je gemakkelijk dingen kan doen waardoor je onmiddellijk goedgezind van word of dat er gezonde alternatieven zijn voor zowat alles. Ja, uiteraard! Denk je echt dat ik kies om constant mijn brein te overladen tot in de kleinste details? Denk je echt dat ik nog niet zowat alle mogelijk opties uitgeput heb?

In die mate dat ik misschien toch net zo gemakkelijk een volgende keer opnieuw zal antwoorden dat alles uitstekend met me gaat. Opnieuw een masker opzetten en verder acteren tot ik wederom tegen een betonnen muur bots (figuurlijk, denk ik). Ik zit nu weer in een stadium waarbij ik met gemak een griepje veins om me uit bepaalde situaties te redden. Een depressie is niet iets wat zomaar over gaat. Af en toe denk ik zelfs dat ik mijn gehele leven al depressief ben. Of anders toch al vanaf mijn tiende toen er wel een heel drastische gebeurtenis mijn leven op zijn kop zette. Net zoals de verplegers in de psychiatrische ziekenhuizen zeggen dat een depressie niet van de ene op de andere dag de kop opsteekt en dat ze dus ook niet op een-twee-drie of met behulp van wat medicatie plots verholpen is. Als het dan al dertig jaar sluimert in me, hoe lang gaat het dan duren voor ik deftige strategieën heb ontwikkeld om me in elke situatie opnieuw rustig en veilig te voelen?

Ik zit mijn hele leven al strategieën uit te dokteren. En hoewel de meesten wel voor verschillende situaties gelden, moet je ook rekening houden met steeds veranderende variabelen (hoe miniem de verschillen ook kunnen zijn).

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s